abrete de orellas

The Land of Opportunity: Siniestro Total + T.A.C. 15-xullo-2011

2011-07-19T09:22:00.015-01:00

Até o de agora, asociabamos o festival Via Stellae principalmente a propostas de música clásica e antiga espalladas polo país a través de concertos en conventos, igrexas, monasteiros e outros lugares históricos. Mais este ano as cousas cambiaron no programa e boa proba foi o concerto do venres 15 no Auditorio de Galicia. A banda de rock galega Siniestro Total uníase ao Taller Atlántico Contemporáneo no espectáculo "Land of Opportunity", unha suite sinfónica suicida baseada nas composicións dos roqueiros, dividida en 3 actos e con desmadre final (este último fóra do programa).

Disque hai uns meses o TAC propuxo a Siniestro Total (re)crear unha selección das súas cancións nunha fusión de rock, música clásica e experimentación para o Vía Stellae 2011. Este tipo de achegamento non é unha novidade dentro do mundo do rock, pero tampouco é algo moi frecuente. O mesmo Julián Hernández mencionou na súa primeira intervención falada desde o atril que Frank Zappa (ben sabemos que un dos seus admirados) ou Can xa colaboraran, respectivamente, con Pierre Boulez e o Ensemble Modern o primeiro e con Stockhausen os xermanos. Dentro do pop xa poderiamos mencionar moitos máis exemplos de colaboración con orquestras de cámara, dado que as melodías son máis adaptables e teñen lugar máis decote. Aínda que se falamos de experimentación e reinterpretación no noso país, non podemos esquecer a notable colaboración de Germán Coppini (ex-Golpes Bajos) con O.M.E.G.A. (Orquestra de música espontánea de Galicia) nunha edición da "Semana da poesía salvaxe" ferrolá.

A proposta do director do Taller Diego García Rodríguez, o encargado de traballar nesta adaptación do repertorio da banda viguesa aos pentagramas foi Javier López de Guereña, coñecido para moitos polo seu traballo de moitos anos con ese soberbio letrista que é Javier Krahe. Mais a meirande parte do repertorio de Siniestro Total non é tan acomodable a unha formación orquestral e, de seguro, a banda tampouco querería precisamente edulcorado. Evidentemente, hai pezas como o "Himno do Lagares", "Tumbado a la bartola", "Que les corten los huevos", "Balada de Cachamuíña e Pita" ou incluso "Quen me dera na casiña" que si podiamos albiscar con cordas e ventos, pero a maior curiosidade estaba en escoitarmos outras máis contundentes e tan fortemente gravadas nas nosas mentes como "Bailaré sobre tu tumba", "Ayatollah" ou "España se droga". As primeiras entraron ben, con facilidade e foron agradecidas. Nas segundas houbo de todo menos a seriedade que podería pedir o recinto.

Como ocorrería ao comezo de cada parte, unha pequena introdución-speech nesa liña sarcástico-irónica-irreverente-retranqueira de Hernández (de traxe, como todos os músicos) daba entrada á música dos dos 14 músicos da orquestra coa banda de rock situada detrás. Abriu "Himno do Lagares" a pouco máis dunha hora de música dividida en tres bloques de continium musical, onde arranxos "clásicos" unían varias pezas dos Siniestro. "¿Quiénes somos?, ¿De dónde venimos?, "A dónde vamos?" xa desconcertaba, pero deseguido "Tumbado a la bartola" funcionaba sen sobresaltos. Aquí xa empazabamos a notar que a parte vocal de Julián ía ser a parte frouxa da actuación. O único membro orixinario da banda segue a amosar nos concertos certa desidia ao comunicar inxeniosas letras como "Todo por la napia" ou "Amarrado al duro banco". Por certo, dalgunhas letras apenas se cantaba só algunha estrofa ou frase "Que les corten los huevos" (como na orixinal) ou "Miña Terra galega".

Entre os momentos máis salientables, as cordas e ventos a todo trapo en "Oye, nena, yo soy un artista", un "Ayatollah" repousado e acompañado de violíns, e a recuperación das súas escasas pezas en galego, como "Así a todo aínda menos mal", a máis recente "Quen me dera na casiña" e aquel himno galego alternativo "Galicia, gran carallo de sal" asinado por Os Cantores do Sil e que soou ante un auditorio en pé e coreándoo. Como sorpresa final, e fóra do programa, introdúcese a archicoñecida "Sinfonía nº 5 en do menor" de Beethoven e Julián Hernández quítalle a batuta ao director para que o grupo perpetre o "Roll over Beethoven" de Chuck Berry. A formación do TAC deixa o escenario con "aparente" desaire pero vai recoller unha pancarta coa que saír a felicitar aos roqueiros no seu 30 aniversario. O público, tan variado en idade como corresponde a un cancioneiro prolongado durante tres décadas, estaba tan entregado como desde o principio e aplaudía en pé. Como fixeran con aquel espectáculo “Cultura popular”, a banda necesita de cando en vez saír desa rutina de gravación de temas novos, xira de presentación do novo álbum e o repaso deses himnos populares que foron entregando co paso dos álbumes.

Como corresponde a unha cita especial, case ineludible e probablemente única, moi poucos sairían defraudados, porque alí iamos escoitar algo diferente, aínda que algunhas pezas foran "das de sempre" e custase vestidas con outras peles menos eléctricas e recoñecibles. Xa que logo, o resultado duns días de ensaio da banda de rock e o TAC na Illa de San Simón resultou satisfactorio para o público que dun xeito diferente quixemos festexar que unha das nosas bandas cumpre os seus 30 anos.

As seguintes citas compostelás con este anovador Via Stellae serán o martes 19 co swing de The Ray Gelato Giants na Sala Capitol, o mércores 20 na Praza de Abastos co tributo ao "Kind of Blue" de Miles Davis a cargo do Xacobe Martínez Antelo Sexteto e o venres, de novo na Capitol, coa inusitada experiencia chamada Disco Barroco 2011: a mezzosoprano Magdalena Kozena, o contratenor Xavi Sabata, a Orq. Barroca de Venecia e o DJ Ln Riley.

Pepe Cunha, 19-xullo-2011

Vigo Tr4nsforma 2011, sábado 2 de xullo

2011-07-07T09:40:00.027-01:00

A xornada do sábado xa comezaba ás 12 do mediodía no escenario gratuito Radio3-Mondosonoro con dúas propostas de corte clásico e efectivas: o rockabilliy de Dr. Gringo e o rock ao MC5 ou The Stooges de Foggy Mental Breakdown.
Deseguido, La Familia defenderon o pop intimista e por momentos naïve sobre experiencias cotiás do seu bo debut "Esto es normal". Por mor de problemas dun dos seus membros na viaxe, os Holywater perderon case dez minutos do tempo que lles correspondía, pero uns a priori escasos 25 foron abondos para amosaren as súas credenciais para tocar no escenario grande: enerxía a eito, indiscutible calidade interpretativa e unhas pezas intensas que non só enganchan aos afeccionados ao rock dos 90.

Por mor do necesario parón para un tranquilo xantar, que non por chauvinismo, perdimos as 2 bandas nos galegas e de cuxos directos nos falaron positivamente: Marcus Doo & The Secret Family e Odio París. A continuación, unha máis ca convincente actuación dos Igloo e uns Disco Las Palmeras! defendendo malia os fallos técnicos o seu potente debut noise "Nihil Obstat", que aínda vai dar que falar. Até daquela, pasadas as 6 da tarde, apenas lembrabamos o escenario grande, o que amosa que estivéramos ben entretidos no gratuito. A cancelación da xira dos Toro y Moi levou aos Colectivo Oruga a pasar a súa actuación ao feche do escenario pequeno, o que nos deixou tempo para unha pequena soneca antes de desprazarnos á explanada do peirao de trasantlánticos.

O día non fóra moi de praia, polo que a xente non tardou en chegar e Hola a todo el mundo xa contaron con bastante público. Malia teren que ter que abrir o escenario principal, conseguiron ser unha das bandas salientables do festival. Coa súa posta en escea (capas e caras pintadas) e o seu toque popfolk con retrousos tarareables e pingas de psicodelia logo engancharon ao público, que pareceu sofrer menos ca eles os fallos técnicos. “A Movement” foi clara comuñón banda-público. Son unha banda que acaen ben nun festival de distintas propostas musicais, convencendo a fans e neófitos.

Soe ser recomendable non crearse demasiadas expectativas nin positivas nin negativas e iso é o que fixemos algúns con Russian Red. A suma do éxito do seu primeiro disco e a consecuente atención mediática en torno a ela, o balbordo pola súas declaracións "políticas" a certo xornal, o seu paso a unha multinacional ou a gravación con xente da contorna dos Belle and Sebastian xeran moito ruído, pero neste caso houbo noces. Non imos dicir que moitas, pero si abondas para falarmos dun concerto correcto. As cancións soan ben con esta banda liderada polo omnipresente e sempre solvente Charlie Bautista (Amigos Imaginarios, Christina Rosenvinge, Nacho Vegas ...) e na que estaba tamén Manuel Cabezalí (Havalina). Mimbres interpretativos había e as cancións do novo "Fuerteventura" soaron ben, especialmente apoiadas nos coros. Ela falou pouco pero abonda unha frase para o escarnio: algo así como “Da gusto tocar aquí al lado de la playa". Seica as gafas coas que a relacionabamos (e tan presentes entre a audiencia) eran graduadas e o sábado non levaba lentes de contacto.

A potente banda do bretón Yann Tiersen soou máis achegada ao rock, como corresponde ao seu álbum deste ano desde "Amy" a "Fuck Me", pasando por "Palestine" ou "Dark Stuff". Este "Dust Lane" reflicte boa parte da amálgama de estilos que abrangue a súa proposta: avant-garde, jazz, música folk, minimalismo ou krut -rock (a súa camisola de Neu non deixa lugar a dúbidas). Para completar unha actuación que tivese momentos para cubrir diferentes expectativas tamén caeron clásicos como "La Terrasse" ou "Le Train". Ademais, e tal vez para eses despistados que seguen coa leria de “o da banda sonora de ‘Amélie’ e o violín”, tocou el só "Sur Le Fil".

The Pains of Being Pure at Heart con só dous álbumes son xa asiduos nos últimos anos na Península, incluída Galiza. De feito víramolos en Paredes de Coura e queriamos comprobar se creceran ao vivo, pois aquel bolo nos deixara un chisco fríos. Desta vez atopámolos motivadísimos, en especial ao cantante e guitarrista Kip Berman, que terminou baixando a saudar as primeiras filas e paseando a súa ledicia polo recinto. Desde o comezo, repasaron pezas potentes do seu repertorio como "This Love Is Fucking Right!" ou "Belong" e os máis fans non deixaron de bailar. Soaron impecables e moi bailables; outra cousa é a monotonía da súa proposta.

The Gift foron, como os Vetusta Morla a noite anterior, os grandes triunfadores da xornada. O seu directo foi impresionante, con Sónia Tavares dándolle ao público mostras sobradas da súa calidade coma cantante e frontwoman que non dá respiro ao público. A mágoa é o seu abuso do portuñol. Presentaban o recente álbum "Explode" con pezas que no directo funcionaron ben: "Let It Be By Me", "Made For You", "My Son" e mesmo se atreven con "The Singles", que no álbum pasa dos 12 minutos. Entre as antigas, "Driving You Slow" foi do mellor dun concerto que pola súa fastuosidade podería entrar na categoría de rock de estadio. Sen dúbida este Nuno Gonçalves ten un feixe de notables composicións que non se alonxan do gran público e menos aínda cando a súa banda as interpreta con esta contundencia.

Os belgas dEUS saíron tras a desbandada post-The Gift e diante dun recinto medio baleiro soaron como se esperaba e amosaron moi boa actitude. Que seguen en forma, por resumir. Xa presentaron temas do seu vindeiro álbum, pero foron pezas as contundentes "Suds & Soda" ou "The Architect" as que gañaron máis aplausos. A esa hora a maioría agradece contundencia.

A Colectivo Oruga tocoulles a lotaría coa cancelación da xira de Toro y Moi, pois foron elixidos pola organización para suplilos no feche do festival ben entrada a noite. Eran condicións máis acorde coa súa posta en escea e unha proposta musical de pop electrónico que as do escenario pequeno coa luz do día. Os galegos resultaron unha grata sorpresa para moitos coas pezas do seu único álbum “Too Many Knobs”, polo que podemos dicir que aproveitaron a súa oportunidade. Cousas do destino: de abrir o Sónar Galicia a pechar un par de semanas despois o Vigo Tr4nsforma. Veremos se seguen o seu crecemento.

O balance xeral do sábado foi superior ao do venres que, polo contrario, si contou con máis público. Como mencionabamos na primeira parte desta crónica sobre o festival, a resposta de público semella asegurar unha terceira edición. Veremos agora o cartel que se consegue formar e cales son esas bandas necesarias para acadar unha importante afluencia de público que garante a continuidade. Artistas de calidade hai abondos, pero xa sabemos cómo é o público e canta é a competencia festivaleira.

máis fotos no facebook de Ábrete de orellas

Pepe Cunha, a 8 de xullo de 2011

Vigo Tr4nsforma 2011, venres 1 de xullo

2011-07-07T06:52:00.021-01:00

No 2010 o Vigo Tr4nsforma entrou con forza no circuito de festivais de verán. Agora na segunda edición, e coa tan manida crise en mente, tocaba polo menos manter o conseguido e asegurar a continuación. Coa perspectiva duns días e á vista do número de asistentes e a repercusión mediática, pola organización seguramente non vai faltar unha terceira edición. Todo isto falando no que respecta ao prato forte do festival, é dicir, os concertos concentrados en tres días, porque desde o día 23 tiveron lugar máis actividades. Unha dificultade organizativa podería ser confeccionar outro cartel no que figuren bandas con tirón sen saír dunha proposta musical encadrable nuns parámetros indie. Mais hai alguén que os poda ou queira delimitar? Desde a nosa óptica, cantos menos prexuízos mellor.

As bandas galegas, e incluso algunha das cabezas de cartel con relación galaica (Vetusta Morla e The Gift traballan coa produtora viguesa Esmerarte), ocupaban a maior parte do cartel. De feito, xa na máis curta xornada do xoves eran as formacións viguesas The Blows e Elodio y los seres queridos quen precedían a un nos dos grandes nomes: Moby. Por motivos laborais non puidemos achegarnos o xoves, así que falaremos desde o venres.

As actuacións comezaron xa na sobremesa no escenario gratuito patrocinado por Radio3 e Mondosonoro. Alí sucederíanse actuacións breves (30' aprox) e maioritariamente de bandas galegas que chegaron a contar cun público que foi subindo dunhas ducias até un par de centos no mediodía do sábado. Tras Dixie Town, Glassonion e uns animosos e bailables Martynez, cómpre salientar as actuacións de Jane Joyd e Maryland. O proxecto da fisterrá Elba (co seu escudeiro Xulio á batería) segue a xustificar bolo tras bolo que a súa vitoria no Proyecto Demo non pode quedar en anécdota. A continuación, a banda viguesa defendeu con enerxía nas guitarras e melodías pop o seu segundo disco "Get Cold Feet".

O escenario grande abriuse coa puntualidade do festival ás 7:30 cos brasileiros Do amor, unha formación ben nova que entretivo pero non como para xustificar toda unha viaxe europea que, por certo, tamén os inclúe no Cultura Quente. O seu é un pop-rock sen grandes complicacións pero coa súa pinga de tropicalismo, psicodelia ou noise. Temos visto bandas con maior potencial e merecedoras de darse a coñecer por estes lares, pero se a promotora apostou por eles, as súas razóns terán. Que non nos pareceron para tanto, para resumilo.

A de Ron Sexsmith era unha das actuacións máis esperadas por un sector do público talvez minoritario nun gran festival pero que cae rendidos ante a escola pop de grandes mestres como McCartney, Costello ou Davies. O canadiano hai anos que foi recoñecido polos mencionados e o seu recente disco “Long Player Late Bloomer” antóllasenos unha colección de cancións producidas para acadar un público máis maioritario sen facer concesións ao peor mainstream. Só contaba con 45 minutos pero chegáronlle para ofrecer un recital tan delicioso que conectou co público que lle prestou un mínimo de atención e acabou por gañar o recoñecemento unánime. Unha pequena mágoa ese plus de forza que daría o guitarrista que a noite anterior deixou a xira; seica por outros compromisos contra os que Ron non podía competir económicamente. A banda interpretou desde pezas antigas como a marabillosa “Secret Heart” a recentes como “The Reason Why”, “Get In Line” ou “Love Shines”. Sinxelo e agradecido pola sangría que lle deu a organización e por un público que bailou brazos en alto algunha das súas pezas máis tranquilas, protagonizou unha das anécdotas do festival ao interpretar as primeiras estrofas do "Eres tú" de Mocedades (lembremos que no seu día en Norteamerica esta peza chegou moi moi alto nas listas de popularidade). Esperemos que volva pronto a un teatro ou unha boa sala para gozar das súas fermosas composicións.

Catpeople saíron moi motivados por volver á cidade de orixe de varios dos seus membros e defenderon con nota o crecemento da súa proposta. Porque tras dous correctos álbumes, dos que recuperaron a irresistible “Radio”, “Coohagen”, “In Silence’ ou “Mexican Life”, o seu terceiro disco “Love Battle” amosa un crecemento estilístico e resulta un bo repaso ao pop que desde a perspectiva indie triunfou nos últimos anos: Vampire Weekend, Animal Collective, The National ... O público respondeu á actitude entregada e a solvencia do sexteto para completar un dos concertos dos que mellor recordo gardaremos. Coma frase prescindible: unha malsoante, pero perdoable, “esta es nuestra puta casa”.

Xoel López atópase nun momento complicado de transición, pero a súa traxectoria e a súa pertenza á escudería Esmerarte segue a darlle visibilidade en directo (lembremos La Caravana Americana, por exemplo) mentres agardamos o disco post-Deluxe. Como é normal, boa parte do público espera aquelo do que el xa escapa nunha respectable loita por reinventarse ou crecer coma compositor. Xa que logo, preparou un repertorio no que interpretou -presentacións incluídas con frecuencia en galego- esas composicións resultantes da súa estancia máis anónima polas Américas como “Caballero”, “Joven poeta”, ou “De palabra y arena”, pero non tan inmediatas como as que rescatou da súa última etapa coma “Historia Universal”, “A un metro de distancia” ou “Pájaros Negros”. Sempre acompañado de solventes músicos e desta vez quixo sorprender ademais aos coros con tres das compoñenentes de Faltriqueira, unha xogada que lle saiu bastante mellor na segunda aparición delas, máis rebaixada no volumen desde a mesa de son e desde o escenario por elas mesmas. Seica non se probara o suficiente. Irregular.

A nutrida formación de Cardiff Los Campesinos! prometía ser unha das propostas máis interesantes pola instrumentación e o seu pop cheo de cor, pero a sensación tras o seu concerto foi a de espesura, algo tediosa tras un prometedor comezo coa canción que tamén abre o seu terceiro álbum: “In Medias Res”, que foi o mellor xunto coa parte final: “You! Me! Dancing!” e “Sweet Dreams, Sweet Cheeks”. Bo comezo, mellor final, pero non moi aló na parte central.

Vetusta Morla cumpriron con creces a súa condición de cabeza de cartel e gozaron da maior minutaxe das bandas participantes. Non foi difícil constatar que gran parte do público viña exclusivamente por eles porque durante a súa actuación non se prestou atención a outra cousa e os asistentes se concentraban masivamente fronte ao escenario e aos lados da mesa de son e luces. Poderiamos dicir que tiveron un rol semellante aos de Love of Lesbian na edición do ano pasado: atraer por si mesmos miles de asistentes (disque chegamos aos 7000 esa noite). Tanto o público fan como o escéptico -ou simplemente pouco interesado- rendímonos á súa profesionalidade: entrega total, interpretación intensa e son impecables. Coma proba do seu perfeccionismo, un técnico que cun portátil ecualizaba o son desde diferentes lugares da explanada. O seu tirón pode ser merecedor de análises sesudas ou frívolas pero, gustos e prexuízos musicais aparte, a plasmación do seu produto no directo non ten mácula. O seu recente “Mapas” foi repasado case ao completo e de “Un día en el mundo” soaron entre outras “Copenhague”, “Sálvese quien pueda” ou “Valiente”, coa inmediata resposta do público.

Tras a fuxida desa gran maioría que non aproveita a oportunidade para escoitar outras bandas, pecharon os canadianos Junior Boys cunha proposta electrónica, melódica e bailable. Así, segundo as forzas nos respectaban, quen alí quedamos entregámonos en maior ou menor medida ao pracer dun baile relaxado, porque o trío non é que nos provocase desenfreo. Case mellor, porque o programa do sábado anunciábase ben longo.

máis fotos no facebook de abretedeorellas

Pepe Cunha, 7 de xullo de 2011

Festival SinSal no.9 - Illa de San Simón

2011-06-28T14:17:00.206-01:00

Chegou o verán e con el os grandes festivais tamén a Galiza. Grandes en cifras e nomes, como o Sónar na segunda visita á Coruña ou o Derrame Rock na súa primeira a Ourense. Mais tamén un festival que quedará gravado na memoria das arredor de 400 persoas que del gozamos: o Festival SinSal no.9 - Illa de San Simón. Este colectivo vigués do SinSal leva case unha década amosando propostas opostas ás masificacións, á repercusión mediática baseada máis nos terreos comúns e os grandes nomes que na diferenciación e a curiosidade. Así comezaron na sala Vademecwm e foron crecendo aos poucos, sen présas: seguiron en Vigo no Teatro Salesianos, o Centro Cultural Caixanova ou o MARCO, mais levaron músicas a outras cidades e vilas do país por igrexas románicas, museos, prazas, ruínas ou teatros, ora co ciclo Espazos Sonoros ora coas súas extensións. E o pasado ano foi a mítica Illa de San Simón -noutrora refuxio de leprosos, campo de concentración e agora rehabilitado para seminarios e congresos- quen recibiu un dos seus concertos: Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Se cadra daquela matinaron a idea de convertila tamén en sede dun festival de música. Sempre un chanzo máis sen sacrificar a perspectiva e os sinais de identidade. O do pasado sábado de seguro non será o seu tope, pero si queda xa coma un grande fito.

Como se trata dun espazo protexido, cunha riqueza natural a conservar, acceso en barco ou lancha e de limitadas dimensións, a mencionada cita anterior en San Simón tivera un aforo restrinxido a 140 persoas e desta vez púidose incrementar a case 400 máis organización e artistas. De contar cun escenario pasouse a tres para ofrecer os doce concertos de proxectos galegos e bandas de fóra. Tamén na capela e o auditorio houbo lugar para proxeccións audiovisuais (o documental “An Island”, un achegamento de Vincent Moon aos daneses Efterklang), proxectos de arte contemporánea de alumnos de Belas Artes de Pontevedra e propostas escénicas comisariadas por Normal, dependente da delegación para cultura da Universidade da Coruña. Coma resultado, un entorno privilexiado e ben acondicionado para gozarmos dunha sucesión de propostas variadas en actuacións breves, sen tempo para aburrir cando non enganchan pero co benvido risco de facerse curtas se agradan. A organización foi case impecable e a actitude dos artistas participantes realmente cálida, entregada, coas actuacións sucedéndose en horario ininterrumpido desde a 1 da mediodía até despois das dez da noite. Como ademais o tempo acompañou, todo sumou para o que finalmente resultou: unha atmosfera única de música, relax e natureza compartida por público e artistas. Só había que ver as nosas facianas.

Á unha do mediodía, e cunha calor importante, abriron os galegos 2US no escenario do Paseo dos Buxos. Por retraso nun dos barcos que chegaban á illa, non gozaron de moito público até o final da súa actuación, unha das que resultaron máis acaídas á contorma pois a súa música agroma do popular para ir coqueteando co funk, o jazz, o swing, a bossa nova, o folk ou o que lles preste, sempre cunha execución coidada. A continuación, The Marzipan Man desde Baleares, delgado, coa súa guitarra eléctrica, harmónica e unha voz fráxil, rematou as súas sinxelas pezas de folk de corte norteamericano cunha versión de "Suzanne" que foi ben agradecida. Xa eran horas de pensar en xantar e momento para comprobar que a organización tiña preparado un excelente plan de comedor cuberto e coidada oferta de buffet, bocadillos, tapas, bebida, froita e xelados a uns prezos estupendos. O DJ do colectivo Arkestra Mwëslee pechaba esta primera quenda do escenario do Paseo dos Buxos amenizando o xantar de moitos cun set que sen volantazos viaxou aos 80 coa música electrónica de baile, incluíndo unha lembranza á banda sonora de Vangelis para “Carros de fuego”.

