The Dodos + Evols, por fin triunfou o SinSal en Ferrol 28-abril-2010

O Festival SinSal que nacera hai anos en Vigo levaba xa varias citas en Ferrol grazas á colaboración coa Concellaría de Cultura. Non obstante, tivemos que agardar até a visita dos estadounidenses The Dodos para ver unha resposta máis acorde coa calidade das propostas deste ciclo. O centro cultural Torrente Ballester rexistrou unha boa entrada e as bandas aproveitaron o encanto e a acústica do recinto tirando ben do volume.

Nun principio había dúbidas sobre a asistencia, pola mencionada pouca resposta ás citas ferrolás do SinSal e por algunha pequena confusión cos horarios. Afortunadamente, cando comezou a banda de San Francisco eran case ás 22h e daquela estabamos todos, moitos chegados doutras zonas de Galicia, sen dúbida pola fama gañada pola banda en visitas anteriores.

Algo máis de hora e media antes, a banda de Porto Evols comezaron coas súas tres guitarras a espremer as posibilidades dos pedais, as distorsións e os loops e así crearen un ambiente de escuridade, rock psicodélico e algo fantasmagórico apoiado polas visuais de Pedro Mai. Foron de menos a máis para acabar convencendo a boa parte do público.

O dúo de Meric Long e Logan Kroeber chegaba desta vez apoiado por un segundo guitarra, presaxiando unha actuación máis eléctrica ca acústica. En concordancia con isto, repasaron practicamente completo o seu recente “No Color”, máis esperto, inmediato ou fibroso que o anterior “Time To Die” de 2009, máis acústico. Tampouco faltaron pezas de "Visiter" marcados pola característica combinación de folk-rock e a percusión cuasetribal de Logan. De feito, viñan facer bailar e o primeiro que saiu dos altavoces foi un apañado castelán de Long: "si quieres puedes arriba, es sólo un concierto" ao que o público reaccionou inmediatamente poñéndose en pé e pasando das butacas até o final.

A súa actuación sacudía os tímpanos coa súa contundencia e intensidade, aproveitando a sonoridade da antiga capela para crear unha atmosfera nebulosa de riffs acelerados de guitarra e ritmos imposibles de batería. "Black Night", "Good", "Don't Try and Hide It", "When Will You Go" ou "Don't Stop" aínda creceron máis nun entregado directo que non tardou en atrapar o público. Catarse final e a banda achegándose tras o concerto para compartiren opinións e fotos coma lembranza dunha magnífica velada.

Quedan máis citas co SinSal en Vigo, pero a seguinte en Ferrol terá lugar con The High Llamas o luns 4 de xullo no mesmo recinto. A cousa promete e concertos así ilusionan a quen gustamos de propostas de maior calidade e que espertan máis curiosidade e interese que as habituais.

máis cutrefotos no noso facebook: www.facebook.com/abretedeorellas

Pepe Cunha 7-maio-2011

Pilocha, unha xoia agochada

Un dos principais intereses de asistir a concertos dos que non acumulaches expectativas previas é a recompensa que se pode obter. Xa se sabe, aquilo de "pouco que perder e moito que gañar". Pois desta vez, a recompensa emocional chegou grazas ás xornadas "Ferrol recuperando a memoria" por incluíen un recital a cargo de Pilocha, un nome algo agochado da música popular galega. Desde que comezara moi noviña nisto da canción, estivera vencellada ao colectivo Voces Ceibes, mais agás colaboracións e contadas participacións nalgún acto, non conta cunha produción discográfica ampla nin a ten ao alcance do gran público.

Xa que logo, esta actuación no Teatro Jofre servíanos para escoitar ao vivo a súa voz nun recital que resultou breve pero intenso. En só unha hora de actuación, Pilocha confirmou que é a nosa gran voz agochada, cunha técnica e unha tesitura limpas, sen recursos nin trucos innecesarios e desde o comezo pensamos que isto non pode seguir así, que ela merece ser máis escoitada e máis cando a nosa música non anda sobrada de intérpretes desta calidade.


Moi ben acompañada por Xavier Constenla ao piano e Xurxo Varela ás cordas, a viguesa ofreceu un recital de poemas comprometidos de poetas ferroláns e do resto do país. Tamén caeu algunha copla republicana, pero sen dúbida quedaremos con pezas tan emocionantes como o agardable "Alecrín"( iso si, a 3 voces) , a "Cantiga do amor fundido" que Antón Seoane escribira para Moncho Reboiras, e os versos de Celso Emilio Ferreiro en "Nenos Orfos" e ese "Aí vén o maio" que Luis Emilio Batallán convertiu en imprescindible no noso cancioneiro recente.

Por se fose pouco, as ferrolás María Manuela e Paloma Suances cantaron nalgunhas pezas. Agora a agardar esa gravación en DVD a cargo do Concello de Ferrol como lembranza de que estivemos alí, nese momento especial, e como testemuño de que esta voz vale moitísimo e debemos gozar máis dela.

máis cutre-fotos no Faceook: http://www.facebook.com/abretedeorellas

Pepe Cunha 11-abril-2011

Raimundo Amador e Cathy Claret no Jofre, 5 de novembro de 2010

A relación entre Raimundo Amador e Cathy Claret vén de moitos anos atrás. Nos inicios do combo sevillano de flamenco-blues Pata Negra, Claret xa colaboraba cos irmáns Amador. Máis aínda, o guitarrista produciu álbumes da francesa -"Cathy Claret" ou "Soleil y locura"- e ela compuxo "Bolleré", un dos maiores éxitos de Raimundo. Porén, a do teatro Jofre era a primeira cita dunha xira "man a man", eles sós compartindo pezas dos seus respectivos repertorios.