Tocaba cambio de escenario e sufrimos o primeiro retraso ao chegarmos á zona do mirador empedrado de San Antón, onde si sopraba unha brisa agradecida para levar os máis de 30º pero incómoda para quen tiñan que subir ao escenario. As primeiras foron as Mürmel Bruxas (ou como as bruxas do norte ingresaron na Real Academia de Akelarres), proxecto musical e teatral de tres pedagogas musicais que conxuran pingas de espectáculo infantil, humor para todos os públicos, cantos gregorianos, música clásica, electrónica, pop, hip hop ou muiñeira. Unha das actuacións máis entretidas pola súa posta en escena. Turno para a flamante gañadora do Proyecto Demo do Festival de Benicassim e Radio 3, Jane Joyd, desta vez en formación de dúo con Elba na voz e guitarra e Xulio na percusión. A pesar de que o vento non respectoaba o seu aspecto lene, ela amosou convincentemente que está moi por riba da manida comparación coas intérpretes femininas de folk acústico do último par de anos. O absoluto silencio durante a súa versión do “barbudo” Bon Iver foi boa mostra de como agradaron a súa actuación e en especial a doce forza e os matices da súa voz. A batería de Xulio axudou incrementar a intensidade de varias das pezas.

Ben pasada a sobremesa e vendo as lanchas e iates na ría e a xente na pria de Cesantes chegaba o momento de bailar. Primeiro coa proposta de Bflecha, segunda achega do colectivo Arkestra, lanzando beats aompañados de hiphop, dubstep, electrofunk, synthpop e un toque naïf e melancólico na voz. Para quen estamos menos inmersos nestas propostas de baile, unha grata sorpresa. Segundo, e para rematar con este escenario tan feminino e acumulando xa retraso de máis de media hora, o baile sería máis roqueiro con The Kellies. Chegadas de Bos Aires presentáronse en trío básico de guitarra, baixo e batería para repasar dun xeito directo, divertido e espontáneo punk, new wave, algo de soul, garaxe à The Sonics e mesmo reggae ou cumbia. En inglés, castelán ou francés coa motivación da festa e a falla de prexuízos, mais sempre desde a perspectiva dun rock underground. A súa resistencia a abandoar o escenario sumaba xa unha hora de retraso que nos privou a moitos da actuación de Wooden Wand.

Tras cruzar a ponte de volta a San Simón, estreamos o escenario San Simón, nunha terraza de herba xunto ao embarcadoiro norte. O de Laetitia Velma era un dos concertos máis agardados, entre outras cousas por vir acompañada por Dominique A, produtor de su disco de debut, "Les eaux profondes". Ela puña lirismo pop na voz e o teclado, ora con reverb ora limpo; el a súa intensidade contida na guitarra, como sen querer quitarlle protagonismo á súa parella(?). A proposta funcionou, sen moito máis, cun público que xa daquela se atopaba nun estado de relaxación total tras a calor sufrida, o xantar, un obrigado paseo pola illa, as vistas e 6 ou 7 concertos, pero aínda así bateu palmas até conseguir un merecido bis. En pé e volta ao Paseo dos Buxos para unha das sorpresas deste festival: o dúo Buke and Gass. Desde Brooklyn, Arone Dyner tocaba unha especie de ukelele eléctrico e Aron Sánchez un híbrido de guitarra e baixo. Ademais tiran de pedais e el toca cos pés un bombo con dúas pandeiretas no seu interior. Deste xeito traballan un experimento propio de rock acelerado, cunha voz usada case coma outro instrumento e un son a miúdo sucio que acaba atrapando a auidiencia nunha nebulosa sen escapatoria. Dado que un dos obxectivos de SinSal é sorprender e descubrir, Buke and Gass entran na súa lista de acertos.

Era daquela cando se esgotaran a cervexa e a auga, pero nesta atmosfera que crea o SinSal non agroman nin o pánico nin o cabreo e o servizo de restauración tivo o detalle de repartir de balde froita fresca. Tocaba ir rematando os concertos e, para finalizar, voltar ao escenario San Antón coas dúas propostas a priori máis contundentes e arriscadas do día. Os franceses Fat 32 cun endiañado e frenético duelo de teclados e batería que disque acabou por rebentar fusibles. Os estadounidenses Secret Chiefs 3 despois coa súa mestura de música electrónica, metal e "worldmusic". O sol estaba para poñerse e tocaba despedirse dunha xornada inesquecible. Chegarán agora máis festivais, pero non se parecerán en case nada. As propostas diferentes serán as menos; as paraxes privilexiadas si as veremos no verán, pero estarán máis masificadas e non serán tan apreciadas sen comodidade. Os watios serán os grandes amos e os necesarios momentos de silencio non existirán. Probablemente os horarios se cumpran porque haberá que saltar de escenario ou deixar paso a cabezas de cartel. Os bocadillos serán express e aceitosos e non se esgotarán a auga ou a cervexa.

Por se alguén tiña dúbidas sobre este evento, Sinsal demostrou que a súa oferta ten as ideas claras: facer posibles os eventos aos que eles quererían acudir. Se cadra axudarnos a manter espertos os ouvidos e abertas as mentes. Ou ao revés? Sen dúbida, son un deses luxos que algún público sabe apreciar correspondendo con educación e recoñecemento. Non debería ser doutro xeito ante o que se llle ofrece: vontade, traballo e bo gusto. Quen nunca visitáramos a mítica illa, non puidemos atopar mellor excusa.

Parafraseando o que dicían na tamén diferente e lembrada película “Amanece, que no es poco”: neste mundiño dos concertos “SinSal, todos somos continxentes, pero ti es necesario”.

máis fotos en www.facebook.com/abretedeorellas

Pepe Cunha, 29-xuño-2011

Ariel Rot, un "Juan Palomo" que segue a voar ben alto, Le Club, 7-maio-2011

2011-05-09T12:08:00.015-01:00

Se podemos atopar un aspecto postivo da crise no que se refire á programación de concertos e xiras é a posibilidade de gozarmos de concertos como os de Ariel Rot a pasada fin de semana en Galiza. A xente aperta o cinto e non está para pagar entradas altas, polo que os cachés se rebaixan a cambio de concertos de formato reducido nos que traballa menos xente e se reducen os custos. Deste xeito, as salas de pequeno aforo pero con programadores atentos poden apostar por traer grandes artistas como o que nos ocupa. Nestes meses o ex-Tequila e Los Rodríguez -e cunha produción en solitario á altura das súas bandas- está inmerso nunha xira denominada "Solo" na que viaxa cunhas guitarras e teclado para repasar pezas do seu notable cancioneiro.

A ocasión o merecía e a coruñesa sala LeClub encheuse de moitos afeccionados que non quixemos deixar pasar a oportunidade de ter a un grande tocando a só uns metros. Nun principio falábase dunha xira con cancións menos populares do habitual, pero finalmente Rot repasa gran parte dos seus clásicos, supoñemos que para deleite dunha maioría menos receptiva ás sorpresas. Algúns preferiamos que recuperase pezas máis agochadas, pero ante tal cancioneiro e interpretado con esa calidez e naturalidade, pouco podemos obxectar: "Vals de los recuerdos", "Adiós, mundo cruel"; xa coa eléctrica "Felicidad", "Te busqué", "Sin saber qué decir", "Los tipos duros no bailan" (con chisco final aos Burning de "¿Qué hace una chica como tú ...?) e, cambiando de eléctrica, "Lo siento, Frank", unha das grandes ovacións da noite.

Rot vai alternando acústica con eléctricas sempre cun sorriso no xesto e sementando a complicidade visual tanto con quen lle chaman guapo ou profiren frases máis ou menos graciosas como cos mozos da primeira fila que babean ao ollaren os dedos bailar sobre as cordas. Chega o momento das brancas e negras e axusta en cómodo diálogo co mesa o volume do micro e o teclado. Caen "Todavía es tarde", "La mirada del adiós" (primeiro momento Rodríguez e moi coreado polo público), esa "Dos de corazones" con texto do seu amigo Sergio Makaroff e "Una casa con 3 balcones". De novo turno para a acústica, agora sentado, con "Geishas en Madrid", "Manos expertas", "Eche 20 centavos en la ranura" e unha "Hace calor" atangada. Entre elas vai colocando pezas do seu último disco para as que sabe manter a atención facendo pequenas presentacións ("Nena me enseñaste a amar", "Manos expertas", "Pólvora mojada" ou "Dandy".) Para rematar o bloque principal de cancións volve coa Gibson Gretsch e lócese ainda máis como guitarrista na instrumental "Confesiones de un comedor de pizza".

Chegan os bises e aproveita o público entregado para acompañarse del noutra peza do último álbum: "Nena me enseñaste a amar". Volta ao teclado con "Bruma en la Castellana"e outra dos Rodríguez "Milonga del marinero y el capitán". Mais o público non se resignaba a deixalo marchar e tivo que regalar outro bis que, tras algunha deliberación, foi outro clásico de Los Rodríguez e, sen dúbida, do pop rock español: "Dulce condena".

Manter o nivel durante case dúas horas de concerto, sempre cun sorriso, con soltura a eito e moita clase interpretativa está á altura de moi poucos. E para máis mérito, nunha actuación totalmente en solitario: guisando e comendo el mesmo, como un auténtico Juan Palomo que segue a voar moi alto.

Pdt: Non podemos deixar de felicitar ao programador da sala, por moverse ben e mollarse para incluír a bo prezo na súa programación propostas tanto potentes coma atractivas e diversas. Entre as seguintes citas apunten: Kafu Banton & Daddy Banton o sábado 14, Josele Santiago & Pablo Novoa o xoves 19 e xa en xuño The Godfathers o sábado 11. Quedades avisados.

máis fotos no facebook de Ábrete de orellas

Pepe Cunha 9-maio-2011

The Dodos + Evols, por fin triunfou o SinSal en Ferrol 28-abril-2010

2011-05-09T08:00:00.012-01:00

O Festival SinSal que nacera hai anos en Vigo levaba xa varias citas en Ferrol grazas á colaboración coa Concellaría de Cultura. Non obstante, tivemos que agardar até a visita dos estadounidenses The Dodos para ver unha resposta máis acorde coa calidade das propostas deste ciclo. O centro cultural Torrente Ballester rexistrou unha boa entrada e as bandas aproveitaron o encanto e a acústica do recinto tirando ben do volume.

Nun principio había dúbidas sobre a asistencia, pola mencionada pouca resposta ás citas ferrolás do SinSal e por algunha pequena confusión cos horarios. Afortunadamente, cando comezou a banda de San Francisco eran case ás 22h e daquela estabamos todos, moitos chegados doutras zonas de Galicia, sen dúbida pola fama gañada pola banda en visitas anteriores.

Algo máis de hora e media antes, a banda de Porto Evols comezaron coas súas tres guitarras a espremer as posibilidades dos pedais, as distorsións e os loops e así crearen un ambiente de escuridade, rock psicodélico e algo fantasmagórico apoiado polas visuais de Pedro Mai. Foron de menos a máis para acabar convencendo a boa parte do público.

O dúo de Meric Long e Logan Kroeber chegaba desta vez apoiado por un segundo guitarra, presaxiando unha actuación máis eléctrica ca acústica. En concordancia con isto, repasaron practicamente completo o seu recente “No Color”, máis esperto, inmediato ou fibroso que o anterior “Time To Die” de 2009, máis acústico. Tampouco faltaron pezas de "Visiter" marcados pola característica combinación de folk-rock e a percusión cuasetribal de Logan. De feito, viñan facer bailar e o primeiro que saiu dos altavoces foi un apañado castelán de Long: "si quieres puedes arriba, es sólo un concierto" ao que o público reaccionou inmediatamente poñéndose en pé e pasando das butacas até o final.

A súa actuación sacudía os tímpanos coa súa contundencia e intensidade, aproveitando a sonoridade da antiga capela para crear unha atmosfera nebulosa de riffs acelerados de guitarra e ritmos imposibles de batería. "Black Night", "Good", "Don't Try and Hide It", "When Will You Go" ou "Don't Stop" aínda creceron máis nun entregado directo que non tardou en atrapar o público. Catarse final e a banda achegándose tras o concerto para compartiren opinións e fotos coma lembranza dunha magnífica velada.

Quedan máis citas co SinSal en Vigo, pero a seguinte en Ferrol terá lugar con The High Llamas o luns 4 de xullo no mesmo recinto. A cousa promete e concertos así ilusionan a quen gustamos de propostas de maior calidade e que espertan máis curiosidade e interese que as habituais.

máis cutrefotos no noso facebook: www.facebook.com/abretedeorellas

Pepe Cunha 7-maio-2011

Hindi Zahra no Sons da Diversidade, 16 de abril de 2011

2011-04-19T14:32:00.011-01:00

Como adoita acontecernos cos nomes menos recoñecibles da programación do Sons da Diversidade, non tardamos en sentir curiosidade pola proposta de Hindi Zahra. O seu único álbum soaba realmente ben e logo apuntamos a cita na nosa axenda. Isto fora a finais do ano pasado, pero co paso dos meses e o recente premio Victoires de la Musique na categoría de "world-music" as expectativas iniciais foron a máis.

Porén, a data terminou por coincidir cun futboleiro Real Madrid-Barça e un concerto internacional na mesma Compostela, co resultado de algo máis de media entrada e menos variedade na audiencia. Xeneralizando, maioría feminina e de mediana idade no Auditorio de Galicia. Seica aos homes lles prestaba máis ver o fútbol na súa totalidade e ao público máis novo e impresionable o roqueiro mediático Pete Doherty.
Precisamente do mundo do rock vén un dos nomes cos que a crítica compara á franco-marroquí: Patti Smith. O outro nome sería nada menos que Billie Holiday. Xa ven, dúas figuras carismáticas coma poucas e palabras maiores que perigan con caer na hipérbole. Desgraciadamente, no Auditorio de Galicia vimos que a crítica especializada anda impresionable ou con fame de novas estrelas que descubrir e encumiar.
Hindi Zahra confirmou a súa enfeitizante e fermosa voz, mais tamén que só ten un disco no mercado, que aínda ten camiño por diante para afondar nunha persoal plasmación das súas influencias (jazz, blues, soul, rock, música oriental, africana...) e que precisa de máis bagaxe nos palcos para estar á altura das mencionadas comparacións. Podemos falar dun descubrimento para quen foron guiadas pola curiosidade e unha pequena decepción para quen nos fixeramos grandes expectativas.

Comezou o concerto con pezas como "At The Same Time", "Oursoul" ou "Beautiful Tango", creando unha atmosfera relaxada, suave, repetitiva e cunha instrumentación tranquila (banjo e guitarra acústica como protagonistas) a pesar de contar con dous percusionistas. Afortunadamente, chegou unha peza inflexión no concerto: "Set Me Free", que convenceu a xeito de rock berber cunhas pingas de psicodelia e un traballo algo máis rico en guitarras, entrando en acción a eléctrica, aumentando a presencia dos coros, un chisco de palmas ou as mencionadas percusións. "Stand Up" foi unha das pezas que achega forza ao vivo e a banda ben que se encargou de estendela a base de trucos para "atrapar" ao público como a intro de guitarra precedendo aos versos "Stand up on your two feet, baby. That's how it's got to be.
Xa daquela comezara a adoptar unha actitude máis falangueira para lle comentar ao público que aínda non vira esta cidade que tan fermosa lle dixeran que era pois pasara o día no hospital. E foi precisamente nestes detalles onde amosou a súa falla de táboas, pois resultou decepcionante a súa mención ao "clásico" futbolero que se disputaba esa noite ao sinalar que era a good time to finish (cando non fixera nin unha hora de concerto!).

Nos bises, amosou de novo o bo e o menos bo. Volveu pecar de inxenuidade ao mencionar unha peza que fai nesta xira, pero da que non trouxera a letra; mais tamén nos cativou coa súa voz acompañado minimamente á guitarra eléctrica por ela mesma. Por se quedaban dúbidas da forza comunciativa da súa voz, regalounos "a capella" 2 versos dunha sinxela canción que lle aprenderan en Madrid. Si, soubo a pouco, e servidor quedou coas ganas da súa versión de "Waiting in Vain", pero agardamos constatar o seu máis ca probable crecemento nuns anos. Armas ten.

máis cutre-fotos no facebook de Ábrete de orellas

Pepe Cunha, 18-abril-2011

Pilocha, unha xoia agochada

2011-04-18T11:10:00.009-01:00

Un dos principais intereses de asistir a concertos dos que non acumulaches expectativas previas é a recompensa que se pode obter. Xa se sabe, aquilo de "pouco que perder e moito que gañar". Pois desta vez, a recompensa emocional chegou grazas ás xornadas "Ferrol recuperando a memoria" por incluíen un recital a cargo de Pilocha, un nome algo agochado da música popular galega. Desde que comezara moi noviña nisto da canción, estivera vencellada ao colectivo Voces Ceibes, mais agás colaboracións e contadas participacións nalgún acto, non conta cunha produción discográfica ampla nin a ten ao alcance do gran público.

Xa que logo, esta actuación no Teatro Jofre servíanos para escoitar ao vivo a súa voz nun recital que resultou breve pero intenso. En só unha hora de actuación, Pilocha confirmou que é a nosa gran voz agochada, cunha técnica e unha tesitura limpas, sen recursos nin trucos innecesarios e desde o comezo pensamos que isto non pode seguir así, que ela merece ser máis escoitada e máis cando a nosa música non anda sobrada de intérpretes desta calidade.

Moi ben acompañada por Xavier Constenla ao piano e Xurxo Varela ás cordas, a viguesa ofreceu un recital de poemas comprometidos de poetas ferroláns e do resto do país. Tamén caeu algunha copla republicana, pero sen dúbida quedaremos con pezas tan emocionantes como o agardable "Alecrín"( iso si, a 3 voces) , a "Cantiga do amor fundido" que Antón Seoane escribira para Moncho Reboiras, e os versos de Celso Emilio Ferreiro en "Nenos Orfos" e ese "Aí vén o maio" que Luis Emilio Batallán convertiu en imprescindible no noso cancioneiro recente.

Por se fose pouco, as ferrolás María Manuela e Paloma Suances cantaron nalgunhas pezas. Agora a agardar esa gravación en DVD a cargo do Concello de Ferrol como lembranza de que estivemos alí, nese momento especial, e como testemuño de que esta voz vale moitísimo e debemos gozar máis dela.

máis cutre-fotos no Faceook: http://www.facebook.com/abretedeorellas

Pepe Cunha 11-abril-2011

Neil Hannon (The Divine Comedy), elegancia e simpatía pop na Sala Capitol (26-marzo- 2011)

2011-03-29T06:38:00.008-01:00

Se por algo se caracteriza The Divine Comedy é por tratarse dunha banda de pop orquestral, con coidada produción, arranxos e variada instrumentación. Así o demostran os seus discos e os directos, como vimos no Festival do Norte de hai xa uns anos. Porén, teñen outro incuestionable punto forte: o carisma e a calidade compositiva e interpretativa do seu líder Neil Hannon. E isto quedou constatado o sábado no seu concerto en solitario na Sala Capitol de Compostela.
Existían dúbidas pola resposta do público a esta cita debido ao prezo das entradas e o anuncio "Neil Hannon solo"; é dicir, o norirlandés en solitario adaptando as súas pezas suntuosamente gravadas ao formato de voz e piano ou guitarra. Estamos en tempos de crise e probablemente só con axuda de potentes patrocinios (neste caso a programación Heineken Music Selector) e unha entrada de 18-22 € poden traerse artistas deste prestixio. Finalmente, a sala presentou unha estupenda entrada sen chegar ao cheo e o público non saiu en absoluto defraudado.

Neil Hannon non gardou municións de peso para momentos de distracción do público e arrancou xa con "Tonight We Fly" e unha peza do seu último disco adicada aos veciños portugueses por mor da actualidade económica: "The Complete Banker". Xa desde estes comezos comezou unha simpática e relaxada interacción co público. Iso si, sempre con mesura, sen abusar e limitándose a pequenos comentarios e algunha resposta, como cando adulado por alguén contestou que el non sabía amañar a neveira ou outras cousas prácticas, senón "só" facer catchy tunes. E non quedaría lugar a dúbida.

Guiado pola listaxe de cancións no piano, foi recuperando con naturalidade clásicos da súa banda ("A Woman of the World" acompañada con asubíos, "My Imaginary Friend", "Perfect Lovesong"...) e outras pezas do salientable "Bang Goes the Knighthood", como a peza homónima e as animadas e ben recibidas "I Like" ou "At The Indie Disco", coreada e acompañada ás palmas polo público. No momento versión ("Everybody Knows") non faltou tampouco o comentario xusto e atinado, pois louvou as magníficas cancións do álbum "I'm Your Man" de Leonard Cohen malia as chiantes producións daqueles anos.

Ademais das citadas interpretacións e eses sorrisos cómplices arrincados tanto nos lenes acenos teatrais nas letras coma nos erros nalgunha nota, a case hora e media de concerto incluiu momentos para gardar na memoria: coma primeiro bis unha exquisita "A Lady of a Certain Age" á guitarra, ou a tan encantadora como complicada "Our Mutual Friend", que sacou adiante grazas a algunha broma e un chisco máis de concentración nas teclas.

Sabiamos que Neil Hannon tiña grandes cancións pop e que coa súa banda fai grandes concertos. Agora confirmamos que sabe defendelas en solitario con calidade e elegante simpatía. Todo un clásico contemporáneo.

máis fotos de Pepe Cunha en www.facebook.com/abretedeorellas

Pepe Cunha, 28-marzo-2011

Luis Ramiro: "Lo que queda es ir ganándose a la gente poco a poco, y las etiquetas acaban cayéndose"

2011-03-28T17:38:00.005-01:00

Luis Ramiro achégase a Galicia para participar no ciclo SantiAutor. Será este xoves 31 de marzo a partir das 22h e cunha entrada de 5€. Aproveitamos a ocasión para enviarlle unhas preguntas ao redor do su disco recién editado "La vida por delante", que leva soando unhas semanas na nosa redacción. Especialmente recomendable para amantes das boas cancións de cantautor, pero roqueiro. Unha mágoa que finalmente sexa só unha cita nesta visita ao país, porque coidamos que deixará pegada nos que se acheguen ao Pub SónaR de Compostela.

Ábrete de orellas: Ola, Ramiro! Benvido a Galiza. Sólo hace año y medio que comentamos en Ábrete de orellas "Dramas y caballeros". Me pregunto si eres prolífico componiendo, porque parece que te da tiempo a contar pronto con material y presentarlo con calidad. El anterior ya parecía un disco muy muy trabajado, a conciencia, como para dar un gran paso de recoñocimiento y creo que este va en esa misma línea. ¿Qué hay de nuevo y qué de continuidad en "El mundo por delante"?

Luis Ramiro: De continuidad imagino que mi forma de escribir y mi voz, y que son canciones de pop, rock, bastante “llanas”, es decir, que son canciones sin complicaciones. Intento escribir canciones lo más sencillas posibles. En cuanto a lo nuevo, creo que este disco tiene más fuerza, es muy positivo, yo le llamo “un disco de besos”, y está gustando mucho a la gente porque creo que es más redondo, suena más fresco y tiene un poso muy optimista.

AdO: Te muestras bastante activo en Internet y en la misma portada de tu web aparecen comentarios de tu Twitter y Facebook. ¿Pero de qué hablas en tu blog, donde queda mejor explayarse ?

LR: En realidad hablo poco o casi nada en mi blog. Escribo a veces en facebook o cuelgo fotos que voy haciendo (antes era fotógrafo y algo queda de eso, jaja), pero no me sale contar cosas personales en facebook o twitter. Indico los conciertos, etc y me dedico a contestar a la gente. Lo he intentado y me siento “raro” contando algo a la nada, será por eso que hago canciones. No me sale escribir “estoy leyendo tal libro y me encanta”..además, ya hilando con esta tema, twitter creo que nos atonta un poco, escribir en cuatro frases lo que estás haciendo o un pensamiento…y digo yo: ¿para qué? Además, si tengo una idea que quiero expresar no quiero que tenga que caber en 140 caracteres. Y ya te digo que mis ideas me las guardo para mi, mis amigos y mis canciones.

AdO: En relación con tu web y su buen diseño están tus dos últimos discos, reconocido el "empaque" del anterior en los Grammy latinos y también con este último en edición también especial, imitando una carpeta de vinilo. ¿Tiene esto que ver con los tiempos de pocas ventas y reinvención de la industria musical donde hay que cuidar a los que compran música en formato físico?

LR: Es un homenaje al vinilo, que me encanta, y a darle valor al disco como objeto. Tenemos que plantearnos que internet y los archivos digitales están muy bien, pero también está muy bien “tocar” las cosas. Tocar un disco, olerlo, que se pueda romper, que se pueda mojar…hace que esté vivo de alguna manera. Espero que los tomates nunca puedan convertirse en ceros y unos. Y también influye que tengo total libertad para hacer lo que quiero y como lo quiero. Si estuviera en una multinacional seguramente no me habrían dejado.

AdO: Cuéntanos un pouco quiénes son los hermanos Guevara, que parecen importantes en este nuevo disco, como quizás lo eran en el anterior los Pancho Varona, Antonio García de Diego e José Antonio Romero del entorno Sabina.

LR: Son los productores de este disco. Son dos hermanos colombianos, Juan, que es el guitarrista que me acompaña (ahora está de gira por todo el mundo con raphael) y su hermano felipe, un técnico con un talento enorme. Les conocí en la grabación del anterior disco y vi que conectamos muy bien. Son jóvenes pero con muchos discos a sus espaldas y comprendieron perfectamente qué era lo que necesitaba y cómo tenía que sonar el disco. Y la producción creo que es perfecta, han dado en el clavo.

AdO: Centrándonos ya en las canciones, comencemos por las letras, que saltan con facilidad o sin prejuicios de lo romántico o casi poético a lo más terrenal (el comienzo "Todas mis ex son del Madrid y yo soy del Atleti, ¿sabes lo qué quiero decir?" es buena prueba de esto último). Supongo que para inspirarte recurrirás a la literatura o prestarás especial atención a otros letristas. ¿Vas tomando notas compulsivamente de ideas, sensaciones y emociones antes de plasmarlas en una canción? En resumen, háblanos un poco de tu proceso compositivo.

LR: Pues leo mucho y escucho mucha música, pero a la hora de escribir no pienso en nada, ni si quiera en el tema de la canción. De hecho, me pongo a tocar y de repente a veces sale una frase con una melodía y me gusta. Y a partir de ahí hago la canción. Suelen salir de un tirón, pero a veces hago media canción y la retomo meses después.

AdO: En la última década podemos hablar de una generación de nuevos compositores-intérpretes que por fin están a cambiar el concepto arcaico de "cantautor" que tenemos en España: Alfredo González, Luis Moro, Fabián, Vicky Gastelo, Paco Cifuentes, Manolo Tarancón y, claro, los Jorge Drexler, Quique González y Carlos Chaouen que serían ya casi veteranos o pioneros. Dada la variedad musical que, tú, por ejemplo, y muchos de ellos mostráis en vuestros trabajos, ¿crees que la vieja etiqueta de cantautor está ya superada en España y nos vamos acercando al concepto de songwriter del mundo anglosajón?

LR: Se va superando poco a poco pero cuesta. Todavía hay muchos prejuicios. La gente te dice al acabar un concierto: “me ha encantado, me ha convencido una amiga y no quería venir, porque claro, cantautor suena a aburrido, pero ha sido lo contrario”. Sigue siendo difícil, pero al final, lo que queda es ir ganándose a la gente poco a poco, y las etiquetas acaban cayéndose.

AdO: Se puede vivir a costa de darse a conocer tocando, viajando, tocando y vendiendo discos principalmete en los conciertos; en una labor más de hormiga, digamos. Porque sois varios los artistas con cierta repercusión en Madrid y un determinado puñado de salas pero no tanta en el resto de España. Afortunadamente contáis con el apoyo de oasis radiofónicos que sí pinchan vuestras canciones más allá de las radiofórmulas (que creo que están peor que nunca).

LR: Yo tengo la gran suerte de poder vivir de la música, dando muchos conciertos y ten en cuenta que llevo casi 15 años en esta profesión, pero sólo desde hace 3 años he podido dedicarme sólo a la música. Las radio fórmulas están peor que nunca, es verdad, apenas se escucha música nueva, porque lo que ha arrasado es la política de “grandes éxitos”.

AdO: ¿Con qué formación vienes a Compostela y Ourense? ¿Qué nos encontraremos en el repertorio de estos dos bolos?

LR: Sólo toco en Santiago al final, y voy solo. Por circunstancias, a veces voy con banda, a trío o solo. Ahora voy solo, y tocaré un poco de todo, de los tres discos e incluso de canciones inéditas, y como siempre, contaré historias y haré que el público participe. Voy dando forma al concierto según me apetece, nunca llevo set list cuando toco solo. Voy tocando canciones como surja.

AdO: Como nos gusta tener las orejas abiertas, no puedo dejar de preguntarte por discos o artistas que te interesasen siempre o últimamente; así como otros que te cambiasen la perspectiva u orientasen tus gustos y preferencias. Ya sabes, discos o nombres de cabecera en lo musical.

LR: Pues Radiohead es mi grupo preferido. A partir de ahí, puedo nombrarte mil cosas. En castellano, me encanta Sabina, Love of lesbian, el gran Iván Ferreiro (enorme su último disco, no paro de escucharlo), Albert Plá, Drexler, Calamaro etc…hay mucha música que me gusta y mucha gente a la que admiro!!.

AdO: ¿Quieres aprovechar para darnos una opinión rápida sobre Internet, la ley Sinde, el mundo de las descargas, el respeto al creador, la labor de la industria...?

LR: Pues rápidamente te digo que cuando la gente comparte, eso está de puta madre, se ha hecho siempre, y se hará siempre. Otra cosa es cuando un tio abre una página y mete mil discos para forrarse. Una cosa es compartir y otra exprimir.

AdO: Gracias por tu atención, que resulte gratificante tu visita a nuestra tierra y recibe nuestro reconocimiento a tu trabajo.

LR: Gracias a vosotros y nos vemos cuando queráis!! Abrazos!!

Cantos na Maré 2010, comuñón de festa e compromiso

2010-12-22T18:33:00.040-01:00

Existe un feixe de frases ás que recorremos tan acotío que acaban por ser utilizadas con demasiada lixeireza, perdendo parte da súa expresividade orixinal. Unha delas vénme que nin pintada para falar do festival Cantos na Maré, pois este proxecto é un espello da personalidade dunha artista coma Uxía Senlle. Ela, sen dúbida, "é a alma" do festival da lusofonía porque -coma ben apuntaría Guadi Galego- non coñezo outra artista tan implicada coa lusofonía. Uxía é o Cantos na Maré son sinónimo de festa e compromiso, coa diversidade cultural e artística, coa lingua e coa humanidade das persoas, neste caso os artistas.

Só cunha directora artística así se pode entender un novo éxito nesta oitava edición, pois ela é quen de rodearse da xente axeitada, tanto músicos como profesionais da produción, e involucralos na causa contaxiándoos do seu entusiasmo e afabilidade. Porque este non é un festival ao uso, no sentido máis frío do que entendemos por "negocio musical". Aquí non se contrata un artista para que veña cos seus músicos a tocar, como é habitual. Durante as dúas horas de espectáculo hai unha banda común preparada para a ocasión e un repertorio formado por temas de cada artista cantados en solitario ou en duetos. Así, hai moito máis do que o público ve, pois a presuposta calidade artística e profesionalidade vén incrementada cun plus de implicación, respecto e humildade. Para o director musical Paolo Borges e a banda significa un traballo extra de semanas e, para todos, uns días de ensaio común e convivencia. Finalmente, todo pagou a pena e a química resultante volveuse transmitir desde o escenario cara as ateigadas bancadas do Pazo da Cultura de Pontevedra.

Tras esta introdución necesaria, cómpre unha crítica pola falta de puntualidade, esta vez case de media hora. Afortunadamente, é talvez o único aspecto mellorable do espectáculo. Así, case ás 10 da noite, a propia Uxía abriu coa peza homónima da cita "Cantos na maré" e este ano nese primeiro dueto fíxoo acompañada pola angolana Aline Frazao. Simbolicamente podería entenderse como a artista consagrada presentando á promesa, mais esta abraiou cuns 22 anos que máis parecían de carreira que de idade. Esta moza residente en Madrid amósase coma unha esponxa musical, inspirada en ritmos de Angola e Luanda pero enchoupada dos máis diversos estilos. Antes de fusionar dúas pezas do seu país, abriu con "Babel" e homenaxeou a Carvalho Calero (ao que cualificou de "grande home da lusofonía, grande galego") a ritmo de samba jazz con "Maria Silenzio". Dentro da súa actuación brillou especialmente o solo de trombón dun Santos que tamén bailou coa angolana.

O tamén guitarrista e vocalista, o portugués António Zambujo colleu o relevo sentándose para deleitarnos con dúas pezas do seu último álbum: a "Guia" que o titula e o "Fado da vida bela". Unha voz simplemente engaiolante. Tras referirse gratamente aos dous días de convivencia, presenta a unha artista que vén de coñecer e que ademais está na casa, en Galiza: Guadi Galego.

A ex de Berrogüetto e partícipe de Nordestin@s e Espido comezou algo excesiva, talvez sacrificando inconscientemente a naturalidade por mor das ganas de agradar e demostrar a súa valía. Mellorando sobre a marcha, ofreceu dous temas de Espido ("Se ti queres", Santa muller") e un do seu debut en solitario "Benzón" que soou realmente ben coa banda: "Norte do alén".

Seu foi o honor de presentar ao artista máis agardado a noite: Lenine. Era complexo "eludir" que nesta edición había un artista que brillaba por riba dos demais e, non obstante, resultou un compañeiro e profesional máis. O "nordestino do Brazil" rezumou humanidade polos catro costados e así comezou compartindo coa Guadi e media banda a recollida "A medida da paixao". Xa en solitario confesouse honrado de ser comprendido cando fala e en só dúas pezas confirmou os seus extremos artísticos coa melancólica "É o que me interessa" e a vitalista "Jack soul brasileiro". Nesta última, incluído un chisco final ao clásico "País tropical", a banda chegou a un dos seus momentos rebordantes de enerxía.

Entre as dúas pezas, Lenine non puido deixar de reivindicar o papel de Uxía e o poder da Música compartida nestes días de convivencia na preparación do festival. Unha convivencia que se plasma especialmente nun dos puntos fortes e característicos do festival: os duetos. Así, o veterán chamou ao palco a "novata" Aline Frazao para acompañala na peza dela "Primeiro mundo".

O festival transcorría con ritmo, sen necesidade de cambios grandes sobre as táboas e coas presentacións dos músicos ben espalladas ao longo do espectáculo. Nese momento volve António Zambujo e fai coa banda un swing de "Readers Digest", outra das pezas salientables do seu recomendabilísimo "Guia".

Inmediatamente volve Uxía para homenaxear, acompañada por Guadi Galego, a Uxío Novoneyra neste seu ano cuns alalás encadeados. Os momentos duros para a nosa lingua prestábanse para a reivindicación enfatizada nesas liñas que din "Galicia non te puideron calar e ben que o tentaron.
Tamén lembrou Uxía a morte doutro escritor e pensador querido que nos deixou máis recentemente e do cal musicou un poema. Acompañada por Lenine interpretou "Science Fiction".

Ao brasileiro só lle faltaba un dueto con outro dos artistas deste Cantos na Maré e así acompañou a António Zambujo con outra peza do seu álbum "Guia": "A deusa da minha rua". Seguiu no escenario porque quería ofrecer unha peza nova, mais comezada a escribir cando na súa anterior visita a Galicia. Daquela coincidiu coa catástrofe do Prestige e "a cagada que foi" inspirou "A mancha". Tras ela, e para rematar a parte inicial e máis longa do concerto, Lenine acompañouse nos coros de todos os artistas nas voces, así como do público entregado, en "A Ponte".

Entón era o momento dos bises e as dúas primeiras pezas foron impresionantes, emocionantes, sentidas, grazas a Uxía cun "Alalá das Mariñas" a capella e deseguido acompañando ao António Zambujo en "Modas alentejanas", propias da rexión deste. Mentres seguían sos con aquelo de "quero cantar coma a rola, coma a rola ninguén canta" entraron Aline Frazao, Guadi Galego e Lenine para poñer ao emocionado público en pé. Despois daquelo só se podia rematar cun "Cantos na Maré" comunal. As facianas dos artistas e o público falaban por si soas.

Até ultimísima hora non se saberá quen virá no 2011, pero calquera que teña asisitido a un Cantos na Maré confiará cegamente en Uxía. O seu compromiso coa arte, viaxando, descubrindo e compartindo talentos e experiencias derivadas do seu contacto coas culturas de fala lusófona fana a inmellorable anfitrioa dos artistas que podan e querian achegarse a Galiza.

Pepe Cunha 22-decembro-2010

dirección artística Uxía
dirección musical Paulo Borges
Banda base: Paulo Borges, Azores–Portugal (piano)

Xacobe Martínez Antelo, Galiza (contrabaixo)
Quiné, Portugal (batería e percusión)
Rubén Santos, Portugal (trombón)
Sérgio Tannus, Brasil (guitarra e cavaquinho)

máis fotos do espectáculo en http://www.facebook.com/abretedeorellas
audio da retransmisión de Radio3: http://www.rtve.es/mediateca/audios/20101218/cantos-na-mare-8-edicioncronica-galicia/968926.shtml

Bye, gran Ríos! no Coliseum da Coruña, 20-nov-2010

2010-11-22T17:43:00.027-01:00

A xira "Bye bye Ríos" tiña data galega no Coliseum da Coruña que, como a ocasión merecía, rozou o cheo cunhas 6000 persoas. Non todos os días se despide dos escenarios un referente da historia do rock, e por ende da música popular, en España. Non importou o temporal de vento e chuvia para collermos o coche e viaxar, e mesmo semellou que o roqueiro granadino quixo agradecer a nosa resposta aínda con máis entrega. Eramos de lonxe e de preto; as nosas idades ían desde a recente maioría até a xubilación; uns querían rendirlle pleitesía na súa despedida e outros constatar o famoso directo. E vaia se pagou a pena!

Pasan 10 minutos da hora prevista, soa de fondo o "Bye Bye Ríos" composto para esta xira e o público xa amosa as súas ganas coreando a canción. Deseguido aparece a nutrida banda que xuntou o solvente guitarrista e produtor José Nortes: batería, baixo, dúas guitarras, saxo, trompeta e teclados. Tras un pequeno instrumental, entra a voz protagonista para comezar con "Memorias de la carretera". Segue sen pausa ese primeiro bloque que remite aos tempos daquel álbum en directo que tanto nos marcou a moitos -"Rock 'n' Ríos"-: "Bienvenidos", "Generación límite", "Antinuclear" e "Nueva ola". A banda soa potente e apenas realiza uns pequenos cambios nesas cancións que en maior ou menor medida o público ten gravadas na memoria.
O granadino canta tan ben coma sempre pero xa vai tocando un primeiro respiro para saudar e agradecer a nosa presencia a pesar dun día horrible de vento e chuvia.

Aínda que predominen as súas cancións roqueiras dos primeiros 80, haberá momentos para darlle máis variedade estilística ao concerto, como a súa versión bluseira de "En el ángulo muerto" -do seu paisano José Ignacio Lapido-, a composición propia "Raquel es un burdel" e a mítica "Vuelvo a Granada". A balada chega con "No estás sola" e a súa repulsa a eses cabrones que maltratan as mulleres. "El río" soa tremenda e acada un dos maiores grados de complicidade co público. A nuevaolera "El ruído de fondo" que lle regalaran os irmáns Auserón soa con todo o corpo que dá a banda apoiada nos dous ventos e os teclados de Luis Prado (Señor Mostaza). Sen baixar a intensidade, "Yo sólo soy un hombre" pon o toque soul antes de chegar a unha segunda pausa na que presentar con cariño a magnífica banda.
Recuperan unha peza menos popular como "La reina del keroseno", a oitenteira (polo son sintetizador) "Niños eléctricos", rock máis duro con "Un caballo llamado muerte" e "Nos siguen pegando abajo" do arxentino Charly García. É neste momento que reivindica unha mellor actitude cara ao que vén de fóra e tamén sinala o labor de Médicos sen fronteiras. De feito pediunos esa mostra de lavado de conciencia que sería mercar o triple disco benéfico con versións dos Beatles no que tantas bandas galegas participan.
Completan a hora e e media de rigor retomando os primeiros oitenta de encher estadios e prazas de touros con "Sueño espacial", "Año 2000" e "El rock de una noche de verano"

O primeiro bloque de bises é incontestable, demoledor, emocionante. Coa única compaña de Prado ás teclas márcanse un "Todo a pulmón" sentido, entregado e sincero. Sen pausa, dúas cargas de profundidade: o himno dos músicos de estrada "Blues del autobús" e a fermosa balada "Santa Lucía". Persoalmente, uns minutos inesquecibles.

Coma contraste, na segunda tanda de bises toca bailar: "Rocanrol Bumerang", "Sábado a la noche" de Moris, "Mueve tus caderas" dos Burning e unha incompleta "Maneras de vivir" dos Leño. Miguel Ríos é todo carisma, canta cun público que desde o principio ten no peto e fai que os que optaron polas gradas se levanten para faceren a onda dun lado a outro do Coliseum.

Volve presentar a banda un por un e entonan o final co "Bye Bye Ríos" que Luis Prado compuxo para esta despedida, unha peza con moito gancho e talvez a mellor letra posible.
Despídense coa merecida ovación e cando a banda marcha o protagonista chama a Jose (Nortes) para poñer a guinda: "Himno a la alegría". Que mellor guinda para case dúas horas e e media?

Agradecido, emocionando os fans e convencendo aos máis escépticos, aos seus 66 anos e con case 50 anos de carreira, Miguel Ríos colle a xubilación en bo estado de forma e de voz, amosando unha vez máis a súa dignidade, compromiso e respecto para co público. Esta non é unha xira de vella gloria que pasa por caixa e pasea sobre as táboas coas maneiras de quen xa non ten nada que demostrar. Este é un final á altura dunha carreira imprescindible para entender o rock en España.

Pepe Cunha 22-novembro-2010

Raimundo Amador e Cathy Claret no Jofre, 5 de novembro de 2010

2010-11-16T13:16:00.022-01:00

A relación entre Raimundo Amador e Cathy Claret vén de moitos anos atrás. Nos inicios do combo sevillano de flamenco-blues Pata Negra, Claret xa colaboraba cos irmáns Amador. Máis aínda, o guitarrista produciu álbumes da francesa -"Cathy Claret" ou "Soleil y locura"- e ela compuxo "Bolleré", un dos maiores éxitos de Raimundo. Porén, a do teatro Jofre era a primeira cita dunha xira "man a man", eles sós compartindo pezas dos seus respectivos repertorios.

Había expectación e o Teatro Jofre encheuse até o galiñeiro ("paraíso" neste caso), aínda que deseguido constatamos que era máis por ver ao guitarrista que á francesa. Ela foi unha pioneira na mestura do pop melancólico co flamenco e a rumba, a bossa-nova ou o reggae, pero segue a ser unha descoñecida para o gran público. Para a nosa sorte, Cathy Claret e Raimundo Amador non viñeron sos a Ferrol, pois contaron con Lin, que na segunda guitarra e a voz se desenvolveu con solvencia e mérito.

A actuación amosou varias mostras de falta de rodaxe pero moitas de arte na guitarra. En hora e media interpretaron pezas do repertorio de Pata Negra -"Yo me quedo en Sevilla", "Camarón", "En el lago", "Bolleré", "Lunático", "Pata palo"-, dos álbumes de Raimundo en solitario -"Pa mojar", "Gitano de temporá", "Hoy no estoy pa nadie"-, algún instrumental, unha magnífica versión de "En el lago" dos imprescindibles Triana e varias pezas do repertorio de Cathy Claret: "Ni con dinero", "Así será", Por qué porqué", "Comme un bossa nova", "Mi casa tiene ruedas" ou o novo sinxelo deste 2010 "Chocolat"/"Mala".

O máis rechamante desta colaboración é probablemente o contraste da suposta timidez, a voz baixa e susurrante da francesa coa forza e a paixón nas cordas de Raimundo. Sen dúbida o estilo dela é case a antítese do gusto do fan maioritario del e talvez de aí a irregularidade que transmitían. Semella unha colaboración que abusa da improvisación ou a naturalidade, pouco traballada. Así, mentres que ela parecía algo "incómoda", apoiando con timidez nos coros ou mesmo dubidando sobre cando debía entrar ou saír, Raimundo con nada que fai xa conta coa complicidade do público. Da francesa quedamos coa sensación de que poderiamos gustar máis, pero o artista máis coñecido rezuma carisma e ofrece solos eternos para maior deleite dos admiradores da guitarra eléctrica ou fflamenca.

Tras os bises, momento final con guitarra con efectos sobre unha base pregravada. Talvez prescindible, pero Raimundo estaba contento co público e quería corresponder con algún alarde e experimentación máis na guitarra, porque el nunca foi un guitarrista flamenco ao uso.

Pepe Cunha 16-novembro-2010

concerto 20 aniversario de Os Diplomáticos de Monte Alto

2010-10-25T13:19:00.014-01:00

Un pouco de historia
Hai xa vinte anos que en Monte Alto colleron os instrumentos uns rapaces orgullosos do seu carácter galego, proletario e de rúa. Querían facer cancións que amosasen eses seus sinais de identidade, coa inspiración de propostas como Os Carayos, The Clash, The Pogues, Mano Negra o punk ou o heavy e os pés na terra dos cantos populares. Os Diplomáticos de Monte Alto foron construíndo pequenos himnos para a banda sonora da súa particular loita contra a "repunancia" e o postureo que agromaba nunha emerxente cidade que crecía en habitantes, negocios, señoritismo e certo aire de novo rico. Desde un dos barrios duros da Coruña, rico en anécdotas, carácter de seu e cheiro a salitre, falaban de historias do pobo, de persoaxes de tasca, de xente arroutada e unha sabiduría popular que serviría para emparentalos con outras bandas galegas baixo o chamado "rock bravú".
Na década dos 90 foron editando"Arroutada pangalaica"('91), "Parrús"('93), "Avante toda!"('95) e"Capetón"('99) para poñer fin á súa traxectoria tras xirar cun último e meritorio álbum, "Komunikando"(BOA, 2003), no que acurtaban o seu nome a Diplomáticos e amosaban trocos demasiado significativos na banda (da formación orixinal só quedaban Guni na guitarra e Rómulo no acordeón). Daqueles días xa pasaron 7 anos, ou 10 se pensamos na baixa do carismático letrista e vocalista Xurxo Souto.
Porén, os Diplomáticos sobreviviron con forza na memoria de quen vivimos aqueles momentos de rock bravú ou Xabarín Club e sumaron, co tempo, un público novo e ávido de manifestacións na súa lingua e que as procuraba nas súas gravacións. A este feito contribuiu sen dúbida que o rock galego segue escaso de referentes (Os Resentidos, Os Diplomáticos de Monte Alto e talvez agora Lamatumbá) e que o seu carismático líder seguiu a apoiar as novas bandas galegas desde as ondas (aínda non recoñecemos o labor que fixo a Radio Galega nos anos do bipartito, precisamente con Souto coma director de programación?).
O regreso
Tendo isto en conta, non é de estrañar a espectación que causou a nova de que o festival Reperkusión (Allariz, mediados de setembro) xuntaba a formación orixinal de Os Diplomáticos de Monte Alto. Mais a cousa non quedou nun bo concerto e un reencontro entrañable e nostálxico. Disque para estar á altura e con dignidade traballaron abondo nos ensaios, ademais de acompañarse doutra banda desaparecida e coa que, ademais doutras afeccións, comparten membro: Pulpiño Viascón á batería.
O éxito desta cita e a lóxica débeda coa cidade natal presaxiaba unha nova actuación na Coruña. E tiña que achegar aínda máis: proxección do documental "A Coruña Rabuña!" e unha Ruta da Tralla pola Coruña. (sobre isto vexan o vídeo dos compañeiros de Galiza Contrainfo)
Coa colaboración do Concello e o IMCE, o concerto das dúas bandas tivo lugar o pasado venres 22 en instalacións municipais, concretamente na sala O Túnel, habilitada para concertos de aforo medio dentro do Coliseum e que quedou curta para a demanda. Quedou xente fóra e escoitáronse protestas, mais a utilización do grande espazo do Coliseum resultaría inviable, ao necesitar dunha previsión mínima duns miles de persoas que xustifique o seu uso.

Festa en O Túnel
Nunha sala ateigada pero cómoda, e entre un público nos que predominabamos quen pasabamos dos 30 e abondos músicos afíns (xente da Banda Potemkin, Ultraqäns, Papaqueixos, Zënzar, A Compañía do Ruído...), saíron O Jarbanzo Negro para comenzaren a festa entre o público a golpe de pasarrúas tecno-folk acústico e despois completaren logo unha hora de concerto puramente enfocado á festa e o baile, sen grandes pretensións musicais e con colaboración de amigos como Xurxo Souto ou algún dos GalegoZ e Papaqueixo (se non lembro mal) nos ventos.
Daquela un pequeno descanso e as verbas do humorista, monologuista e actor Carlos Blanco para presentar o agardado reencontro dos Diplomáticos coa súa Coruña. Concerto e festa durante dúas horas que comezou coa banda respondendo á entrega do público e descargando himnos con maior ou menor fortuna no son.