Había expectación e o Teatro Jofre encheuse até o galiñeiro ("paraíso" neste caso), aínda que deseguido constatamos que era máis por ver ao guitarrista que á francesa. Ela foi unha pioneira na mestura do pop melancólico co flamenco e a rumba, a bossa-nova ou o reggae, pero segue a ser unha descoñecida para o gran público. Para a nosa sorte, Cathy Claret e Raimundo Amador non viñeron sos a Ferrol, pois contaron con Lin, que na segunda guitarra e a voz se desenvolveu con solvencia e mérito.


A actuación amosou varias mostras de falta de rodaxe pero moitas de arte na guitarra. En hora e media interpretaron pezas do repertorio de Pata Negra -"Yo me quedo en Sevilla", "Camarón", "En el lago", "Bolleré", "Lunático", "Pata palo"-, dos álbumes de Raimundo en solitario -"Pa mojar", "Gitano de temporá", "Hoy no estoy pa nadie"-, algún instrumental, unha magnífica versión de "En el lago" dos imprescindibles Triana e varias pezas do repertorio de Cathy Claret: "Ni con dinero", "Así será", Por qué porqué", "Comme un bossa nova", "Mi casa tiene ruedas" ou o novo sinxelo deste 2010 "Chocolat"/"Mala".

O máis rechamante desta colaboración é probablemente o contraste da suposta timidez, a voz baixa e susurrante da francesa coa forza e a paixón nas cordas de Raimundo. Sen dúbida o estilo dela é case a antítese do gusto do fan maioritario del e talvez de aí a irregularidade que transmitían. Semella unha colaboración que abusa da improvisación ou a naturalidade, pouco traballada. Así, mentres que ela parecía algo "incómoda", apoiando con timidez nos coros ou mesmo dubidando sobre cando debía entrar ou saír, Raimundo con nada que fai xa conta coa complicidade do público. Da francesa quedamos coa sensación de que poderiamos gustar máis, pero o artista máis coñecido rezuma carisma e ofrece solos eternos para maior deleite dos admiradores da guitarra eléctrica ou fflamenca.

Tras os bises, momento final con guitarra con efectos sobre unha base pregravada. Talvez prescindible, pero Raimundo estaba contento co público e quería corresponder con algún alarde e experimentación máis na guitarra, porque el nunca foi un guitarrista flamenco ao uso.

Pepe Cunha 16-novembro-2010

Bill Callahan, sen pena nin gloria, Teatro Jofre, Ferrol, 18-feb-2010

O ciclo SinSal aterraba por segunda vez en Ferrol, mais nesta ocasión facíao no fermoso Teatro Jofre e cun artista máis recoñecible ou consagrado. Situando esta consideración sempre dentro da escea indie, minoritaria, gafapástica, alternativa ou como queiran denominala. Na interior visita do ciclo, a aínda máis sorprendente Tender Forever actuara para só un par de ducias de persoas na antiga capela do Torrente Ballester.

Tras o anuncio das dúas citas galegas de Bill Callahan esparabamos, polo menos os máis optimistas, unha boa resposta de público. O compositor tras o nome de Smog chegaba en boa forma, cun recente e fermoso álbum recoñecido pola crítica -“Sometimes I Wish We Were An Eagle”-, mais non chegabamos a 200 persoas entre o público ferrolán e un previsto target na zona de influencia da Coruña. Unha mágoa, mais non a única.

Polo menos, iso pensamos moitos ao ver que as cancións serían só interpretadas por guitarra e batería. Así, a música soou máis minimalista, espida do colchón sonoro das cordas e co previsible empobrecemento do seu brillo no álbum. Deste xeito, a voz profunda de Callahan sería aínda máis protagonista, mais o acompañante Neil Morgan tirou da súa batería infinidade de sons e matices para evitar que a case hora e media quedase nun concerto só para gozo dos entregados. Non obstante, e nunha consideración global do concerto, o meritorio esforzo resultou insuficiente.

Comezaron dubitativos, pouco convincentes e tirando do ultimo disco (“Jim Cain”, “All Thoughts Are Pretty to Some Beasts”, “Rococo Zephyr”…) para subir con “Bathysphere” e un guitarreo á mellor honra da Velvet Underground. As pezas enfeitizantes no estudio (“Too Many Birds”, “My Friend”, “Eid Ma Clack Shaw”, “Faith/Void”…) facíanse algo longas e repetitivas para quen non seguise a narrativa dun Callahan moito máis contido na súa execución que o batería, ao final case tan protagonista.

Porén, o final do concerto mellorou a impresión de todo o anterior, con “Sycamore”, “Teenage Spaceship”, unha contundente “Say Valley Maker” que foi do máis celebrado, e “Rock Bottom Riser”. Tras isto os bises foron case que un trámite prescindible a pesar da recreación do clásico "In the Pines".

En liñas xerais, os fans rendéronse ante Callahan, os neófitos aburríronse e o resto gozamos dalgúns bos momentos. Facendo unha comparación de “todo a 1 €” co baloncesto que nesa mesma data iniciaba a fase final da Copa do Rei: 1 punto (notable artista) + 1 (un disco recente máis ca notable) + 1 (recinto de luxo) sumarán 3, mais non sempre teñen a forza dunha tripla.

Pepe Cunha 23-febreiro-2010