A pesar dese son irregular, o éxito da celebración foi total, coa recuperación das emblemáticas cancións e a comuñón co público ("Ghaiteiro", "Esta noite hei d'ir aló", "Fura futbolín", "Atún" e "Non chas quero" foron as máis aclamadas). Como merece un último concerto, non reservaron forzas e os músicos, con vinte anos e algúns kilos máis, acabaron enchoupados en suor e baleirando completamente as súas enerxías, especialmente un tremendo Pulpiño Viascón con case tres horas á batería!

Colaboracións
Iso si, apoiáronse en pequenos descansos para recibir amigos no escenario, como ocorreu con Miguelón Ladrón de Guevara que cantou ese acedo himno underground que di "Coruña Coruña, al cine o a cenar, aquí lo que importa es aparentar. Ademais regalounos unha magnífica versión dese himno dos músicos que é a rumba "Se fuerza la máquina" de Gato Pérez magnificamente apoiado aos ventos e un "O sole mío" apoiado no enfeitizante serrucho de Pulpiño. Sen dúbida, unha das sorpresas mellores recibidas da noite.
Tamén sobre guitarras máis arroutadas e punkies cantou o xornalista Xosé Manuel Pereiro para un entregado público dúas pezas da súa época cos Radio Océano: "Coma o vento" -versión de Rodrigo Leao que tamén recuperaron os Diplomáticos no seu álbum "Avante toda!"- e "Terra Cha".
E como cumpría entre tan bo ambiente, case que todos os integrantes da que fora última formación da banda (Manolo Maseda na voz e acordeón, Toni Simoes no baixo e Lola de Ribeira na voz e pandeireta) estiveron presentes para lembrar o himno "Nordés" e dúas pezas do "Komunikando": "Perikinha" e"Cabo Verde Sabi". De aí ao final arroutada total con "Vivir na Coruña", "Estrume", "Terra brava" ou un "Ai vai" tras outro.
Coma fin de festa, as gaitas de Coruña Treboenta axudaron encher fisicamente o escenario co acompañamento dos Jarbanzo Negro e a despedida doo público cun obrigado coro de "Eeeooo eeeeh, carballeira, carballeira".

Maís cutrefotos no facebook de abretedeorellas

Pepe Cunha 25-outubro-2010

Elvis Costello and Diana Krall na Quintana, 27 de xullo de 2010

2010-07-30T07:15:00.012-01:00

Sen dúbida, esta cita era un dos pratos fortes do Xacobeo 2010 no que se refire á música popular. Contar no sempre agradecido e motivador marco da Praza da Quintana con Elvis Costello e Diana Krall, parella na vida privada como non cansan de mencionar os medios xeneralistas, podería significar unha noite especial, coa colaboración no escenario nalgúns temas. Porén, o máis atractivo tiña que ser que ambos pasaran por Galicia con éxito: el marabillara no Pavillón das Travesas vigués e ela agradara no Pazo da Ópera da Coruña. Mais aquí non funcionan as matemáticas e houbo luces e sombras, aínda que estas fosen as menos.

A vocalista e pianista canadiana volveu amosar que ao vivo a súa proposta non soa tan edulcorada coma nos discos. A súa vea jazz predominou aínda máis que na súa visita á Coruña. Deste xeito, foron protagonistas as improvisacións dun cuarteto cuxos músicos non se deixan eclipsar polo piano e a voz, probablemente esta o punto frouxo da noite. Iso si, ela non semellaba relaxada ou cómoda abondo, senón algo tensa. Coma mostra, non deixou que a fotografasemos nunha distancia curta, algo habitual polo menos durante unha peza e como posteriormente facilitaría o seu marido.
Detalles de comportamento aparte, a súa actuación foi desde o "So Nice" do seu máis recente "Quiet Nights" até unha interpretación libérrima do 'Cheek to cheek', prolongada polas improvisaciones dos seus extraordinarios músicos na batería, contrabaixo e guitarra. Non faltaron as revisións de estándars, como "Let's Face the Music and Dance", "Boulevard of Broken Dreams" e unha primeira "sorpresa" cando chamou ao seu esposo ao escenario para versionar a Tom Waits, concretamente no "Clap Hands", incluído no álbum "Raindogs". Como acontecería coas outras colaboracións da noite, amosou bastante irregularidade, talvez debido a certa incomodidade da canadiana cun repertorio alonxado do seu pao do jazz vocal.
A actuación quedou no correcto aínda que a Praza da Quintana merece algo máis ca comentarios de rigor sobre a beleza arquitectónica e as badaladas que deron para algunha broma dos músicos. Imos perdoala, pois pola praza corría unha brisa fresca que quizais lle impediu acadar un grao de calidez.

Pasada a medianote saíron a escea con forza Elvis Costello and The Sugarcanes, abrindo cun enérxico "Mystery Train". Non tardou en quedar claro que esta xira vén marcada por ese álbum de country-bluegrass-blues que é "Secret, Profane and Sugarcane" e deseguido caeu un primeiro clásico de seu -“Blame it on Cain”- lucindo esa vestimenta. Estas relecturas gustarán máis ou menos, pero non cabe dúbida de que é un privilexio escoitarmos en directo a mesma formación que gravou o álbum. Así precisamente o demostrou o tema que abre esta reencarnación de Costello, "Down Among The Wine and Spirits".

Chegou o turno doutro clásico costelliano como "New Amsterdam", desta vez incluíndo no seu interior o "You´ve Got To Hide Your Love Away" dos Beatles. "Good Year For The Roses" encaixa sen problema neste formato, ao igual que "Complicated Shadows". De feito, esta última xa está versionada no último disco.
Sen daren tregua, cos comentarios xustos e sempre vitalista, animou ao público a corear "(The Angels Wanna Wear My) Red Shoes". A continuación, marcáronse un clásico recente coma "The Delivery Man", que atrapou coa súa escura intensidade, e estrearon un tema que ben podería titularse "Jimmy Standing In the Rain". Como vemos, Costello non levanta o pé do seu acelerador creativo.
Coma era de esperar, o "amor da súa vida" regresou ao escenario para versionar con distinta sorte "It Had to Be You", "Wide river to cross" e "Simple Twist of Fate". A incomodidade de Diana Krall en pé e cos textos nun atril era notoria e contrastaba en exceso coas maneiras da banda e o seu marido, que con enerxía apuraba os minutos que a organización semellaba limitar. Si, chegouse a ver un aceno de "cinco minutos" desde unha man asomando por un lateral.
Afortunadamente, houbo tempo para algunhas das mellores interpretacións da noite: o imprescindible dos Grateful Dead "Friend of the Devil" e un axeitado agasallo para a peregrinaxe xacobea, un "I Am a Pilgrim" magnificamente cantado polo violinista.
O guitarra Jim Lauderdale estivo impecable nos seus coros inmaculados e os demais músicos da banda (dobro, violín, baixo, mandolina e acordeón) brillaban sempre nos seus solos. Incluso o “She” que abriu os bises en formato trío se arreda do empalagoso sabor que rezuma na gravación de estudio. O single do álbum, "Sulphur to Sugarcane", unha sentida "Everyday I Write The Book" tamén trasladada ao country e a mítica "Peace, Love and Understanding" coma guinda que puido ser e no intento quedou, pois contou de novo coa Krall perdida no escenario.

A personalidade musical de Costello impídelle ficar ríxido nun patrón estilístico, aínda que os seus grandes logros viñeran do pop-rock. A súa continua aprendizaxe e falta de acougo achegouno con máis ou menos éxito a estilos lonxanos como o jazz ou a clásica, pero desta vez fomos testemuñas de que a súa calidade coma compositor e intérprete está fóra de dúbidas e que o seu amor polas músicas estadounidenses de raíz está ben asimilado.

máis fotos no facebook de Ábrete de orellas

P.S. crítica coa organización do Xacobeo (non do concerto en si)

Cómpre criticar o excesivo número de invitacións de asento que se decidiu para este concerto. Dou fé que para medios non eran estas invitacións, pois fomos invitados á zona de pé.
Ao parecer, ocupaban as 12 primeiras filas e deixaron fóra verdadeiros seareiros que non deixaron de estar pendentes das entradas desde o mesmo momento en que se anunciou o evento. Non senta nada ben ver como algunhas persoas marchan desinteresadas antes de que remate o espectáculo, mentres quen de verdade devecía por estar aí non tivo nin a oportunidade de mercar entrada na zona máis achegada ao escenario.

Quique González co piloto automático no Teatro Colón, 26-marzo-2010.

2010-03-29T15:24:00.021-01:00

Hai ocasións nas que un gran protagonista eclipsa unha competente banda de acompañamento. Non obstante, tamén pode darse o caso de que os músicos acompañantes salven unha mala ou frouxa noite do líder. Pois isto último é o que aconteceu o pasado venres na actuación coruñesa da xira "Daiquiri blues" de Quique González.

Desde o mesmo comezo, advertimos que aínda que a calidade do son era notable -como adoita acontecer no Teatro Colón-, a presencia da voz era maior da necesaria. Engadamos a iso que xa non se distingue por ser un gran cantante e que este venres non semellaba estar moi atinado. Así, coas carencias amplificadas, o concerto non pintaba todo o ben que cabería esperar.

Porén, Quique González conta cun feixe de boas cancións e se acompaña duns estupendos músicos. Desta vez, aos habituais e cumpridores Jacob no baixo e Toni Jurado na batería, sumou o plus nas guitarrasa cargo de Javi Pedreira e no órgano e piano con Julián Maeso (ex Sunday Drivers e na actualidade liderando os Speaklow). Como o seu querido Real Madrid de fútbol, Quique pode gañar un partido que non pinta ben grazas aos puntuais toques de calidade.

Abriron con "Daiquiri blues" e "Cuando estés en vena" do último disco, que soaron algo frías, como unha máquina sen acabar de engraxar. "Avería y redención" e "Me agarraste" foron animando a un público máis entregado que esixente. "Hasta que todo encaje" quedou en correcta e Julián Maeso fixo brillar "Pájaros mojados" e "Kamikazes enamorados". "Un arma precisa" foi a seguinte pinga do recente álbum e para "Pequeño rock and roll", outra das celebradas, Quique tamén se uniu ás teclas. "Deslumbrado" foi das que saíron mellor paradas entre as últimas e "Suave es la noche" arrasou con Javi Pedreira tirando da banda.

Volveu o momento relaxado coa versión de "Algo me aleja de ti" do gran José Ignacio Lapido interpretada por Quique ao piano. Entrou Jacob no contrabaixo e coas guitarras acústicas para tras certas dúbidas volver recuperar con "Anoche estuvo aquí" e especialmente unha entregada "Polvo en el aire". "Nadie podrá con nosotros" xa se confirma coma outro dos seus himnos, así como a versión de Diego Vasallo "La vida te lleva por caminos raros" que o público corea. Sóltanse en plano "western" con "Te lo dije" e rematan con "Restos de stock" e unha potente de seu "Hay partida" que careceu da intensidade da xira anterior.

Nos bises, e a petición de parte da audiencia, comezaron con "De haberlo sabido" só acompañado por Jacob. Para a magnífica "Riesgo y altura" xa estaba a banda completa e até o final soaron "Manhattan", "Su día libre", "La luna debajo del brazo" e dúas das infalibles: "Salitre" e "Miss camiseta mojada".

Ante a gran insistencia do público, volveron para interpretar esa canción que ben podemos considerar punto de inflexión da súa carreira. Coa audiencia xa en pé, "Vidas cruzadas" resultou o momento de comuñón entre fans antig@s e máis recentes. Seguramente, @s primeir@s esperabamos máis, pero a currantes coma este se lles perdoa unha mala noite.

Pepe Cunha 2-marzo-2010

Carmen París no Música con Raíces, Teatro Rosalía de Castro, A Coruña, 25-marzo-2010

2010-03-29T14:36:00.007-01:00

Tras as 7 sereas que abriran o ciclo, o segundo concerto desta edición do Música con Raíces traía coma protagonista a aragonesa Carmen París.
Unha frouxa entrada non animaba a que fose unha gran noite, pero a aragonesa non tardou en meternos no seu peto grazas á súa simpatía e magnífica interpretación.
Saltou ao escenario atacando en solitario primeiro o caixón e despois o piano para interpretar os temas homónimos dos seus primeiros álbumes: "Pa mi genio" e "Jotera lo serás tú", auténticas declaracións de principios. A continuación, entrou a formación necesaria para tamén interpretar os temas do seu terceiro e máis cubano "Incubando".

Durante case dúas horas de actuación puidemos gozar non só da música senón tamén das divertidas presentacións que a París ía facendo de cada un dos temas. A súa naturalidade sobre as táboas iguala a facilidade coa que convirte a súa proposta en auténtica viaxe por ritmos africanos, magrebíes, mediterráneos, sudamericanos ou tropicais, sempre desde a súa base de jota. No seu caso, a formación no tradicional non é un corsé senón un trampolín desde o que saltar a outros ritmos que chegan á súa mente a traverso duns ouvidos ben abertos.
En canto ao repertorio, interpretaron un xeneroso repaso aos seus tres discos. De "Pa mi genio" recrearon tamén "El mundo que te rodea", "Brindis", "No me vas a embolicar", "Savia nueva" (do mellor do concerto), "Porque quiero". "O segundo "Jotera lo serás tú" estivo representado ademais por "Chavalica" (adicada á presente Mercedes Peón), "Guaraní", "Cuerpo triste". O máis acorde coa formación era o terceiro, "Incubando", polo que ocupou a maioría da listaxe: "Cositas in-solitas", "De muy buen ver" (cun rapeo "sui generis), "Chufla, dragón", "Picadillo-mix", "25 años", "Agua que no ha de correr", "Distancia espeluznante". Se están familiarizad@s, xa vén que non faltaron o rap, o cha cha cha, o bolero, ou o son.

Xa que logo, non lles estrañará que a velada pasase voando, grazas ao eclecticismo e o moito talento desta completa artista: compositora, vocalista, música e auténtico imán fronte á audiencia.

Pepe Cunha, 29-marzo-2010

Eis o ciclo completo do Música con Raíces de Caixanova e o Concello da Coruña:

7 de marzo SEREAS - 7 SEREAS, 7 ONDAS, 7 MARES (Con Uxía, Mercedes Peón, Rosa Cedrón, Ugia Pedreira, Guadi Galego, Silvia Penide e Sonia Lebedynski ) Teatro Rosalía Castro 19h
25 de marzo CARMEN PARIS Teatro Rosalía Castro 21 h
9 de abril LUAR NA LUBRE Coliseum 21 h
18 de abril BERROGÜETTO - KOSMOGONÍAS Teatro Rosalía Castroás 20 h
6 de maio MARTIRIO – EL AROMA DE LO DESNUDO Teatro Rosalía Castro ás 21 h
27 de maio SIMPHIWE DANA Teatro Rosalía Castro ás 21 h
CARLOS NÚÑEZ – ALBORADA DO BRASIL Pazo da Ópera (data por determinar)

Bill Callahan, sen pena nin gloria, Teatro Jofre, Ferrol, 18-feb-2010

2010-02-23T11:09:00.013-01:00

O ciclo SinSal aterraba por segunda vez en Ferrol, mais nesta ocasión facíao no fermoso Teatro Jofre e cun artista máis recoñecible ou consagrado. Situando esta consideración sempre dentro da escea indie, minoritaria, gafapástica, alternativa ou como queiran denominala. Na interior visita do ciclo, a aínda máis sorprendente Tender Forever actuara para só un par de ducias de persoas na antiga capela do Torrente Ballester.

Tras o anuncio das dúas citas galegas de Bill Callahan esparabamos, polo menos os máis optimistas, unha boa resposta de público. O compositor tras o nome de Smog chegaba en boa forma, cun recente e fermoso álbum recoñecido pola crítica -“Sometimes I Wish We Were An Eagle”-, mais non chegabamos a 200 persoas entre o público ferrolán e un previsto target na zona de influencia da Coruña. Unha mágoa, mais non a única.

Polo menos, iso pensamos moitos ao ver que as cancións serían só interpretadas por guitarra e batería. Así, a música soou máis minimalista, espida do colchón sonoro das cordas e co previsible empobrecemento do seu brillo no álbum. Deste xeito, a voz profunda de Callahan sería aínda máis protagonista, mais o acompañante Neil Morgan tirou da súa batería infinidade de sons e matices para evitar que a case hora e media quedase nun concerto só para gozo dos entregados. Non obstante, e nunha consideración global do concerto, o meritorio esforzo resultou insuficiente.

Comezaron dubitativos, pouco convincentes e tirando do ultimo disco (“Jim Cain”, “All Thoughts Are Pretty to Some Beasts”, “Rococo Zephyr”…) para subir con “Bathysphere” e un guitarreo á mellor honra da Velvet Underground. As pezas enfeitizantes no estudio (“Too Many Birds”, “My Friend”, “Eid Ma Clack Shaw”, “Faith/Void”…) facíanse algo longas e repetitivas para quen non seguise a narrativa dun Callahan moito máis contido na súa execución que o batería, ao final case tan protagonista.

Porén, o final do concerto mellorou a impresión de todo o anterior, con “Sycamore”, “Teenage Spaceship”, unha contundente “Say Valley Maker” que foi do máis celebrado, e “Rock Bottom Riser”. Tras isto os bises foron case que un trámite prescindible a pesar da recreación do clásico "In the Pines".

En liñas xerais, os fans rendéronse ante Callahan, os neófitos aburríronse e o resto gozamos dalgúns bos momentos. Facendo unha comparación de “todo a 1 €” co baloncesto que nesa mesma data iniciaba a fase final da Copa do Rei: 1 punto (notable artista) + 1 (un disco recente máis ca notable) + 1 (recinto de luxo) sumarán 3, mais non sempre teñen a forza dunha tripla.

Pepe Cunha 23-febreiro-2010

Richard Hawley, primeiro éxito do Xacobeo Importa

2010-02-16T14:58:00.007-01:00

Enténdano como “subirse ao carro”, “actuar con criterio” ou “agudizar o inxenio cando hai fame” (neste caso, crise), mais o nome do Xacobeo 2010 vén asociado a festivais ou programacións musicais máis ou menos consolidadas e argalladas por xente especializada. Se cadra, a austeridade que a Xunta predica -de palabra, sempre, e nos feitos, cando mellor lles acae- pódenos privar de grandes nomes para o público maioritario. Xa saben, eses nomes “de primeira división” que poden achegar deceas de milleiros de persoas que no resto do ano apenas pagan por entrar nalgún concerto. Porén, quen preferimos máis citas “con miga”, en troques dalgúns concertos de “relumbrón”, non teremos tanta queixa.

Neste 2010, o ciclo Importa que montaba a produtora viguesa Sweet Nocturna e que xa trouxo a Jello Biafra, Skye Edwards ou Tindersticks, mudou o nome polo de Xacobeo Importa. Deste xeito, conta co apoio promocional e pecuniario do Xacobeo e seguirá traendo artistas que un público máis melómano e habitual sabe apreciar. Non serán audiencias considerables, pero os cheos semellan asegurados en recintos que o merecen máis. Si, eses promotores e programadores meréceno porque son os que nos alimentan coa súa oferta cando non tocan festas municipais ou anos santos.

Este pasado domingo gozamos do primeiro cheo no mencionado Xacobeo Importa. O Teatro Rosalía de Castro da Coruña recibía a un artista que fai bandeira da elegancia do seu clasicismo e o seu romanticismo à la Scott Walker ou Roy Orbison. Richard Hawley pasou de guitarrista dunha das bandas iconas do brit-pop -Pulp- a reinventarse coma un dos crooner pop máis respectados por crítica e público no que vai de século. Como amosa nos seus álbumes en solitario e refrendou aínda máis na súa actuación coruñesa, non perdeu nin un chisquiño do seu bo facer nas cordas, mais ben todo o contrario. O coidado son tanto das súas guitarras como as do seu colega de instrumento e a precisión do resto da banda -baixo, batería e teclado- apoderouse da atmosfera do Rosalía e envolveu un público rendido e atento. Unha iluminación tenue, unha voz grave e uns músicos traxeados e contidos nos seus movementos non deixaban lugar a dúbidas: alí estabamos para deixarnos atrapar por unha proposta músical melancólica, romántica, case sempre intensa e algunha vez tirando a repetitiva, chá. É o que ter cinguirse tanto ao son das gravacións nos seus álbumes.

Hawley veu presentar o seu último disco, ben salientable pero non tan inmediato como os anteriores. Non obstante, co público atrapado o ambiente era ben propicio para repasar “Truelove's Gutter” case na súa totalidade. Deste xeito, abriu con “As the Dawn Breaks” e “Ashes on the Fire” e, se non lembro mal, “Open Up Your Door”. Non tardou en soar “Valentine”, por se quedaba dúbida do atinado da data. Nese momento, co público no peto, aproveitou para declararse romántico e, bromeando, saber se coincidía cos asistentes. Seguindo co musical, “Soldier On” soou con gran contundencia comparado co resto das recientes, que seguía alternando (“For Your Lover Give Some Time”) con pezas dos anteriores álbumes ("Lady Solitude”). A destacar, esa segunda parte de “Oh My Love” que soou coma unha tormenta sonora e, xunto con “Remorse Code” foi dos momentos álxidos do concerto. Achegándose ao final, outras clásicas do seu repertorio foron “Coles Corner” ou “Hotel Room” (clásica entre as clásicas), entre as que tamén brillou “Don´t You Cry” e, como cabía esperar, “The Ocean” pechando a velada.

Con este bo sabor de boca, logo chegarán as vindeiras citas co Xacobeo Importa: o venres 5 estará Joan Baez en Vigo e o martes 16 Yo la Tengo na sala Nasa de Compostela, coas entradas esgotadas desde hai semanas.

Pepe Cunha 16-febreiro-10

lembramos a Emilio Cañil, fundador de Discoplay

2010-01-27T15:47:00.004-01:00

Que persoa de máis de 25 anos e medianamente interesada na música non lembra o Discoplay?
Para moita xente en España, recibir na casa o BID (Boletín Informativo DiscoplaY) era todo un acontecemento. Nese momento, comezaba todo un proceso: deseguido botarlle un ollo, despois repasalo unha e outra vez, ir comentando cos amigos, argallar pedidos comúns, aproveitar os descontos progresivos, compartir gastos de envío, recortar as portadas dos discos para decorar as carpetas, agardar pola chegada do paquete precintado e comezar a gozar dos produtos mercados, xa fosen vinilos, K7s, camisetas ou algún póster.

Se cadra, quen chegastes a este vicio da música cando xa estaba internet -coas webs tipo Amazon ou e-Bay e as descargas gratuitas- non o entenderedes, mais quen non tiñamos acceso a moitas tendas especializadas, dependiamos en boa medida do Discoplay, cun bo catálogo ou prezos máis asequibles.

Agora que voltei das vacacións atopei a triste nova da morte de Emilio Cañil, o fundador desta tenda, e debo recoñecer que case cae algunha bágoa coas lembranzas de episodios da adolescencia.

Coma merecida homenaxe, recoméndovos un interesante texto de Adrian Vogel e os comentarios de "Otros como yo" (si, tamén merquei material dos 091 en Discoplay).

A nova e o artigo en EfeEme.

Grazas, señor Cañil, polo moito que fixo pola música en este país

Xoves 21 de xaneiro de 2010, “Paremos o decretazo contra o galego”

2010-01-20T15:27:00.004-01:00

Desde Ábrete de orellas, apoio a manifestación de mañá xoves día 21 contra o Borrador do Decreto para o Trilingüismo no ensino:

- porque non me cabe na cabeza que se poda ser tan ousado como para rexeitar tan á lixeira a Lei de Normalización Lingüística, un exemplo de acordo entre as 3 forzas políticas con representación parlamentaria cando o actual Presidente da Xunta era Vicepresidente. O goberno anterior sacou un decreto para cumprir esa lei, cousa que non se estaba a facer. Se iso é crear un conflicto…

- porque me parece unha mostra total de irresponsabilidade trasladar aos pais e a comunidade educativa esa pataca quente. Esa confrontación que cociñou o PP durante a campaña electoral coa colaboración de canles de información de carácter nacionalista español. Canles non só de fóra de Galiza, pois aquí hainas ben acomplexadas e/ou interesadas. Sen dúbida, esa é a idea de España que rexeito: a imperialista, a mentirosa, falsamente unificadora, insensible ou irrespectuosa cara ao que non entende ou non quere entender. Seica recuperamos complexos que algúns, ilusos, pensabamos reducidos.

- porque (e isto vai adicado ao sumo opinador de La Coz a Galicia que tan perseguido está polo nacionalismo, periférico, claro está) aínda que talvez o xeito “formal” de tratar o galego que emprega o actual goberno non sexa exterminar directamente a lingua, hai moitos xeitos de librarse deste problema. Léase, arrinconando, prexuizando ou desprestixando. Recoñezo que me dá bastante noxo o neopijismo urbano que denosta o que vén do rural, que curiosamente sempre foi o núcleo principal de resistencia do galego. E falo de resistencia ante a abafante presenza do castelán na nosa vida cotiá.

- porque unha maioría escasa (+1) de parlamentarios non ten o dereito moral para equipararse a unha maior oposición (cómpre poñerse á altura e decir que os partidos que puxeron en práctica o decreto en vigor acadaron máis votos?).

- porque non me podo fiar dun goberno que actuou covardemente ao presentar esta trapallada do trilingüismo ás 19h do 30 de decembro. Máis aínda, un goberno que ten coma portavoz e altos cargos a políticos que se manifestaron canda ese grupúsculo falsamente bilingüe e que nunca merecería nin 2 minutos nuns medios de comunicación normais. Fóse por sentir o que alí se pedía ou por obter unha puñada de votos, compartiron espazo con xente da Falanxe e buses vidos doutras partes de España. Por que?

Por pedir que non quede:

- que escoiten (non chega con ouvir) a quen saben,

- que rectifiquen a pesar de non ser sabios,

- que cumpran coa lei e o estatuto de autonomía,

- que asuman as súas funcións en troques de trasladar o problema que eles crearon, e a responsabilidade de solventalo, a centros educativos e proxenitores.

- que deixen de mentir sobre os moitos colectivos defensores do galego, pois non son só "nacionalistas" ou "extremistas",

- que promovan a normalización no uso do galego e practiquen o exemplo, pois hai conselleiros que cobran do pobo e son analfabetos en galego.

- que manteñan o galego coma requisito para traballar nas institucións públicas do país,

- que non usen o inglés como bote de fume e si fagan o esforzo de reducir o número de alumnos nas aulas desa materia,

- que inclúan portugués no ensino secundario (non é un absurdo que estea máis fomentado en Estremadura?)

Un mínimo sobre o que comezar a mellorar o noso sistema educativo sería conseguir a verdadera competencia nas dúas linguas. Xa que logo, non podemos baixar dun mínimo de 50 % en castelán -50 % en galego, pois son as dúas linguas oficiais. Si, mais falemos de “mínimo”, porque está ben claro cal está en clara necesidade de ser potenciada: o galego é a nosa lingua propia e non vive nunha situación normalizada. Por normalidade entendo que o emprego dunha lingua non estea condicionado por contextos ou eidos, senón pola mera escolla do individuo. Porén, para escoller hai que saber. Que liberdade hai sen coñecemento?

Pepe Cunha,

responsable de Ábrete de orellas.com,

licenciado en Filoloxía Inglesa,

galego de contexto urbano,

educado en castelán,

neofalante desde hai moitos anos e

estudante doutras linguas.

Dominique A, enérxica delicadeza. Teatro Colón, A Coruña. 16 xaneiro 2010

2010-01-19T10:43:00.005-01:00

A cuarta edición do ciclo Vangardas Sonoras abriuse o pasado sábado “comme il faut”. Dominique A encheu o Teatro Colón da Coruña e cumpriu coas expectativas ofrecendo un concerto magnífico.
Como é previsible nun artista que xa visita a Península con regularidade, traía un novo disco coma eixo do seu tracklist. Aínda que hai casos no que unha maioría de pezas novas pode baixar a intensidade do concerto, nesta xira iso non semella acontecer. Aparte do xa notorio cancioneiro do señor Ané, “La musique”(2009) é un dos seus mellores álbumes e permitiuse interpretalo prácticamente na súa totalidade. Pezas como “Hasta que el cuerpo aguante” ou “Immortels” conservaron nun son menos pulido a súa forza emocional. Porén, non quedou no recente nin nas pezas máis celebradas, senón que coidou aos máis eruditos na súa obra ao colocar con naturalidade pezas do máis experimental “La matière”(2009) -"Valparaiso", "Bel animal", “Il ne dansera qu’avec elle”, "L'entretemps" e "Dans l'air"- e dúas das versións incluídas no EP “Kick Peplum”: “Manset” e “Gisor”. Obviamente, non faltaron clásicos do repertorio como “Revenir au monde”, “Le commerce de l’eau”, “En secret” e o clímax nos bises con “Antonia”, “Le 22 bar”, “La peau” e “Le courage des oisseaux.”

Cunha instrumentación de 2 guitarras, batería, sintetizadores, bases, efectos e unha voz que ía gañando forza, o cuarteto ofreceu 100 minutos dun son compacto, potente, no que todo estaba no seu sitio unha vez que baixaron un chisco o volumen dos sintetizadores. A execución foi impecable e o Colón rendeuse a un rock de corte escuro, de electrónica directa, pouco sofisticada, de guitarras cortantes e ritmos moi marcados, por momentos obsesivos na procura progresiva desa intensidade à la Joy Division. Si, revivimos eses 80 ásperos do post punk, pero non faltaron achegamentos á electrónica dura, ao trip hop, a chançon francesa (porque “también podemos ser menos brutos”, como dixo da súa banda) e un final apoteósico de discoteca after-punk ao ritmo de “Le courage des oiseaux”. A conexión foi total entre os músicos e un público (“damas y caballos”) entregado cuxos aplausos sempre agardaban a fin da última nota para agromar. Iso si, nas últimas pezas as butacas xa estaban de máis.

Talvez quedou un chisco por baixo da súa visita anterior a outro salientable ciclo coma o compostelán “Sons da Diversidade”, pero xa saben que a memoria tende a esaxerar os bos recordos. Nesta xira, se Dominique A quería ofrecer un concerto acaído para fans da súa obra e afeccionados en xeral, conseguiuno. E iso non está á altura de moitos.

Pepe Cunha 19-xaneiro-2010

Setlist completo grazas ao colega Xavier Valiño:
Le sens, Il ne dansera qu’avec elle, Les garçons perdus, Revenir au monde, Qui est-tu?, Manset, Hasta que el cuerpo aguante, Le commerce de l’eau, La musique, Sous la neige, Le bruit blanc de l’été, En secret, Bel animal, Je suis parti avec toi, La fin d'un monde, Valparaiso, Immortels, Nanortalik, L’entretemps, Gisor, Antonia, Le 22 Bar, Dans l’air, La peau, Le courage des oisseaux.

Programa completo ciclo VANGARDAS SONORAS de Caixa Galicia:
sábado 16 xaneiro. A Coruña. Teatro Colón.20:30h. 15 € DOMINIQUE A

sábado 23 xaneiro. Vigo. Teatro Salesianos. 20:30h. 10 € GIANT SAND

sábado 20 febreiro. Ferrol. Fundación Caixa Galicia. 21:00h. 10 € THE DUKE AND THE KING

xoves 11 marzo. A Coruña. Auditorio Fundación Caixa Galicia. 21:00h. 10 € THESE NEW PURITANS

sábado 13 marzo. Ourense. Teatro Principal. 20:30h. ANNI B. SWEET

sábado 17 abril. Pontevedra. Auditorio Fundación Caixa Galicia. 21:00h. 10 € ALONDRA BENTLEY

xoves 20 maio. Santiago de Compostela. Aula Sociocultural Caixa Galicia. 21:00h. 10 € CASTANETS + Artista invitado
entradas á venda na billeteira de Caixa Galicia e no teléfono 902434443.

Ábrete de orellas no Telexornal Serán

2009-12-11T20:06:00.003-01:00

Hoxe venres 11 de decembro emitiuse a primeira colaboración de Ábrete de orellas no apartado de ocio do Telexornal Serán.

Elixín o lanzamento e presentación ao vivo de "Cuarta potencia", o segundo longa duración de The Homens. Uns apuntamentos e a gravar isto:

Unha mágoa esta gravación "in extremis" dos meus comentarios, pois dous días fixéramos unha máis lucida na tenda de roupa "Mondo Lirondo" de Ferrol. Desgraciadamente, non se correspondía coas expectativas de edición. Riscos da primeira achega.

Nun mes, espero que a segunda.

Andrés Calamaro no Multiusos do Sar, 8 de outubro de 2009

2009-10-15T20:15:00.004-01:00

Mélissa Laveaux confortounos no Jofre. Sábado 3 de outubro de 2009

2009-10-06T10:05:00.003-01:00

A proposta de Melissa Laveaux é un reflexo dela mesma. Esta canadiana de orixe haitiano e 24 anos é unha mente aberta e curiosa, maduramente inxenua ou inxenuamente madura. As súas cancións cheiran a inquedanzas vitais mesturadas con diversas influencias culturais. Disque aprendeu a tocar e compoñer case autodidactamente mentres escoitaba moitas músicas: folk independente canadiano (Joni Mitchell, Feist), trip-hop británico (Massive Attack, Portishead), música brasileña alternativa (Adriana Calcanhotto, Os Mutantes), hip-hop e nu-soul (Erikah Badu, The Roots…), grandes voces da tradición afro-americana (Billie Holiday, Nina Simone, Aretha Franklin) e artistas doutros continentes (Oumou Sangare). Se a iso engadimos un xeito percusivo de tocar a guitarra e o selo persoal dunha voz intimista, confidencial, lixeiramente áspera e profunda, seductora e atractiva, temos ante nós unha prometedora cantautora de corte universal.

Para deleite de quen amamos as linguas e a comunicación, exprésase en francés, inglés e creoulo, ademais de chapurrear con éxito o castelán, como amosou en Ferrol. A ver se aprenden moitos que falan de liberdade cando en verdade agochan incultura ou falla de sensibilidade ante outras realidades moito menos alonxadas.

máis fotos no facebook

O Jofre rendiuse aos seus encantos nun concerto que gardar na memoria, coma ese par de versiones fantásticas incluídas no seu álbum debut Camphor & Copper (“Needle In The Hay” de Elliott Smith e “I Wanna Be Evil” de Eartha Kitt), a canción de berce … Os arranxos e a formación minimalista de trío, baixo e guitarra completaron unha hora e media de música chea de enerxía e impacto.

Sen dúbida, un agasallo e unha recompensa para uns centos de persoas que apostamos por achegármonos a ver e escoitar o que nos cantaría unha marabillosa descoñecida. Polo momento.

máis fotos no facebook

Pepe Cunha 6-outubro-09

Albert Plá en Lugo. La diferencia. 28-outubro-2009

2009-10-01T20:00:00.014-01:00

Nun luns de outono e diante de duascentas persoas, maioritariamente cómplices, Albert Plá presentou o seu último álbum. E fíxoo nun formato minimalista, el só coa súa guitarra e os apoios puntuais do fume, un equipo de música para acompañalo nalgunhas pezas e un atinadísimo acompañamento de luces de varias cores.

O espectáculo de “La diferencia” é unha mestura de monólogos, contos, desbarres e delirios onde conviven os formatos falado, recitado e cantado. Agachándose na imaxe dun neno entertainer, bota man da “improvisación” que só un tipo con imaxinación, descaro e falla de prexuízos domina.

Entre a inocencia e a lucidez dos cativos, e sempre con referencia ao mundo que nos rodea, decote non sabemos de certo se Albert Plá está máis no sen-sentido da nosa sociedade e as súas paranoias ou do lado do sen-sentido do surrealismo. Seica aí radica gran parte da diferencia precisamente.

Aínda que o seu espectáculo comezou con moita forza, foi perdendo algo de atención ao enfrontármonos a delirios menos lúcidos, como “La colilla”, canción que xa coñeciamos da anterior xira, onde o apoio de imaxes acaíalle ben. Mais cómpre destacar a facilidade coa que enganchou co público -maioritariamente cómplice, todo sexa dito- para o que a novidade da ampla maioría de temas non foi impedimento para o gozo. Coido que repasou enteiro o último álbumLa diferencia (Hongos, Buscando, Ciego, Corazón, Malos pensamientos, Fantasma, La colilla, Juerga catalana...) e apenas recuperou clásicos, como “El bar de la esquina” do seu emblemático “No sólo de rumba vive el hombre” no primeiro bis ou “Lola”.

Porén, nin lle fixo falta para convencer. Quen gusta deste artista único fai por velo xira a xira, pois sabe que se coidará de non caer nin no abuso da repetición de material nin na perda dos seus sinais de identidade. Mentres outros apostan polo seguro, Plá tenta de renovarse. “La diferencia” é que Albert Plá é de verdade diferente.

Albert Plá levará "La diferencia" tamén a Ferrol, o 4 de decembro no Teatro Jofre, e á Coruña, no Teatro Rosalía de Castro en xaneiro.

Pepe Cunha 1-outubro-09

moito Obradoiro para Laurie Anderson e Lou Reed

2009-07-13T19:43:00.008-01:00

Recoñezo que até ben entrada a tarde tiña as miñas dúbidas sobre viaxar a Compostela. O tempo estaba horrible, de chuvia constante, e non descartaba unha cancelación ou, como pouco, un boa molladura. Comezaba ás dez da noite e ao día seguinte tocábanos currar aos que desafortunadamente non estabamos de vacacións ou, afortunadamente, tampouco no paro. Ademais, a proposta musical apuntaba a un concerto experimental. Non teriamos un grandes éxitos de ámbas as traxectorias de Laurie Anderson e Lou Reed. Non soarían uns “O Superman” ou “Walk on the Wild Side”, e se outras pezas recoñecibles o facían, sería nun formato reinventado ou deconstruído. Coido que a maioría tiñamos claro, agás esa xente despistada ou demasiado esperanzada, que o que presentaría a parella neoiorquina apuntaba máis ao vangardismo de ela que ao rock de el. Porén, tomeino coma unha desas probas da melomanía dun servidor, unha desas citas referenciais no país ás que nos obrigamos os que adicamos boa parte do noso tempo a vivir máis intensamente a música popular ou mesmo a escribir sobre ela.

Seica non fun, nin moito menos, o único con dúbidas, pois entre os 40 € máis desprazamento, o imprevisible repertorio e o mal tempo que non animaba a apuntarse a última hora (a pesar de que ben se sabía que quedaban entradas), non chegariamos á metade dese aforo de 4000 cadeiras. Así, a primeira impresión foi a de que o Obradoiro acaíalle excesivamente grande á cita. No meteorolóxico, a pesar do ceo a chuvia respetou o noso esforzo. No musical, si se confirmou que o proxecto “Yellow Pony” poderíase presentar perfectamente como unha actuación de Laurie Anderson acompañada do seu marido Lou Reed, pois é ela a que leva o peso. As palabras eran as grandes protagonistas, agás neses momentos musicais mellor recibidos. O escenario era sobrio, con ela á esquerda ao violín e os efectos de voz, el á dereita sentado coa guitarra, por momentos estridente e pesada, e no centro o teclista Louis Suddarth Calhoun. Ao fondo no alto, os subtítulos das letras nunha pequena pantalla. Nos lados do escenario, cadansúa pantalla só para ver aos músicos de cerca, pois non ofrecían proxección ningunha.

A intro do álbum “Magic and Loss” de Lou pronto deixou paso ás pezas, recitados e contos de Laurie, aínda que pronto soou “Pale Blue Eyes”. Até o bo final con “I´ll Be Your Mirror”, durante algo máis de hora e media de actuación foron intercalando pezas de Reed como “Halloween Parade”, “Who Am I”, “Romeo Had Juliette” e partes do “Mystic Child”, que foron do mellor recibido canda algúns spoken word da carismáticamente relaxada Anderson, como “Only An Expert” ou o dúo "The Lost Art of Conversation". Estaba claro que a maioría estaba máis cómoda e receptiva cando os músicos se achegaban ao terreo de Reed.

Gardarei unha sensación agridoce. Estiven alí e gustei dalgúns momentos, os menos, pero o que se di desfrutar dunha grande proposta … máis ben non. Se cadra o Obradoiro necesita de máis melodía que a que ofrece un concerto vangardista ou experimental, no que quen mellor se entretiveron foron os músicos. Sinceramente, non buscaba un “grandes éxitos”, son máis dos que van ver o que lles presta aos músicos, pero agardaba algo máis deles sen caer en concesións de músicos máis acomodados, que temos claro que non son. Sen ir máis lonxe, e por citar unha artista tamén relacionada coa vangarda, a actuación de Anne Clark hai unhas semanas no Auditorio engaioloume

Pepe Cunha 13-xullo-09

Xullo 2009 en Galicia: póker de citas fóra dos festivais

2009-07-02T06:31:00.019-01:00

Ben sabemos que o verán é tempo de ocio, de festivais musicais, gastronómicos e culturais en xeral, mais tamén é momento para apostas potentes, con gancho e habitualmente chegadas de máis lonxe do Telón de Grelos. Neste mes repasamos un póker de citas "individuais" e rechamantes para os ouvidos máis esixentes de onte, de hoxe e de sempre. Máis aínda, para quen evitan os festivais ao aire libre e as distraccións das masas. Porque hai vida alén dos festivais e ciclos habituais, e tamén recomendables, ImaxinaSons en Vigo, Cultura Quente en Caldas, o masificado Ortigueira, festival Jazz de Pontevedra, ciclo de Músicas Portuarias en Ferrol ... e a novidade do ano: o potente Son de Meiga no Barco de Valdeorras.

Como primeiro prato, YANN TIERSEN o venres 3 nas instalacións de ExpoCoruña. O compositor e multi-instrumentista nado en Brest é recoñecible inmediatamente para o gran público pola súa contribución ás bandas sonoras de "Amelie" ou "Good Bye, Lenin". Porén, cómpre telo en conta tamén, por mor dos seus achegamentos ao pop, coma un dos máis destacados nomes da nova chansón francesa das últimas décadas canda Benjamin Biolay, Dominique A (que tamén posou hai case un par de anos por estes lares grazas ao ciclo Sons da Diversidade) ou Françoiz Breut (aquí hai que reivindicar o festival SinSal por traernos cousas deste nivel).

Tamén na Coruña e desde Francia, mais desta vez no Teatro Colón Caixa Galicia, un dos grandes harmonicistas a nivel mundial, J.J. MILTEAU . Un tipo interesante polo seu virtuosismo e polo seu carácter multidisciplinar, pois compón tamén bandas sonoras de todo tipo (anuncios, películas, programas de televisión), é enxeñeiro de son, fotógrafo ou editor. Xa que logo, presumimos un concerto variado, máis aló do blues, aínda que virá en formación de sexteto para presentar principalmente o seu "Soul Conversation". Entre os músicos, o guitarrista e home de confianza Manu Galvin, co que leva máis de vinte anos

A parella artística, e tamén sentimental, LOU REED & LAURIE ANDERSON actuarán o domingo 12 na Praza do Obradorio. Disque será un concerto de carácter solidario, por mor da celebración do trasplante número 5000 que se realiza en Galicia. Por isto, haberá unha fila cero con prezos por riba dos 40 € que custa cada unha das 4000 cadeiras habilitadas. A denominación do concerto é "The Yellow Pony and other Songs and Stories", unha colección de contos, cancións e poemas, mais de seguro caerán improvisacións e interpretaciones en solitario e a dúo de temas nos que o amor é protagonista. Da última visita de Reed a Galicia (festival do Monte do Gozo) poucos gardan bo sabor de boca e esta ocasión semella axeitada para arrincar esa espiña.

O venres 17 JOHN MAYALL no Multiusos do Sar, en Compostela. Ai, cantos tópicos, comezando polo de "pai do blues branco", se poderían mencionar ao falar dun nome referente desde os 60. Todo influencia e mestría -con el nos Bluesbreakers aprenderon moitos, comezando co Eric Clapton, Peter Green ou Mick Taylor. Con xa 76 anos, e unha formación de seguro á súa altura, dará outra lección de entrega e profesionalidade alonxada de divismos, porque el é un currante do blues, e da súa fusión con outros xéneros. Un servidor, con 21 anos, quedou abraiado coa actuación que deu baixo a chuvia en Riazor, dentro daquel Festival dos Mil Anos. Ademais, abrirán, presentado novo álbum, os pontevedreses SUGAR MOUNTAIN, grandes expoñentes do mellor rock de corte americano feito no país.

E estean atentos ás citas en agosto, o festival Vibrasons en Pontevedra (31 de xullo-1 de agosto), o Paredes de Coura (aquí o lado, en Portugal), Bruce Springsteen no Monte do Gozo(2), o Felipop en Limodre (7, 8, 9), Leonard Cohen en Vigo (13), o Lolapop en Pontecaldelas (28) ...

Pepe Cunha 2-xullo-09

KONONO Nº1 no ciclo SinSal

2009-06-22T13:06:00.009-01:00

Tras a cancelación in extremis do concerto de Wavves había unhas semanas, o sábado en Vigo volviamos estar citados co festival SinSal. Mais non só o público atento ao máis ou menos moderno ou último nas tendencias de vangarda, como corresponde aos parámetros da programación, senón tamén esoutro ávido de sensacións Ethno Beats -World Music ou calquera outra denominación-. Tratábase dunha conta pendente da organización, pois esta o ano pasado vía suspendida a visita dos congoleños KONONO Nº1 por un problema de visados.

Mais a resposta en número non foi a agardada e moito menos a que merece un festival como o SinSal, que leva xa uns anos achegándonos propostas do máis interesante. Isto último como mínimo, pois houbo quen desfrutou máis ou menos da proposta musical, algo que obviamente xa escapa da organización. Deste xeito, quen alí estivemos sentímonos testemuñas dun espectáculo curioso, alonxado do cotiá por estas terras. Foi, unha vez máis, unha proposta coa súa dose de peculiaridade, de inquedanza, de diferenciación.

Ademais dos tres especialistas no instrumento protagonista, e tamén cunha posta en escea tan humilde como a orquestración, a formación completábase cun cantante principal, unha vocalista-bailarina e tres percusionistas. A máis de hora e cuarto de actuación amosou que o destes congoleños é unha viaxe natural e en precaria electrificación desde o artesanal (instrumentos de ferralla ou tecnoloxía dos tempos das colonias) até o vangardismo dun son distorsionado e saturado que incita o baile, como deseguido observamos na reacción de boa parte do público. E sen esquecer sumarlle a naturalidade que estes músicos transmiten e a continua procura da complicidade do público. En resumo, unha festa musical para unha familia supernumerosa.

Así, logo nos rendimos á sonoridade dos likembés, eses pianos de polgar que marcan unha liña repetitiva e bailable que, non é de estrañar, chamou a atención das propostas electrónicas e experimentais occidentais. Enténdese xa que logo por que o combo congoleño KONONO Nº1 gravaron para a islandesa Björk un tema en 2008 e mesmo que a acompañaron en concerto.

Esta sétima edición do festival SinSal rematará o 11 de xullo coa sensibilidade do cantautor sueco JOSÉ GONZÁLEZ. O lugar, unha vez máis o teatro da entidade financiera Caixanova en Vigo.

Esperemos que na oitava edición os organizadores poidan e continúen levando algún dos seus concertos a outras sedes, como A Coruña ou Santiago.

Pepe Cunha 22-xuño-09

máis fotos en http://www.facebook.com/album.php?aid=17874&id=1617233727&l=c798f43868

http://www.sinsalaudio.org
http://www.fotolog.com/sinsalaudio
http://www.myspace.com/sinsalaudio

Xurxo Souto, seguiremos na loita contra a repugnancia

2009-06-04T08:14:00.007-01:00

Máis tarde ou máis cedo, tiña pensado falar do tema, talvez agardando a razóns de peso para lanzar unha crítica que non pecase de premeditada ou prexuizosa. O fotolog do meu prezado /quant adianta as miñas modestas reflexións de hoxe. Quen coñece Ábrete de orellas, sabe que sempre tentei de prestar atención e apoiar as propostas galegas que me parecesen meritorias, así como as que visitan o noso país en xiras ou festivais. Con estas premisas, naceu e viviu varios anos da época Fraga, así como os case 4 anos do chamado bipartito, co que teño certa perspectiva para comentar o panorama que se nos presenta.

Independentemente de que o estilo de Xurxo Souto me poda parecer excesivo, é un salientable comunicador e o seu labor está aí. El adicou o seu programa “Aberto por reformas” a presentar a música que se está a expresar na lingua PROPIA de Galicia e a fornada actual de artistas do país. Como director de programación asumía un traballo difícil e saiu ben parado, conxugando diversas inquedanzas. Axudou, e moito, a quentar o forno. Con “Aberto por reformas”, “Extrarradio”, “Máis berberechos”..., as bandas galegas tiñan unha canle, uns altofalantes PÚBLICOS desde o que soar. Porque unha das función primordias destes medios PÚBLICOS é a de informar da realidade emerxente, do que se coce no país.
http://www.vieiros.com/nova/74534/a-musica-galega-pechada-por-reformas

Como menciono no fotolog de /quant, as primeiras decisións "culturais" do novo goberno chéiranme a que podemos voltar a tempos anteriores de tristes lembranzas, cando a radio e a televisión PÚBLICAS de Galicia ignoraban certas franxas de idades ou de pensamento “non populista” que nos caracterizabamos principalmente por NON VOTARMOS ao partido no goberno. O bipartito tivo os seus fallos, iso é obvio, pero no tema da pluralidade, diversidade e atención ao maior espectro posible de público, procuraban non caer no mesmo erro. Os fieis radioouvintes e televidentes non desapareceron, senón que incrementaron o seu número. Foron uns anos de melloras nos contidos: Extrarradio, Cazador de palabras, Padre Casares, documentais, Banda Curta, Air Galicia, Historias de Galicia, O país dos pequenos, Doa a Doa, Imos aló?, Cifras e letras, Alalá ... Os salientables Lume na palleira ou o Diario Cultural seguiron aí.

O señor Feijóo prometera un director da CRTVG (Compañía de Radio e Televisión de Galicia) escollido por consenso. Polo menos falara de propoñer unha serie de candidatos e chegar a un acordo cos outros 2 partidos con representación parlamentaria. Seica o BNG non recibiu ningunha invitación ou proposta e ao PSdG foille directamente comunicado o nome escollido. Ambos os grupos marcharon da mesa de reunión para amosar o seu desacordo con este incumplimento da promesa electoral. Porén, o noso Alberto (como di Antón Losada) comenta que ao PSdG lle parecera ben a elección. Alguén mente. Seica algunha das novas directoras da Radio Galega e a Televisión de Galicia ocupaban cargos na CRTVG nos tempos do Prestige, vergoñento exemplo de manipulación informativa. Volven episodios de censura?
- “Retirada do documento sobre as vacas tolas. Traballadores da TVG ven un episodio de "censura" O sindicato Xóvenes Agricultores (XXAA) nega ter pedido a retirada do programa, xustificación exposta polo presidente da Xunta.” http://www.vieiros.com/nova/74539/traballadores-da-tvg-ven-un-episodio-de-censura
- Nova política cultural da Xunta: Primeiras actividades canceladas do CDG. Os novos xestores suprimiron dous eventos previstos para as vindeiras semanas: Acción ST e a 'Noite Branca' que celebraría o 25 aniversario do centro. http://www.vieiros.com/nova/74529/e-agora-o-teatro-primeiras-actividades-canceladas-do-cdg

Por resumir moito, o que máis me preocupa é esta obsesión no rexeitamento ou actitude defensiva contra todo o que poida cheirar a divulgación dos nosos valores (máis aló das comelladas e as orquestras). Noto nos (ir)responsables do PP, e non poucos do PSdG, unha autodefensa ante calquera agromo de identidade, orgullo ou cohesión coma pobo.

Teño algún exemplo moi cercano de persoa da chamada mediana idade, criada en contorna urbana, capada ou aillada do sentimento galeguista e castelán falante, que se enganchou nestes anos aos contidos da TVG. Podo decir, sen esaxerar, que descubriu outro mundo, unha Galicia diversa e rica que algúns combaten. Esta persoa dubido moito que vaia votar a quen se opoñen ou non defenden esta riqueza. Nisto, non debemos dar nin un paso atrás.

Agora volvemos necesitar apoiármonos e transmitírmonos información e pulos sen os medios PÚBLICOS. Por aportaren nesta loita que se fai día a día, quero mencionar A Regueifa, Komunikando, Clubtura, A Retranca, Foro Social Galego, Galicia non se vende, os editores galegos, A Nosa Terra, Vieiros, Ghastas pista, Kalandraka, Falcatruada, Xornal, o Colectivo Opaíí!! …e os que me esquezo neste momento e que saberán desculparme.

Agora máis ca nunca, todos sumamos.

Con Certo Sentido: impresionantes Clem Snide

2009-05-12T19:39:00.012-01:00

Con Certo Sentido é un novo ciclo argallado pola entusiasta produtora Coconut que arrincou o sábado 9 en Vigo cunha aposta ben forte: os estadounidenses Clem Snide no auditorio de Caixanova. A formación liderada polo vocalista, guitarrista e compositor Eef Barzelay achega desde hai máis de15 anos unha proposta entre doce e melancólica que mestura pop de sempre, algo de cool-jazz, country e folk. Para moitos, son unha banda referencial na renovación da canción americana, canda nomes afíns como Lambchop.

Cun aspecto de roqueiro elegantemente intelectual e bailando a arroutes, tipo Elvis Costello nos 80, Barzelay saiu acompañado en formación básica de baixo e batería para comezar convincente “a capella”. Desde un minuto despois, xa non nos abandoaría un son perfecto e contundente durante as case dúas horas de actuación. A sección rítmica soaba perfecta, co baixista de sempre, así como unhas guitarra e voz que debuxaban e narraban temas dos 5 primeiros álbumes coa banda ou do Barzelay en solitario como “Your Favorite Music”, “Mike Kalinsky“, “I Love the Unknown”, "Something beautiful", "Forever, now and then", "Lose big", "Our time will come", "Burn a Light", “Jews for Jesus Blues”, algunha canción nova, esa case punk adicada a “Wal-Mart”, e tamén do sexto e máis recente (en edición, que non en composición e gravación) “Hungry Bird” coma “Me No” ou “The Endless Endings”.

Máis aceleradas ou máis reflexivas, achegadas ao country, ao rock ou ao pop independente, a calidade dos detalles das composicións de Barzelay non pasa desapercibida e os temas superan a proba de funcionaren tamén espidos da instrumentación do estudio de gravación. Seica estaban cómodos nunha noite especial, pois remataban dous meses de xira europea e levaban 3 días por Vigo. Bromeaban coa solemnidade de actuar nun teatro e pedían silencio para unha contorna tan cultural, aínda que de feito se estaban a marcar un concerto potente de decibelios e watios que en ningún momento soou máis alto do necesario. Barzelay presentaba simpático as cancións alternando un inglés bastante intelixible para os menos afeitos co seu chisco de castelán. Mesmo facía bromas coas súas primeiras frases aprendidas nesta lingua: “Tengo un lapiz amarillo” ou “vale, vale, vale”. Un dos grandes momentos foi cando nos bises atacaron o “Femme Fatale” da Velvet mesturado coa audiencia repetindo o mítico retrouso stoniano “You Can´t Always Get What You Want”. Ou cando nas postrimerías da actuación, e por enésima vez, unha baqueta do enérxico batería saiu voando, desta vez impactando no mesmo centro de Barzelay entre os sorrisos cómplices de banda e público.

Sen dúbida, un concerto para lembrar, moi aplaudido por unha audiencia que en gran parte amosaba sorriso nas facianas e se interesaba polos discos á venda. A inmerecida nota negativa foi un aforo mediado cando a ocasión cumpriu de sobra co que prometía. A segunda cita de Con Cierto Sentido terá lugar o vindeiro 22 de maio no mesmo recinto e cun dobre cartel: PETER BRODERICK e o SR. CHINARRO (en acústico).

eis as fotos

Grazas a Edu Coconut e saúdos a Sabela

Pepe Cunha 12-maio-09

adeus, don Antonio Vega

2009-05-12T09:40:00.006-01:00

Hai noticias que aínda que se vén vir, afectan. Calquera que tivese visto a Antonio Vega nestes últimos anos era consciente do seu precario estado de saúde, cuns 51 anos moi machacados. Aínda máis, recentemente soubemos que suspendera concertos e que andaba ingresado por unha neumonía. Finalmente, esta mañá de martes soubemos que foi un cancro de pulmón o que rematou coa súa vida.

Lembro a Nacha Pop desde que comecei escoller a música que quería escoitar, e “Chica de ayer” semella eterna, un dos himnos que abría unha época gloriosa do pop español. Ignoro cantas veces a escoitei e cantas máis a volverei escoltar, pois é desas cancións imbatibles, que apenas sofren erosión malia o abuso das radiofórmulas e os habituais limitados criterios de elección.

Porén, négome á etiqueta de morreu o de “Chica de ayer”, incluída no magnífico primeiro disco da banda que o deu a coñecer no cambio dos 70 aos 80. Tanto cos Nacha como en solitario, cancións coma "Lucha de gigantes", "El sitio de mi recreo", "Desordenada habitación", "Una décima de segundo", "Se dejaba llevar por ti", “Lo que tú y yo sabemos", "Tesoros", "No me iré mañana", "Océano de sol", "Cada uno su razón" ... fano un dos máis grandes compositores do pop feito en español e un referente para moitos.

O de Antonio Vega é un nome que sempre está aí, á marxe de modas, desas das que pasan as cancións verdadeiramente boas. Coma acontece cos grandes, podes pasar un tempo sen escoitalo, mais sempre que o recuperas saes reforzado na túa opinión sobre el.

Descanse en paz, don Antonio Vega, un emocinante compositor de fermosas cancións pop

(foto de Thomas Canet)

Festival do Norte 2009. A cita referencial do indie en Galicia tivo novos achegados

2009-05-05T08:28:00.016-01:00

A edición de 2009 do Festival do Norte situouse este ano coincidindo cun venres festivo e iso xa animaba a achegarse sen présas a Vilagarcía. O tempo acompañaría tras semanas de chuvia e no cartel aparecían dous nomes que actuarían de reclamo para máis público do habitual. Se a estes factores lle sumamos a habitual escolla de nomes nacionais e internacionais de calidade e interese, os primeiros chanzos para acadar un éxito case total estaban xa postos. A cualificación de total cómpre deixala para o gusto persoal e para iso están os concertos e as querencias de cadaquén. Xa recuperado do grato cansazo, eis vai o resumo desta cita, a referencia festivaleira galega previa á saturación estival.

máis fotos do FdN 2009 aquí

As actuacións do venres

Un festival coma este segue a apostar por incluír bandas da terra que necesitan foguearse en citas importantes. Isto só pode ser un alicerce para que os nosos traballen con máis énfase na súa proposta e compartan a atmosfera na que se moven bandas das que sempre se pode aprender. Desta vez, NOUVELLE CUISINE tiñan o sempre complicado labor de abrir antes das 6 da tarde e a máis cun tempo fermoso que podía restar afluencia, mais fixérono ben apoiados nun son máis guitarreiro ca nas súas gravacións. Sabían ao que viñan e, fronte a unha pequena representación do público indie máis melómano, defenderon unha escolma das súas mellores cancións nesa media horiña.

Até este venres non me achegara abondo á proposta de melodrama e comedia que interpretan os MANOS DE TOPO, pero saín agradado da súa actuación. Coma as outras formacións que alí tocaron, beneficiáronse dun son aceptable baixo a carpa, algo moi de agradecer cando as letras, a peculiar voz e o apoio do violín teñen tanta relevancia. Amosaron que son máis cá banda dunhas das voces e letras máis curiosas do panorama español e que contan cunha entregada lexión de fans. Persoalmente, non me parece para tanto, pero o fenómeno fans non sempre é controlable, e aí ten a súa parte de graza.

Para completar a carpa, o prato mediático máis forte era a actuación de RUSSIAN RED, que encheron totalmente, confirmando as expectativas que espertara a súa presenza no cartel. E non falo só dunha imaxe imitada entre moitas das asistentes máis noviñas, pois os escépticos tamén queriamos ver en directo un dos discos máis aclamados no último ano. A pequena Lourdes Hernández manexou ben o seu agradable xeito de cantar e veu acompañada dunha banda competentísima, co gran Charly Bautista como apoio na guitarra e o teclado. Coma pasa con VETUSTA MORLA, non se distinguen por unha especial orixinalidade ou exquisitez para o público medianamente erudito, pero funcionan. Á marxe de apoios mediáticos, defenden con solvencia e credibilidade a súa proposta.

Isto non é precisamente o que podemos dicir dos RAGDOG. Dende logo, xa daba para comentar por que eles abrían o escenario grande cando tanto MANOS DE TOPO e RUSSIAN RED tiñan seguidores e fans abondo. O rumor máis xeralizado é que foi algo de imposición por parte dalgún patrocinio. Moita pose e escasa “chicha” para un experimento pouco crible entre un Iván Ferreiro e El canto del loco. Unha banda con aspiracións tan puramente comerciais (coido que entendemos aquí o mal sentido do cualificativo) que queda ben alonxada do que é este festival. A sorte foi que abrir o escenario grande significa tocaren só media hora.

Si estaba na liña do evento a aposta polos cántabros TEMPLETON, mais o seu pop tinxido de noise padeceu máis ca outros un son deficiente, difuso e, como adoita acontecer nestas situacións, poucos máis cós fans puideron aprecialo. Honestamente, fiquei sen collerlle o punto. Esforzáronse pero non chegaron a empatar.

A pesar dun son que seguiría a ser irregular, LOVE OF LESBIAN souberon adaptarse moi ben ao concepto de festival no seu xeito de enganchar tamén coa meirande parte dos “non-fans”. Tras entregar cancións que funcionaban como auténticos hits coreables e bailables, empregaron algunha máscara, disfraz ou gafas con luces para tirar aínda máis da complicidade do público. De feito, acabaron tirándose á piscina mentres soaba música gravada. Se cadra, amosaron un excesivo contido “extramusical” e moitos non aceptan iso. A Sidonie, por exemplo, criticóuselles iso cando fixeran un concerto correcto e tamén “festivaleiro” o ano pasado. Mentres non descoiden o musical, penso que un chisco de pose (isto é rock and roll, non?) tamén é esperable. Foron dos que mellor cumpriron e conseguiron esa dose de “subidón.”

Segundo a programación, chegaba unha boa dose de folk-rock cun dos nomes potentes do festival. Foi todo un cambio, non exento de desaprobación, que despois do baile brazos en alto cos cataláns, viñese HERMAN DUNE, e máis con algún solo de guitarra salientable pero bastante longo. Porén, con calidade, orixinalidade, carisma e bo acompañamento rítimico salvaron meritoriamente a faena, cun formato de trío que convenceu aínda que non viñeran a facer os seus discos, senón a reinterpretar as súas cancións. O que quedou claro é que á formación en baixo, guitarra e batería lles acaeu mellor o son que os técnicos sacaban do escenario grande. Do mellor do festival.

Tras gozarmos, algún máis ca outros, desa certa contención sonora, volvía subir a intensidade dos movementos do personal. Os portugueses X-WIFE comezaron incómodos no son, mais pouco tardaron en dar a razón a quen os víramos naquela edición no escenario da peixaría. Creceu desde aquela un directo contundente de post-punk bailable que conectou cun público moi receptivo pasada a medianoite. Sen chegar a sobresaíntes, quedaron como unha das actuacións por riba da media.

Finalmente, tocaba unha cara máis tecno pop machacona oitenteira con THE WHIP, que mantiveron o personal en danza, misión para a que estaban dispostos uns e outros. Non obstante, a súa proposta queda lonxe de ser interesante musicalmente falando, mais daquela o nivel de esixencia xa baixara polas horas, o cansanzo e unhas drogas, legais e ilegais, que pedían manter a inercia.

máis fotos do FdN 2009 aquí

Mellor o sábado?

Case valería o comentario sobre NOUVELLE CUISINE para NOISE PROJECT, engadindo que tamén o son acompañou para defenderen a súa proposta de rock alternativo. Nin se lles prestou máis caso aló dos máis dispostos, nin desmereceu a súa presenza. Quizais algo sosa, iso si.

Unha media hora máis tarde do previsto comenzou a banda da que oxalá podamos dicir pronto aquelo de “eu vinos antes de ser máis coñecidos”. Os catro membros de EXTRAPERLO son moi noviños e pouco soltos no escenario, pero acaban de debutar nada máis e nada menos que cuns Mushroom Pillow que teñen bo ollo. A súa sorte de tropicalismo indie, con lembranzas a Golpes Bajos e uns Ciudad Jardín ou Especialistas menos comerciais, é merecedora de que lle sigamos a pegada. Non se lles veía cómodos co son, pero foi unha das bandas que espertou unha merecida atención.

Todo o contrario que LA BUENA VIDA, unha formación que xa nin sorprende nin defrauda. Cando veñen de abrir unha nova etapa coa marcha da súa carismática vocalista, achegaron unha nota de veteranía e un son impecable. Disque pululaba polas marxes das táboas un dos membros de Schwarz, que de son saben un cacho. Gustaron aos fans e confirmaron a impresión que deles temos os que sempre os vimos desde unha distancia respectuosa: o que fan, fano ben. Un punto a favor a versión de Poch, incluída no seu novo EP.

Para cando tocaba moverse ao escenario grande cobraba protagonismo a nota extra-festivaleira. Por horarios, o Real Madrid-Barça perxudicaríalles aos HAVALINA e a CUCHILLO. Coma proba, os bares menos distantes do FEXDEGA estaban ateigados de festivaleiros que non se querían perder o desenlace da competición balompédica española.

Quen aproveitamos para facer coincidir o noso descanso para a cea coa visión de tal evento seica perdimos o son potente e compacto dos HAVALINA, con chiscos a Soundgarden ou á PJ Harvey, segundo sondeei entre os coñecidos, que quedaron con ganas de algo máis. E digo eu, que é mellor entón? Unha hora no escenario pequeno ou media no grande?

máis fotos do FdN 2009 aquí

Afortunadamente, o cativo retraso nos horarios e un regreso ao escenario grande bastante antes do final do xogo, si me permitiu sucumbir aos encantos do son do dúo CUCHILLO. A súa é unha envolvente proposta de guitarra, batería contida e gravacións en loop feitas “in situ”. Calidade interpretativa e un son afastado da saturación e confusión que se chegou a acadar con boa parte das bandas do escenario grande. Quedei con gans de velos en sala.

STANDSTILL tamén ten un bo feixe de fans e o seu directo convenceu case por unanimidade cunha sólida posta en escea e moita forza. Tamén houbo queixas polo son que sufriron, mais supoño que esta opinión variará segundo os lugares do recinto. Os temas foron na súa maioría dos seus álbumes en castelán e confirmaron os abondos bos comentarios que escoitara sobre as súas actuacións, aínda que a súa proposta pareceume tirar máis a un ton épico que o hardcore que tamén visitan. Os músicos e o vocalista a un nivel de sobresaínte, algo aínda non moi habitual nas bandas españolas, todo hai que dicilo. Tamén foron do máis salientable.

THE RUMBLE STRIPS son unha boa mostra desa mestura de pop-soul británico que practicaban uns Dexys Midnight Runners, pero con algo máis de actitude rock. Malia súa xuventude e un só álbum no mercado, contan con moitos sinais de identidade que enganchan e entreteñen o público con facilidade: un bo cantante, saxo e trompeta moi marcados, actitude convincente nas táboas e retrousos pegadizos. Hai bandas que teñen algo para atrapar aínda que non se coñezan as súas cancións. Un bo directo que pode ir a máis. Gustos aparte, puxeron a nota de vitalidade pop entre uns grupos que ás veces semellan tomarse demasiado en serio a si mesmos. Quizais a hora da que servidor máis gozou.

VETUSTA MORLA, xunto con RUSSIAN RED, constituían o necesario gancho en forma de concesión ás bandas de moda. Pero benvidas sexan as modas cando os seus protagonistas se marcan concertos tan correctos. Coido que falo por boca de moitos cando digo que nos alegramos do éxito dunha banda currante e auténtica, independentemente de que nos pareza máis ou menos atractiva a súa proposta. A súa hora de concerto foi o pico de asistencia e quedou claro que ese salto comentado de 7000 a 9000 persoas con respecto do primeiro día debeuse a eles. Agora agardemos que boa parte do seu fervoroso público viñese coas orellas abertas e apreciase o espírito dun festival integrado habitualmente por nomes que adoitan descoñecer. Significativo era o das adolescentes tolas nas primeirísimas posicións e un público máis maduro “vivíndoo” polo medio do recinto; boa mostra de que cando se chega ao gran público, as barreiras xeracionais esvaécense. O “Sálvese quien pueda” foi tomado literalmente por moitos que escaparon dun posible contaxio do público habitual. E non falo de “gripe A” senón de curiosidade por propostas máis alternativas ao puramente comercial. Un directo convincente por efectivo.

Con sorte, boa parte dese público que viña a ver a súa banda sen saber ou querer saber o que agardaba antes ou despois dela ficou algo máis e non perderon outra das boas actuacións desta edición. DELOREAN non igualaron o concertazo de hai un par de anos, tamén pechando e contaxiando até os que non podiamos coas cachas. A pesar de que daquela soaron mellor, volveron arrasar co seu ritmo frenético e irresistible, ese que fai que os máis pop-roqueiros non teñamos vergoña de bailar “al ritmo de la noche”. O deles si que non ten fronteiras.e podemos dicir que a banda internacional con gancho para pechar unha noite foron eles, non THE WHIP.

Os pinchas? Ben, nin fú nin fa. Pero haberá xente a quen lle vale calquera cousa e mesmo lle faga coña o de Rober Bodegas. A min, ningunha.

máis fotos do FdN 2009 aquí

Infraestruturas mellorables

Os puntos coincidentes nas opinións foron a boa escolla de datas, o magnífico tempo a pesar do frío nocturno e os bos prezos das entradas e consumicións. Mais sempre hai espazo para as críticas, que sempre deben apuntar ás melloras. Aquí vai unha modesta opinión sobre algunhas deficiencias dependentes das mans da organización.

Fomos moitos este ano no Festival do Norte e algunha das consecuencias viviuse na zona de acampada. Esta quedouse pequena e carecía dun mínimo de vixilancia ou control á entrada, onde ninguén nos pedía amosar a pulseira. Iso favoreceu a inseguridade e o traballo deses “enemigos de lo ajeno” que atentan contra a boa atmosfera que predomina neste festival.

En relación coa maior afluencia de público está tamén o desbordamento das infraestruturas previstas para as necesidades fisiolóxicas, pois a altas horas da noite os regatos de ouriños chegaban á carpa procedentes dos urinarios.

Mesmo no descampado para as tendas (cualificalo de cámping sería irreal), as instalacións de ducha e baños resultaron escasas, formándose colas e perxudicando a limpeza das instalacións. Tivemos a sorte de que non choveu, pois aquelo podería resultar moi, moi incómodo. Xa o sabemos, noutros festivais non hai nin duchas, pero por pedir ...

Xa que logo, serían factibles máis baños, máis barras e un replantexamento serio ou outra ubicación da zona de acampada?

Repetiremos as “bandas imán” ?

Existe un clima de debate centrado na presenza positiva ou non de bandas saídas do circuito independente que chegaron a un público máis convencional ou menos audaz. Funcionou este ano cos VETUSTA MORLA e RUSSIAN RED porque subiu a afluencia de público, pero non hai moitas bandas nestes parámetros. Xa tivemos nomes internacionais potentes, sempre caros se non se sube o prezos, como The Divine Comedy, Placebo, Echo and The Bunnymen, Broken Social Scene ou Radio 4, e tamén nomes nacionais que estaban arriba como Los Planetas, The Sunday Drivers, Sidonie ou Deluxe. Seguirase con esta liña o ano que vén?

Opoñerse por sistema a estas presenzas paréceme un esnobismo. Probablemente, os que adoitamos vir ao Festival do Norte non o tomamos coma unha ultraxe ás súas coordenadas musicais independentes. Entendamos que o formato actual tería unha caducidade se respondese só aos máis exquisitos, que non cubrirían os gastos. Para exquisitez xa está a programación do gran SinSal e as entradas están mínimo a 10 €.

O debate está servido, mais esta edición foi un éxito de público e cun bo nivel medio das actuacións, a pesar de que os máis ou menos esixentes non gardaremos unha actuación desas memorables. Ou si?

Admítense apostas: que bandas poderían ser o reclamo para manter tan alta asistencia?

Malia o son mellorable, os meus favoritos

Ai, o sempre controvertido tema de son! No escenario grande, a impresión apunta máis cara a unha consideración negativa, cun son bastante confuso no que varias bandas non puideron brillar nos seus matices. Porén, esta opinión variaba segundo a zona do recinto e implica bastante subxectividade. Coma referencia, eu gardo coma fantástica aquela actuación de The Divine Comedy, mais este ano non podería escoller un concerto a esa altura. Iso si, gostei especialmente dos Herman Dune e The Rumble Strips, xunto con varios momentos de X-Wife, Love of lesbian, Standstill ou Cuchillo.

Canto ao son do escenario pequeno, apreciei unha certa mellora que aproveitaron Manos de Topo e, algo menos, Extraperlo, por citar as bandas que alí máis me agradaron.

Grazas á organización polas facilidades para cubrirmos tamén fotograficamente o evento e ... até o ano que vén !

máis fotos do FdN 2009 aquí

Pepe Cunha 5-maio-09

Bos tempos para a deconstrución. Germán Coppini e o Comando Delta no Jofre. 18-abril-09

2009-04-20T06:48:00.014-01:00

A segunda edición da Semana da Poesía Salvaxe en Ferrol tiña un atractivo final para os afeccionados á mellor música pop feita en España nos anos 80. Como corresponde a unha iniciativa orixinal, diferente e viva, non se podía tratar de achegar a ese mundo poético outro simple exercicio de nostalxia.

Neste contexto tiña que haber algo máis, algo á altura do breve pero intenso cancioneiro que asinaran os Golpes Bajos. O seu vocalista e letrista Germán Coppini non é un artista dos que caen no revival, dos que se aferran a vivir dun pasado máis ou menos glorioso, polo que a chamada para recuperar aquelas cancións de hai xa 25 anos necesitaba dunha clara diferenciación.

Como o propio Coppini mencionou na súa aparición sobre o escenario do ferrolán Teatro Jofre, era imprescindible unha improvisición que dotase de nova vida ás cancións. E para esta "deconstrución", que mellores compañeiros que unha nutrida representación dos músicos da Orquestra de Música Experimental de Galicia (OMEGA) ? Esta formación de zanfona, guitarra, contrabaixo, piano, órgano, clarinetes, saxo, batería, voces efectos de voz e outros, chamouse comando DELTA e ensaiou con Coppini un par de días que semellaron suficientes para acadar o seu obxectivo.

Durante pouco máis dunha hora, e mesturadas coas tolas e chiantes improvisacións dos músicos, conseguiron revivir cancións tan marabillosas coma "A santa compaña", "Malos tiempos para la lírica", "Cena recalentada", "Escenas olvidadas", "Colecciono moscas", "Fiesta de los manquíes", "Hansel y Gretel" e "No mires a los ojos de le gente".

Había quen esperaba outra cousa ou que non estaba nin afeito nin receptivo á experimentación, pero os que queriamos algo máis ca voz de Coppini, que estivo magnífico, saímos ben satisfeitos.
Si, nesta cita eramos poucos, unhas duascentas persoas, mais xa desde que renaceu "A Santa Compaña" sentímonos uns elixidos. Disfrutamos de todo un privilexio, dunha experiencia que pode e debería repetirse, pois quen estaban sobre as táboas do Jofre tamén amosaron gozar do que alí fixeron.

Grazas a quen idearon, favoreceron e interpretaron este emocionante concerto!

Pepe Cunha 18-abril-09

DR. EXPLOSIÓN, novo álbum e visita a Galiza.

2009-03-16T09:52:00.005-01:00

Tras cinco anos sen editar gravación de estudio, o trío asturiano DR. EXPLOSIÓN presentan “¡¡Chupa aquí!!” e sácano de xira. Como tocarán en Galiza o venres 20 na sala Mardigrás (A Coruña) e o sábado 21 en La Iguana Club (Vigo), Ábrete de orellas.com aproveita para ofrecervos unha mini-entrevista. Con ese fin, contactamos cun fan coma Tomás Romero “Masito”, que se estrea coma colaborador de Ábrete de orellas.com. Eis as respostas ás preguntas que argallamos nunha improvisada redaccción e a reseña do álbum no portal.

Ábrete de orellas.com: - ¡Hola! Ya hacía tiempo que no veníais por Galicia. ¿Cuándo fue la última ocasión? ¿Estabais ya con la nueva formación?
Dr. Explosión: - Pues la útima vez que vinimos a Galicia fue precisamente el primer concierto que hicimos con esta formacion y fue en Coruña en mayo del 2004, que tocamos en la universidad en una fiesta con más grupos.

AdO.: De la formación original sólo queda Jorge, cantante y guitarra. La incorporación a la nueva formación de dos músicos con larga trayectoria individual (Pablo Gonzalez “Pibli” y Ángel “Kaplan”) en bandas como La Ruta, Bubblegum... ¿ha influido en la mayor variedad que presenta este disco con respecto a los anteriores?
D.E.: Por supuesto que ha influído porque en esta formación nueva hay mucha mas afinidad musical que en las anteriores. Dr Explosión siempre tuvo una vena pop y beat importante en todos los discos. Canciones como “Out of Fun”, “Someday”, “She´s Out of my Life”, “Wasting my Time”, son una muestra de esa influencia. Lo que pasa ahora es que comparto con Pibli y Kaplan esa pasión por hacer canciones beat, pop y folkrock y se junta el hambre con las ganas de comer. Además a ellos les encanta hacer armonías de voces y nos gusta trabajar mejor el sonido del grupo y todos los arreglos y sonidos.

AdO - Habéis tardado cinco años en volver a sacar un disco. ¿Se debe a los cambios en la banda ou a que Jorge estaba muy volcado con los Estudios? (Jorge dirixe os Estudios Perrotti, moi demandados por grupos que apostan por un son “vintage”)
D.E.: No se debe a los cambios en absoluto, se debió un poco a los problemas de mi vida cotidiana, y sobre todo al haber empleado mi energía en mi estudio de grabación. Esto me quita muchas horas y muchos días al año. Realmente yo he estado sacando discos sin parar pero de otros grupos claro, que al final sientes también como tuyos. Por eso en parte no sentía la necesidad de sacar el de Dr. Explosión, pero ahora que lo hemos sacado da una satisfacción muy grande y me doy cuenta de que no es comparable.

AdO – Precisamente, dicen que a Jorge le va bien con los Estudios Circo Perrotti porque por allí están pasando muchas bandas a grabar sus canciones. ¿Ha conseguido independizarse de sus padres? (declaraban nunha contraportada que eran "la única banda de rock que aún vive con sus padres")
D.E.: Por mucho que te independices, cosa que ya hice hace muchos años, siempre hay un vinculo irrompible y acabas cayendo por allí a ver que hay en la nevera y hasta algún dia te quedas a dormir. Por lo demás, sí es cierto que el estudio y mi trabajo como productor me está dando grandes satisfacciones y mejor no podría ir. Solo el año pasado he grabado 39 álbumes de grupos de todo el mundo, la mayoría extranjeros, gente como Holly Golightly, The Masonics, The Wildebeests, Black Pony Express, Los Tiki Boys, The Urges...

AdO - En el último EP de Cooper, Alejandro te compara, Jorge, con Kim la cantante de los Muffs por lo "delicada" que es ésta...¿Qué? ¿Algo que decir?
D.E.: Pues no tenía ni idea, supongo que sus buenos motivos tendrá para hacerlo. Alejandro es una persona bastante inteligente y buena gente. Además ya sabes, por un lado está lo que tú sabes de ti. Por otro el como te ven los demás. Por otro lo que los demás saben de ti y tú no sabes. Y, por último, lo que ni los demás ni tú mismo aún sabes de ti. Así que seguro que en algún punto de todos esos coincido con la de las Muffs y hasta con Leticia Sabater.

AdO - Teniendo en cuenta vuestra energía "masculina" y el descaro que contribuyó a hacer famosos vuestros conciertos, ¿le resulta difícil a nuevos músicos adaptarse para entrar en la banda? ¿Cómo fue el casting para entrar a formar parte de Dr. Explosión? ¿Le probaste una falda a los nuevos componentes? (os directos da banda teñen reputación, damos fé, de tolos, divertidos e hai anos mesmo lucían faldas de colexialas)
D.E.: El dia que vi a Kaplan reptando por el suelo de la Foli más feliz que unas pascuas y mordiéndole la pierna a uno de sus amigos me di cuenta que era un tío lo suficientemente cabal como para embarcarse en esto conmigo y con Pibli. Si te entusiasma el garage, el beat y el rockandroll en general no te resulta nada dificil adaptarte a pasártelo bien haciendo lo que te gusta.

AdO - Fuisteis paralelos a un movimiento con el que no teníais que ver y que no ha envejecido muy bien, el Xixón Sound (Australian Blonde, Penelope Trip ... ). En cambio vosotros gozáis de "buena reputación". ¿Será que el tiempo os está dando la razón?
D.E.: Hombre, tampoco hay que menospreciar aquello, es simplemente que lo que hacemos nosotros es una fórmula más atemporal y clásica que apela a los instintos mas básicos del ser humano. Por otra parte el seguir haciendo las cosas tratando de mejorar te hace avanzar siempre en una buena dirección.

AdO – Para finalizar, un tema aún más tópico. Parece que va aumentando el número de bandas que se animan a escribir en castellano y vosotros en este último disco hacéis una adaptación, "Chesterfield Childish Club". A la hora de componer, ¿os planteáis el idioma en el que vais a escribir?
D.E.: Bueno, estas canciones surgieron así, en inglés, y así se quedaron porque así nos gustaba como sonaban. Inglés y castellano son dos formas muy distintas de hacer canciones y nosotros siempre hemos estado cómodos de las dos maneras. Las canciones en inglés siempre surgen de forma más espontánea y buscando más el sonido del idioma, en parte como un tributo a la música que amas y que escuchas diariamente. Cuando haces una canción en castellano, mejor escribir primero letras y luego musicarlas. Es un proceso opuesto donde la letra cobra mas importancia y la música siempre acompaña al texto. En inglés pasa lo contrario te fijas más en la música, la letra importa menos y la melodía es el instrumento principal pero libre de esa carga de significado tan chocante.

http://www.doctorexplosion.es
http://www.myspace.com/drexplosion

dr.explosión ¡¡chupa aquí!!

Os afeccionados ao garaxe están de noraboa: os carismáticos Dr. Explosión regresan e fano con forza . Tras cinco anos sen novas gravacións, o trío asturiano presenta un sétimo álbum de máis calidade e mellor son , co propio Jorge Explosión curtido coma produtor nos seus Estudios Circo Perrotti. Os 12 cortes están gravados 100% analoxicamente, con aparellos vintage e mesturados en mono. O resultado son auténticas descargas, directas e tan inmediatas coma o recordo que temos das súas actuacións. No esencial mantéñense fieles aos 60, cos 3 minutos coma tope, xa sexa viaxando polo garaxe-punk, o beat, o rhythm&blues ou o pop. De feito, defenden o rock and roll como algo visceral i emocionante en contraposición ao “aburrido” rock. Ademais dos previsibles temas proteicos como “All Mine” ou “She Broke My Heart” tamén destacan en medios tempos coma “ Worries” ou “Sorry”. O lugar para o seu saber e erudición vén da man das versións do "She don't care about me" de los Byrds , o ‘Summer sun', duns suecos The Beathoveens, así como a adaptación ‘Chesterfield Childish Club d o "Night of the Phantom" de Larry & The Blue Notes. Ante tales contido e presentación física do álbum imitando os vellos LPs, case doe facerse coa edición en cedé en detrimento do vinilo. Agora veremos se manteñen o nivel nas táboas: o 20 de marzo na Mardi Grass da Coruña e o 21 en La Iguana Club de Vigo. http://www.myspace.com/drexplosion.
Pepe Cunha 2-marzo-09.

Exquisitez pop. TINDERSTICKS na Sala Capitol, 11-feb-09

2009-02-16T11:02:00.007-01:00

Noite de mércores en Compostela para unha desas citas que congregan aos amantes da música pop máis elegante. Esa descoñecida para os que non entenden que nos acheguemos desde diversos puntos do país no medio da semana laboral. Mais o cansazo do día seguinte vai acompañado dun sorriso de satisfacción.

Abría o irlandés David Kitt foi puntual e aproveitou a boa entrada da sala para presentarse coa súa guitarra e as súas bases lembrando convincentemente a unha sorte de Jorge Drexler anglosaxón. Mais como era normal, estabamos máis pendentes da cita coa banda protagonista, a que si conseguiría manternos nun silencio case completo.

Tivemos que agardar até as dez menos cuarto para comprobarmos que a banda británica segue a estar en forma. Sen dúbida, os trocos na banda non afectaron á filosofía da mesma: os sutís arranxos, a distintiva voz de Stuart Staples e esa atmosfera tan envolventemente cinematográfica que crean. David Boulter no teclados, Neil Fraser na guitarra e Staples son a base dunha formación que se acompaña de baixo, batería e ventos e cordas para, tras 5 anos sen material de estudio, regresar cun “The Hungry Saw” que recuperou o nivel das súas mellores entregas nos 90. Deste sétimo álbum fixeron un bo repaso (“Yesterdays Tomorrows”, “The Hungry Saw”, “The Turns We Took”, The Flicker of a Little Girl”, “Boobar Come Back To Me”…) e, como non podía ser menos, regalaron varios clásicos da banda, como o recitado “My Sister” nos primeiros bises ou o “Tiny Tears co que pecharían tras seren aclamados polo público e saíren por segunda vez.

Durante máis de hora e media, o carismático Stuart Staples non deixa de cantar cada sílaba, entregándose totalmente na súa interpretación e cunha seriedade allea ao resto da banda, que si comparte sorrisos cómplices. Se cadra sabiamos o que nos íamos atopar: “só” unha densa e engaiolante música e uns “thank you” e “thanks” entre os sentidos aplausos premiando a interpretación. As gravacións dos temas dos Tindersticks non son doadas de plasmar no directo, e menos nunha sala, por moi bo son que ten a Capitol, mais saíron airosos con bastante solvencia e a axuda dun competente par de músicos aos ventos, o violonchelo e tamén ás teclas.

Si, entre a audiencia houbo algún despistado falando de cando en vez a máis volume do comprensible, pero foron case anecdóticos eses que ían por figurar nunha cita desas obrigadas para moverse entre os “in”. A maioría gozamos case absortos dun luxo musical nunha sala que estivo á altura.

Pepe Cunha 15-feb-09

Cubrir o expediente. THE WAILERS no Multiusos do Sar, Compostela, 14-feb-09

2009-02-16T10:00:00.011-01:00

THE WAILERS no Multiusos do Sar, Compostela, 14-feb-09

O Multiusos do Sar encheuse nunha noite de sábado para ver a The Wailers. A metade de semana, falábase de 2000 entradas vendidas, mais seica o bo tempo e o razoable prezo das entradas contribuiu a cubrir toda a pista e a pequena bancada frontal habilitada para o concerto.

Tras uns teloneiros infumables (e miren que alí o fume estaba asumido) que se resistían a marchar, The Wailers presentáronse nas táboas preto das 11 menos cuarto, ante un público variopinto e entregado. Alí había desde xente xa ben madura ata unha maioría ben noviña pois a proposta que internacionalizou Marley non pasa de moda. Sumen o contaxioso ritmo do reggae, certas características do movemento rastafari (léase marihuana e “buenrollismo”) e o nome máis recoñible para o gran público e teñen unha resposta tan ampla como a desta ocasión que nos ocupa.

Todo apuntaba un éxito e máis confirmando que hai tempo que quedaron superadas as críticas ao son do Multiusos.

Porén, e centrándonos xa no estrictamente musical, para os seguidores da traxectoria do Marley e a súa banda, o concerto resultou simplemente correcto. Non foi debido a un demérito musical da banda, nin moito menos, pois abondaba a competencia desde o salientable Elan na voz principal até as dúas mulleres aos coros, pasando polo baixo, batería, guitarra e dous ventos. Se cadra, o teclado foi a nota discordante, cun son por momentos chiante e abusivo. Como era de agardar, unha banda máis competente e case á altura do mito, polo que a parte da interpretación non coxearía. Outro tema era a escolla do setlist, porque aínda que un servidor é dos que prefiren escoitar o que á banda lle apeteza tocar, tamén critica calquera aceno de deixadez.

Do rico cancioneiro de Bob Marley, aproveitaron o 30 aniversario do álbum “Exodus” para interpretalo case que integramente (coido que só faltou “Guiltiness”). Ninguén pode cuestionar a valía de temas como “Jamming”, “Three Little Birds”, “So Much Things to Say”, “One Love”, “Exodus”, “Natural Mystic”,”The Heathen”, “Waiting in Vain” ou “Turn Your Lights Down Low”, mais “Exodus” non é o mellor disco de Bob Marley and the Wailers. Si será o álbum máis comercial e asequible, ese que reflicte o lado amable do mito do reggae, mais faltou a variedade que puideron aportar as cancións máis combativas. Álbumes tan grandes como “Catch a Fire”, “Burnin’” ou “Uprising”, merecían presenza. Porque non soaron “Get Up, Stand Up”, “I Shot the Sheriff”, “Them Belly Full” ou “Rat Race”, mais si “Redemption Song”, “Punky Reggae Party” ou “Is This Love?”, quedando o concerto do sábado na corrección.

Porque moitos non entendimos que quedasen nunha escasa hora e media e non atacasen unha segunda quenda de bises cun “Could You Be Loved?” que deixase mellor sabor de boca.

Pepe Cunha 16-feb-09

Steve Wynn and the Dragon Bridge Orchestra na sala Mondo, Vigo. 5-febr-09

2009-02-09T10:52:00.004-01:00

Tratábase dunha ocasión excepcional. Se xa o seu último disco espertara unánimes opinións positivas, nesta xira por cinco cidades españolas Steve Wynn acompañouse dunha formación especial para a ocasión: a Dragon Bridge Orchestra. É de xustiza repasar a formación que ía plasmar no directo as brillantes novas composicións e algún clásico da súa ampla carreira: o violinista Josh Hillman, Erik Van Loo no baixo e contrabaixo, Linda Pitmon na batería, e o ex-Green On Red Chris Cacavas nas teclas e nunha segunda guitarra.

A noite era tremendamente desapacible e a ida e volta a Vigo en semana laboral animaba a ficar na casa, mais deseguido sentimos que o esforzo pagaría a pena. Ás 11, unha hora por riba do horario previsto, e ante unhas 200 persoas nunha cómoda sala Mondo, abriron coa “Slovenian Rhapsody” e seguiron repasando as intensas pezas do rico “Crossing Dragon Bridge”. A cotío, as novas cancións son unha excusa para saír de xira e vanse inxertando entre temas máis recoñecibles. Mais neste caso, a variedade estilística e a alta calidade do novo disco case converte nunha anécdota, nun plus, os clásicos de Dream Syndicate.

Non era necesario ser un seguidor desa banda, que os había, senón deixarse levar pola profesionalidade e honestidade dun deses songwriters que creceron desde a escena underground. Steve Wynn non vive de rendas, non necesita tirar de pezas da banda que o deu a coñecer, e mesmo o público recibe cancións como “Medicine Show” ou “That´s What You Always Say” sen présa, como a guinda dunha saborosa tarta cuxos ingredientes principais son os temas recentes. “God Doesn’t Like It”, “Manhattan Fault Line”, “Love Me Anyway”, “Punching Holes in the Sky”, "Bring The Magic" brillan de seu. Iso si, no apartado bises endureceu o son con moita enerxía e clase para completar 100 minutos de concerto: "Amphetamine", "Carolyn", "Annie and Me" e o "Human Fly" dos Cramps e un “Viva Lux Interior!” coma derradeira frase desde o escenario.

Un gran tipo o Steve Wynn, todo un poeta do rock. Accesible, agradecido, educado, sorrinte, elegante, atento con tódos os membros da súa banda, que baixa a tocar entre o público sen recorrer a poses. Formidable concerto, vibrante, intenso, coa única mágoa de que o violín non tivese máis presenza. Recomendo visitar o seu diario na web. Non é un estadounidense ao uso.
http://www.stevewynn.net.

Pepe Cunha 8-feb-09

discos galegos favoritos do 2008

2009-01-12T09:09:00.009-01:00

Os colegas d'A Regueifa están a preparar a listaxe cos mellores discos galegos do pasado 2008 e pedíronme os meus 5 favoritos.
Sen entrar na validez, utilidade ou senso destas votacións, eu enténdoas como botar unha ollada atrás para recuperar cousas esquecidas ou (re)coñecer outras.
Ante todo, que conste que non escoitei toda a produción do país, mais entre os que si, elixin os 5 + 1 seguintes:

MAGÍN BLANCO & BURGAS BEAT "Clic"
Magín Blanco e Carlos Rego funden influencias comúns, talento e asinan dez variadas pezas de pop rock clásico co son compacto da Burgas Beat. A conexión ourensá destes veteranos buscadores da canción redonda fai xustiza ao título do álbum. E coma guinda unha versión de “Anduriña” en galego. Atemporal, sentido, maduro.

BONOVO "Bonovo"
Aínda que din que os experimentos con gasosa, engadamos que tamén con bos musicos e senso do ritmo e a melodía. Tres músicos de diversas traxectorias achegan as posibilidades da electrónica ás súas batería, zanfona e acordeón para ofreceren unha cocteleira de jotas, muiñeiras ou improvisicións modernas, enfeitizantes, bailables e adictivas.

ATAQUE ESCAMPE "Galicia es una mierda"
Apañando a bandeira do rock acústico “de serie B”, combaten a precariedade con imaxinación, ironía, provocación, autoprodución e derrubo de prexuízos. Cheiran a Violent Femmes, Neil Young, Los Panchos ou Andrés Do Barro e nos textos van camiño de se converter en herdeiros d’Os Resentidos ou Siniestro Total.

DELUXE "Reconstrucción"
Xoel López fai o que ten que facer: crer en si mesmo e expresalo como máis lle presta, por riba de envexas, críticas e prexuízos. Afianzarse nesa terra entre o público alternativo e o mainstream non é algo controlable, mais o que importa é este álbum magníficamente producido e ben variado no musical: canción de autor, rock, baladas, chisco de flamenco, spaghetti western, soul…

XOÁN CURIEL “Nai”
Diversidade de ritmos afrobrasileiros, galegos, pop, subsaharianos ou árabes para un disco construído sobre vivencias do noso tempo, unha reflexión sobre a inmigración, a falla de respecto á terra, os abusos do home cara ela e cara a muller. Sensibilidade en acústico.

NOUVELLE CUISINE "De memoria"
O destes coruñeses é o traballo coidado, case artesanal, tanto na composición do seu elaborado pop de autor como na presentación física do produto. E así cómpre escoitar “De memoria” para aprecialo: con atención, sen présas. Con máis temas como “Seremos cajeras” ou "Comunicación no verbal" serían máis accesibles, pero dubido que iso lles quite o sono.

Roger de Flor: o encanto do amateurismo profesional

2009-01-03T10:41:00.004-01:00

Unha conversa con Rogelio Arias pon a proba a miña xa feble capacidade de síntese. Non se trata dun falangueiro compulsivo, mais a folla do meu caderno teima en lembrarme unha manchea de cuestións e temas. Coincidimos na querencia por algúns artistas e estilos, atopámonos en diversos locais e concertos, veño de escoitar as cancións do seu novo disco e seguín a súa traxectoria máis recente. Así, a conversa discorre áxil e abonda a cantidade de información que quixese compartirlles, mais paga a pena conterse e achegar un artigo que sirva de cumprida presentación deste trobador pop.
Rogelio debutou en plano amateur subindo ao escenario nesas sesións abertas da sesión vermú do festival Felipop. Tempo despois, foi curtíndose en proxectos como La sociedad protectora del hombre mono e Bang 74, por citar os máis coñecidos. No primeiro xuntábase con Cristóbal Veiga para versionaren principalmente cancións de The Kinks e na segunda banda, co mesmo colega e os irmáns Millarengo na sección rítmica, electrificábanse para ofreceren xa algún tema propio e boas versións de power pop da época new wave. Bang 74 abriron unha das xornadas do Felipop 2006 e na actualidade seguen en activo, xa sen Rogelio.
Para explicar a orixe do seu proxecto actual, confésase devoto das cancións que interpretaban Frank Sinatra ou Dean Martin, das composicións de Cole Porter ou Burt Bacharach, outras pezas moi vencelladas ao cinema e, obviamente, ás dese recoñocido cronista que é Ray Davies (The Kinks). Dun xeito natural foise animando a interpretar versións coa súa guitarra e, con aquelas referencias como manual, comezou a escreber cancións. Estas ían acumulándose cando unha actuación in extremis, ”sustituíndo ao arxentino Litto Nebbia na Casa Ardá” (sempre Limodre e o contorno do Felipop), espertou a curiosidade de Serguei, membro de Los Cosmonautas e Los Huéspedes Felices. Xuntos comezaron a tocar e tiraron de cadansúa axenda de contactos para conseguir non só bolos, senón tamén músicos dispostos a gravar unha primeira maqueta.
A súa proposta coincide no tempo cunha época prolífica en artistas etiquetados coma crooner pop, así que a cuestión sobre o oportunismo é obrigada. Recoñece saber de Adam Green, Bart Davenport ou o español Jonston, pero sinala que non lle influíron “pois xa me viña de antes, con Jonathan Richman, por exemplo.”
Ao tempo necesitaba un nome, que un dos protagonistas da canción “Os dous amigos” lle facilitaría: Roger de Flor, un soldado siciliano aventureiro cuxa vida seica inspirou a personaxe literaria de Tirant Le Blanc. “O nome soaba ben, poético, como de trobador, e ademais ten a súa retranca coller o nome dun tipo sanguinario para cantar as miñas letras. Non sabía del, mais xa me fun informando para poder respostar nas entrevistas.”

Os discos

No 2006, armado de moitas ganas, abondos contactos e poucas presións, foi conseguindo a colaboración de destacados músicos locais que entenderon e enriqueceron as súas cancións no estudio. A comezos do ano seguinte e no Pub Carteles de Ferrol, presentou “Canciones de amor y retranca”, a gravación resultante. A boa aceptación deste compacto facilitoulle pasear as súas cancións durante meses polo país ao tempo que xa pensaba en gravar temas novos. Por certo, “Canciones...” pode ser descargada de balde en www.aregueifa.net.
Arestora está a presentar “Naturalidad silvestre”, un álbum totalmente enchoupado do seu contorno ferrolán: concebido, gravado, producido e masterizado co apoio de amigos, músicos e outros artistas da comarca. De feito, a edición ve a luz da man de Felipop Discos e o compacto tamén inclúe os videoclips “Una desconocida más”, “Cuanto hay que aguantar” e “Os dous amigos”, realizados e producidos polos “ferrolterráns” Carlos Alberto Alonso e Rubén Coca. Mesmo o nome do cedé corresponde a unha frase que nun artigo lle adicaba outro xornalista ferrolán.
A evolución con respecto da liña iniciada con “Canciones de amor y retranca” radica nun traballo máis coidado e profesional, con máis confianza. Porén, non deixa de cheirar a esa calma que impón a gravación modesta, realizable con moito cariño, sen grandes medios económicos e cando os ocos das axendas permiten ensaiar e gravar. O plus de calidade musical chega da man duns músicos tan salientables como Cabe García ás guitarras, Fran Rey ao piano ou Luis Cuba ao baixo. Asemade, moitos colegas participan nuns coros presentes dende o primeiro segundo do disco. Serguei Izmailov, compañeiro de concertos e batería, asina tamén un tema que encaixa ben no espírito do álbum: a historia de “Michell, el vagabundo” sobre a melodía de “Tous les garçons et les filles”. “Días monótonos” abre e pecha, neste caso na súa versión instrumental, media hora de ritmos recoñecibles e tarareables (swing, pop, cabaret, balada…). Tece os seus textos coa análise dos detalles cotiáns e as situacións e vivencias próximas, sempre cun aceno naif que facilita unha tendencia aos tópicos máis habitual do desexable. Entre as pezas máis atinadas, “Cuánto hay que aguantar”, “El dueño de aquel bar”, “Quiero una casita”, “Ya no la quiero” ou “Os dous amigos”, unha das cancións máis celebradas da última edición do Apologhit, ese concurso que procura o hit galego do verán. Sobre a repercusión desta última opina: “Gústame como soa o galego nas cancións, mais as composicións teñen que saír naturais, non forzadas. Teño versión en galego dalgunha canción do álbum e se me sae unha letra dun xeito natural, estupendo.”
Desde aquí espero que a súa singularidade se vaia enriquecendo con algunha peza máis en galego e na inspiración de artistas coma Javier Krahe, Julio Bustamante ou Sergio Makaroff. Non debería conformarse con saírse do habitual, senón profesionalizar máis o seu encanto amateur.
A presentación
Nestas primeiras datas de presentación do novo disco está a contar cos magníficos músicos da gravación, mais as formacións dependerán da disponiblidade daqueles e dos diversos lugares onde contraten as súas actuacións. Até o de agora a formación de Roge á guitarra e Serguei á batería de escobillas funcionou “en lugares onde dubidabamos que pudiésemos encaixar.” Como testemuña, podo engadir que a atinada combinación de versións de clásicos e temas propios axúdalle a acadar unha atmosfera agradable e cómplice. Quedan avisados.
Hoxe 3 de xaneiro segundo concerto de presentación con banda: Casa Ardá, Limodre, Fene. 22:30 h.

http://www.myspace.com/rogerdeflor

Foto concerto de presentación no Ateneo Ferrolán o pasado venres cos músicos do disco.

recomendacións para este Nadal

2008-12-30T14:29:00.002-01:00

Un agasallo melómano e auténtico

"Classic Blues Artworks from 1920's" é un calendario con cedé de blues rural ideal para agasallar a melómanos neste comezo de ano. O volumen 6 desta especial iniciativa inclúe, de maneira exclusiva e xunto a fotografías inéditas, un cedé coas lendarias gravacións descritas nas ilustracións. Recompílanse dezaoito placas de blues rural gravadas entre 1927 e 1932 acompañadas dun calendario desplegable para 2009 que reproduce doce dos marabillosos deseños que se utilizaron entón coma publicidade dos lanzamentos. O disco inclúe dúas cancións inéditas de Blind Blake e Ben Curry respectivamente, ademais de novas tomas do clásico "Home Town Skiffle", e seis temas extras (sen a portada do disco correspondiente). Con Blind Lemon Jefferson, Charley Patton, Skip James, Ida Cox, Rev. Emmett Dickenson, Kokomo Arnold, Kansas Joe and Memphis Minnie, Buddy Boy Hawkins, Rev. A. W. Nix ea Elgar´s Creole Orchestra no resto de cancións. Todo un magnífico material promocional para a música e os cantantes que cambiaron a música do século XX e inspiraron o posterior Rock & Roll.

Disponible na distribuidora Resistencia: www.resistencia.es

Álbumes exclusivos e de balde

Neste cambio de ano a revista musical dixital EFE EME celebra o seu décimo aniversario dun xeito ben especial e meritorio. Artistas españois e arxentinos de primeiro nivel dentro da escena pop-rock cederon á revista unha serie de álbumes confeccionados con material inédito. Neste cambio de ano, os responsables da revista, hai anos adaptada ao novo medio, colga cada xoves un deses álbumes na Internet.

Sexan nomes máis ou menos coñecidos polo gran público, a valía destas gravacións é incuestionable. Até o momento de redactar estas liñas, están xa dispoñibles un directo que serviu de ensaio pre-xira para Loquillo y Trogloditas; directos acústicos de Ariel Rot; rarezas e versións dos Doctor Divago; doce temas inéditos do arquivo personal de Guzmán; e un directo recente do mito do pop arxentino Litto Nebbia. Nos vindeiros xoves os protagonistas serán Manolo Tarancón, Andrés Calamaro, Señor Mostaza ou Amaral. Unha iniciativa de carácter exclusivo, de calidade e de balde a disposición de fans ou curiosos.

Porén, deixan claro que queren lembrarlle aos lectores que "esto es una acción especial y conmemorativa pero, por favor, seguid comprando discos, que es una obligación ineludible de los buenos aficionados a la música." Máis información en www.efeeme.com

Peneirando a Rede

2008-12-26T18:50:00.003-01:00

Nos últimos anos estamos a vivir unha eclosión de artistas e propostas galegas dentro do que entendemos por música popular, en contraposición ao concepto de culta ou clásica. Consciente do risco de caer na simplificación, mencionarei algúns factores chave para entendermos este momento de ebullición. Os festivais agromaron coma cogumelos pola xeografía galega e neles foise incrementando a presenza de bandas locais. A isto hai que sumarlle desde hai case 4 anos un cambio de actitude por parte da consellería correspondente, con outro xeito de apoio institucional, non só a eses festivais senón tamén a unha rede de locáis de concertos. Cómpre dicir que moitas cousas poden e deben ser melloradas nestas políticas, mais para equivocarse hai que apostar.

En relación tamén co cambio de goberno, deuse un novo enfoque na televisión e a radio públicas galegas, onde nun aceno por ofrecer un medio máis aberto e achegarse tamén á xente nova apareceron programas como “Extrarradio” e “Aberto por reformas”. Aquí, os diferentes artistas galegos atopan por fin unha canle máis atenta á difusión das súas propostas.

Mais a revolución que supera todas estas realidades é a das ferramentas dixitais, que fan máis accesibles a creación e gravación de música e a súa divulgación vía Internet. Hoxe navego pola Rede co fin de achegar unha visión introdutoria dos portáis galegos máis musicais. Neste repaso, como adoitamos dicir, non están todos os que son, mais son todos os que están. Sirvan estas liñas tamén coma recoñecemento ao traballo e empeño dos que adican parte do seu tempo a apoiar e comunicaren unha realidade emerxente, esa que se desfai de complexos e prexuízos, amosando unha actitude máis aberta e comunicativa.

As webs institucionais constitúen un inventario de información

Neste mesmo 2008, o IGAEM (Instituto Galego das Artes Escénicas e Música) deixou o seu lugar o pasado xuño á Asociación Galega das Industrias Culturais. Desde o portal de AGADIC temos acceso a outros sitios de orixe institucional como a axenda da Rede Galega de Música ao Vivo, un portal no que sabermos das citas coas bandas e das salas que os acollen. Ademais das seccións de axenda, ligazóns e listaxe daquelas, inclúe un buscador por localidade, sala e grupo. Mesmo é posible puntuar os grupos entrando na súa mini-páxina. www.agadic.info ; www.musicaaovivo.info.

Destinada a programadores, compañías, grupos de música e outros axentes relacionados coas programacións vencelladas ás institucións, existe unha ferramenta en forma de completa e funcional intraweb. En Galescena.info xestiónanse as redes de programación, os trámites de inscrición de compañías e grupos; o proceso de contratación; a recollida de datos de asistencia; etc. Como o seu resultado visible poderiamos definir Culturavai.info. Neste portal atopamos unha axenda virtual de todas as funcións e concertos que se dean no marco das distintas programacións de artes escénicas e musicais da Consellaría de Cultura e Deporte. A destacar a posibilidade de asociarse e así recibir información personalizada no correo electrónico. www.culturavai.info. Tamén promovida pola Consellería atopamos a Rede galega de locais de Ensaio. Os grupos e músicos en particular poden apuntarse, anunciarse no taboleiro, ver como vai incrementándose o número de locais e mesmo subir as súas cancións. www.nsaio.org.

Concebida con proxección máis internacional e dispoñible en galego, español e inglés, GalicianTunes é a marca institucional creada para promocionar a música galega na escena internacional. Dado o seu carácter de completo inventario, resulta un portal de obrigada referencia: aparecen listaxes completas de recursos: estudos de gravación, selos, empresas de servizos técnicos, circuitos musicais e culturais, festivais, axencias de representación e organización, asociacións de músicos e axudas e bolsas. Non deixen de botar unha ollada á sección de historia. www.galiciantunes.com.

Recoñecida pola Consellería, a iniciativa Clubtura defínese como “a asociación dos locais e salas de Galicia onde coordinadamente ofrecemos a maior e máis variada oferta alternativa de música e cultura”. Na súa web, axenda dos seus concertos, relación de salas e un foro onde debater e opinar. www.clubtura.org

A opinión e a crítica habemos procuralas noutros portais

Antes da mencionada ampliación e mellora da oferta divulgativa dos portais institucionais, existían na rede unhas iniciativas máis precarias en medios pero que, en certo modo, abriron un camiño ao que o tempo veu dar a razón. En Galicia estaba a cocerse algo ao que os nosos medios e institucións non prestaban a atención que merecía.

En Komunikando son claros desde a súa aparición, anterior ás mudanzas nas políticas institucionais: “un punto de encontro na música galega non subvencionada. Tenta ser foro de debate para cuestionar o panorama vixente, recoñecer carencias, crear unha base estructura…” O seu momento de máis recoñecemento chegou coa publicación de A Per Loca, compilatorio pioneiro á hora de ofrecer unha panorámica da escena galega actual. Na actualidade atoparedes neste portal de “música da Galiza” a relación de grupos “afiliados” a Komunikando, un chat onde opinar, ligazóns a vídeos dos nosos artistas e até a KomunikandoTV. www.komunikando.net

A Regueifa Plataforma constitúe xa un referente salientable na súa iniciativa de promover e distribuír o traballo dos artistas galegos. O que comezou sendo un blog acadou maior relevancia en 2007 co nacemento de A Regueifa discos. Nestes tempos de mudanza no xeito de entendermos a industria discográfica, onde perde relevancia na venda de discos físicos en favor dos concertos, as novas bandas están cada vez máis interesadas en ser coñecidas ofrecendo a súa música de balde. Así, cunha oferta de descargas gratuitas baseada na licenza Creative Commons, a invitación desta plataforma é clara: “Non importa o que fagas (música, videocreación, fotografía, poesía, pintura, banda deseñada...) nen como o fagas, se é dixitalizábel e queres difundilo na rede”. Centrándonos só no musical, atopamos propostas recentes, vellos discos recuperados e tamén un chisco de arqueoloxía. www.aregueifa.net

Tamén baixo licenza Creative Commons existe na rede “a revista galega de música” Sono-Tone. Con especial atención á creación galega, podemos mergullar nunha ampla oferta de seccións: novas, entrevistas, comentarios de discos novos e clásicos, concertos, retrospectiva e outras artes como BD, libros e cinema non tan desenvolvidas. Non dubiden en visitala sen prexuízos, pois sempre atoparán algo do seu interese. www.sono-tone.net

Ábrete de Orellas é unha primixenia proposta radiofónica en radios independentes que foi achegándose á prensa escrita e rematou na Rede. O foco de atención está posto nas propostas que van destacando na agora efervescente escena galega e os artistas que nos visitan nas súas xiras. Cun oído no local e outro no resto do mundo, coméntanse festivais e concertos que teñen lugar en Galiza, discos de aquí ou doutras latitudes enviados por discográficas e promotoras, habitualmente independentes, e ofrécese unha listaxe de artistas e webs galegas. www.abretedeorellas.com

Unha web veterá e con nome achegado á fraseoloxía máis divertida da terra é sen dúbida Ghastas Pista. Con comentarios a eito sobre álbumes galegos, principalmente enfoca o seu labor cara á musica folk e tradicional de Galicia. Como acontece coas anteriormente mencionadas, a precariedade estética ou de medios vén suplida pola ilusión, ganas e adicación de parte do tempo libre dos seus responsables. www.ghastaspista.org. Finalmente, para procurar máis concertos está Desconcierto, tamén feito no país. Porén, os seus contidos están en castelán e non se restrinxen ás nosas fronteiras, mais a súa axenda de concertos céntrase na nosa xeografía. www.desconcierto.com

Como ben canta Juan Perro, “Déjate llevar por las pasiones / en la red se encuentran todo tipo de opciones”. Non deixen de visitalas.

colaboración para o suplemento cultural do Xornal de Galicia

decembro-08

discos recomendados decembro

2008-12-26T09:37:00.007-01:00

Xoan Curiel “Nai”

Este fonsagradino cantautor, actor e músico residente en Compostela presenta a música resultante duns anos de vivencias, moitas delas rodeado de cantantes, poetas e outros artistas galegos cos que colabora. Nun disco do seu tempo, reflexiona sobre a inmigración (“O teu sangue”), amosa sensibilidade para coa natureza (“Orixe” ou “Fonte sagrada”), denuncia a falla de respecto que esta sofre (“Canción do ar”) e adica varias cancións á muller como “Nai”, "A chía" ou “Nacer” ou. No musical, “Nai” é un álbum de corte básicamente acústica, con coidados detalles a cargo dos compañeiros músicos e das voces femeninas, cun chisco de experimentación sobre ritmos afrobrasileiros, galegos, pop, subsaharianos ou árabes. Xoan Curiel expresa aprezo pola convivencia coa diversidade, unha enriquecedora naturalidade cara á mesma e sensibilidade para co máis cercano. Fagan por achegarse a "Nai", unha proposta necesaria e merecedora de atención nestes momentos fructíferos da música feita no país, con momentos como “Bágoa de pataca”, onde musica un texto de Antía Otero con utensilios e sons da vida cotiá, o pop brasileiro de “Sos” a dúo con Uxía Senlle ou "Os mares de Marte" coa trompeta de Guille Lancelotti.
http://www.myspace.com/xoancuriel ; http://www.xoancuriel.com

Varios Artistas. Just Like Heaven: A Tribute to the Cure

Eis unha pequena frivolidade, pois este disco que verá a luz nos EUA en xaneiro probablemente nin chegue ás nosas tendas. Mais como estamos en tempos de incremento das compras por internet e sabemos que The Cure conta con moitos afeccionados, aquí vai unha humilde recomendación: unha salientable relectura dun cancioneiro imprescindible no pop das últimas décadas.
Un aspecto que adoita caracterizar os álbumes tributo é a irregularidade no resultado das versións, seguramente pola dificultade de acadar ese punto xusto de respecto e aportación ás orixinais. No disco que aquí tratamos acádase un gran nivel, probablemente grazas ao carácter independente na creatividade dos intérpretes e á falla dun interese mercantil na iniciativa. Repasemos entre as 16 cancións (+ bonus track) escollidas dos de Robert Smith: Joy Zipper achegan “Just Like Heaven” ao power pop; Tanya Donnelly & Dylan in the Movies retocan con gusto a atmosfera de “The Lovecats”; “Lovesong” é feita máis latexante por The Brunettes; Kitty Karlyle leva “In Between Days” ao punk pop; “Friday I´m In Love”, “Jumping Someone Else's Train”, “Boys Don´t Cry” e “Close To Me” revístense de densidade con Dean & Britta, Luff, The Submarines e Elk City respectivamente; “Let´s Go To Bed” vólvese máis electrónica e bailable con Cassettes Won´t Listen”. A discográfica que o lanza, e con bo prezo e servizo, é American Laundromat Records: http://www.alr-music.com. Para escoitar algúns temas: http://www.myspace.com/atributetothecure ; http://www.myspace.com/americanlaundromat.

textos enviados a Xornal de Galicia en decembro 2008

xira 10º aniversario de Quique González na Capitol

2008-12-16T09:17:00.020-01:00

Como está a acontecer por case todas as prazas que visita nesta xira, Quique González tamén encheu a sala Capitol. Con traballo de corredor de fondo -perdón polo tópico, mais faille xustiza-, ao longo destes 10 anos que celebra foi afianzando e crecendo en número de seguidores. Todo sen perder o máis mínimo recoñecemento da crítica musical, pois, a estas alturas, quen o fomos seguindo non podemos sorprendernos do seu éxito actual, por riba de crises na industria e xeneralizada incultura musical.

Este madrileño é coherente, ten os pés no chan, non esquece os comezos e traballa sempre cun ollo posto nos grandes referentes; non só conserva ese toque de humildade e agradece sentidamente os milleiros de votacións recibidas (coas que confeccionou a selección de temas desta xira), senón que tamén invita a compañeiros artistas a abriren os seus concertos e mesmo acompañáreno no escenario. Nas datas galegas, ese rol cumpriuno Lisandro Aristimuño, cuxo álbum “39 grados” amosa un discurso propio e cancións merecedoras de varias escoitas. A súa breve actuación acústica agradou aos máis atentos, que eran os menos.

O protagonista da noite comezou xa sen agachar cartas, coas tremendas “Vidas cruzadas” e “Kamikazes enamorados”, algo luxadas por un son aínda un pouco deficiente. Mais como xa sabiamos de citas anteriores, La Aristocracia del Barrio soa moi compacta e a Capitol é un seguro de bo son.

Alternándose ora máis roqueiros, ora máis acústicos,responderon ao guión agardado e repasaron con equilibrio os 6 álbumes de estudio (“Pájaros mojados” gañou con 5 temas). Foron bordando “Caminando en círculos” (do álbum en directo),“Pájaros mojados”, “Se nos iba la vida”, “Crece la hierba”, “Suave es la noche”, “Hay partida”, “El campeón”, “Me agarraste”, “Avería y redención”, “Nos invaden los rusos”, “En el backstage”,“Hotel Los Ángeles” ou “Pequeño rock and roll”. Co concerto xa avanzado soou a “Paloma” de Andrés Calamaro como a versión escollida polos seus seguidores internautas, mais entrando nos bises a orpresa chegou con outra boa: “Frío” dos Alarma! de Manolo Tena. “Miss camiseta mojada” foi unha das máis celebradas e,xa nos bises, Quique e Lisandro sos coas acústicas compartiron a dúo un tema de cada un: “Me hice cargo de tu luz” e “Reloj de plata”respectivamente. Deseguido, coa banda no seu sitio, regalaron unha impresionante “Los conserjes de noche” e tamén “Personal”, “Calles de Madrid”, Completáronse as 2 horas coa predecible apoteose que provocan as xoias “Salitre” e “La ciudad del viento”.

Quique González vive un momento moi doce, cunha excelente banda de apoio, un cancioneiro por riba da media e unha manchea de seguidores. Artistas coma el son necesarios nestes momentos de dominación case absoluta da mediocridade e a imposición comercial. A súa é unha proposta personal, coas ideas claras, asequible para a xente cun mínimo de criterio ou interese e arredada de esnobismos supostamente independentes.

Pepe Cunha 16-dec-08

cantos na maré, sons da nosa fala

2008-12-15T18:24:00.006-01:00

O Pazo da Cultura de Pontevedra acolleu un ano máis, e xa van seis, o Festival Internacional da Lusofonía Cantos na Maré. Inmediatamente, este nome tráenos á mente a idea dun concerto no que participan músicos e intérpretes chegados de diversos puntos da lusofonía, mais esta definición resultaría ben escasa. De feito, a organización denomina este concerto como o Espectáculo, unha proposta singular, algo máis ca unha habitual sucesión de actuacións individuais de varios artistas, e culminación duns encontros que nos días anteriores abranguen as actividades Documental, Encontro e Rede.

A nómina de artistas participantes xa sería abondo interesante se simplemente viñesen interpretar composicións de cadanseu repertorio, mais o concepto deste espectáculo defínese pola mestura, o traballo conxunto e a interrelación entre os artistas para ofreceren un resultado particular, reflexo dun momento concreto. Así, nos tres-catro días do encontro Cantos na Maré, o azoriano Paulo Borges coordinou unha banda base para a ocasión: Jon Luz de Cabo Verde, voz e cavaquinho; Quiné de Portugal, batería e percusión; Joâo Ferreira de Portugal, percusión; Norton Daiello de Brasil, baixo; Ruben Santos de Portugal, trombón; Paulo Temeroso de Portugal, clarinete, saxo e frauta e Guillerme Fernández de Galiza, guitarra. Con esta formación, o angolano Waldemar Bastos, os galegos Xabier Díaz e Uxía Senlle, a caboverdiana Sara Tavares, o luso Sérgio Godinho e o brasileiro Paulinho Moska cantaron e mesmo se acompañaron en composicións escollidas de cadanseu repertorio, o que xa se presenta coma un alicerce para os artistas: a pequena gran maxia de compartir, reinterpretar e presentaren as súas cancións con outros músicos e arranxos.

Cun chisco de retraso provocado polo cheo absoluto, Uxía e Bastos abriron co himno homónimo do festival, que case dúas horas despois pecharía con todos os artistas sobre o escenario. A pesar dos primeiros momentos do concerto, comprensiblemente dubitativos e un pouco fríos, o motor da banda foi engraxando e a comunicación gañando forza grazas á presenza escénica duns artistas implicados na causa. O resultado foi a conquista da complicidade dun público en cuxo arquivo memorístico gañarían sitio imaxes e sons: a forza comunicativa das letras e a voz de Waldemar Bastos; a intelixente naturalidade dese observador da sociedade que é Sérgio Godinho; o carisma e a vitalidade desbordante de Sara Tavares e Paulinho Moska; o dúo deste último co seu fervente admirador Xabier Díaz en “Lágrimas de diamante”; o estreo do tema “Fame” por un Xabier Díaz en pleno proceso de formación da súa impronta coma intérprete; a complicidade de Tavares e Senlle en “As nosas cores”, tema que compartiron no último álbum da galega; o “One Love” da caboverdiana e a súa irresistible “Balancé” poñendo fin ao concerto ... En definitiva, acadouse ese fin de provocar unha química de complicidade dentro e fóra do escenario, coa humanidade dunha iniciativa que seguir coidando e transmitindo co apoio das entidades públicas e privadas. Por certo, a Televisión de Galicia gravaba o evento e esperemos lle dea o tratamento que merece cultural e artísticamente, con atención á promoción e un horario de emisión que no momento de escribir estas liñas descoñezo.

Detalles a mellorar aparte, que sempre os hai aínda que non cheguen a luxar o espectáculo, é de obrigado recoñecemento o tremendo traballo de Uxía, alma máter do proxecto. Galiza, como realidade cultural de seu, está no mundo e unha das formas de manifestar esa presenza é mediante a reivindicación dos nexos culturais que nos unen con outros puntos do planeta. Neste contexto, Cantos na Maré parte do idioma e sitúa o noso país coma integrante de seu na comunidade lusófona pois, como lembrou un agradecido Paulinho Moska, de aquí saiu o idioma no que eles se expresan. Algo obvio, aínda que moita xente non sexa consciente, queira arredarse ou incluso menosprece esa parte esencial da nosa cultura. No musical seguimos a aprender e a crecer sen prexuízos, como amosaron Guillerme, Uxía e Xabier.
Pepe Cunha 15-dec-08